Evvel zaman içinde kalbur saman içindeyken, zalimler demokrasi peşinde mazlumlar ah içindeyken, zamanın birinde zulmün hüküm sürdüğü bir ülkede zalim mi zalim, gaddar mı gaddar bir hükümdar varmış. Bu adam o kadar kötü kalpli biriymiş ki insanların acı çekmesi, diri diri gömülmesi ona haz verirmiş ve bu yaptıklarını adalet adı altında tüm evrene yayamaya çalışırmış, kimsecikler ona ses çıkaramaz her dediğine itaat ederlermiş. Zavallı insanlar o kadar umutsuz ve çaresizmiş ki hükümdarın bir insan olduğunu onun da zaafları olabileceğini günün birinde ölebileceğini unutmuş hallerinden bezgin bir şekilde nefes alıp vermektelermiş.

      Zalim hükümdar kendi ülkesi dâhil elinin uzandığı, gücünün yettiği ülkelere zulmünü götürmekte gecikmez, işgal ettiği ülkenin halkının tarihini, kültürünü ve en önemlisi dinini yerle bir etmekten büyük zevk duyarmış…

       Elinin uzandığı, gaddarlığının son raddeye vardığı ülkelerden birinde, gözü kara mı kara, cesur mu cesur bir delikanlı yaşarmış. Her geçen gün umudu tükenen halkının, gözlerinin önünde bitip gitmesine, mum gibi erimesine dayanamayan Muntazır adındaki bu cesur genç, ülkesini zalim hükümdarın elinden kurtarmak için geceleri uyuyamaz gündüzleri ise gam içinde ülkesi için bir çıkar yolu düşünür dururmuş…

     Gel zaman git zaman zalim hükümdar elinin uzandığı gaddar soluğunun hissedildiği mazlumlar şehrine geleceğini, oradaki askerlerini ve yandaşlarını denetleyeceğini duyurur.

     Bizim cesur Muntazır bunu duyunca durur mu, hemen hükümdarın geleceği yeri öğrenir ve…

      Muntazır, adından da belli olduğu üzere ( İmam’ın zuhurunu bekleyen) dindar bir ailede doğmuştur.  Dünyaya geldiği ilk anda duyduğu seste Ali adı vardır. İlk lokmasında Hüseyn aşkı vardır ve annesi bir gün onu Hüseyn gibi Allah yolunda, İslam’ın ihyası yolunda parça parça edilmiş olarak görmekten onur duyarak yetiştirir..

   Güneş o gün Muntazır’a gülümsercesine göz kırpmış, yürü yolun açık ve aydınlık olsun demiş. Muntazır sihirli pabuçlarıyla az gitmiş, uz gitmiş yıkık dökük ülkesinde yetimler sokağından geçmiş,  işkenceler ve tecavüzlerin hüküm sürdüğü, mazlumların göz yaşlarının sel olup aktığı labirentten geçmiş ve sonunda ülkesinin yıkılmayan tek binasına varmış..

   Zalim hükümdar mağrur ve çirkin suratıyla toplantı yapılacak salona girmiş. Etrafındakiler el pençe divan durmaktalarmış. Herkes sesiz sedasız zalim hükümdarın huzurunda hata etmekten korkan bakışlarla yerlerine geçmiş. Muntazır kendinden emin ve sakin bir şekilde tamda zalim hükümdarın karşısına gelebilecek bir koltuğu seçmiş ve oturmuş…

   Muntazır velayet aşığı bir ailede doğmuştur. Yezidileri ve Hüseynileri yakinen tanıyan, zalimin kim mazlumun kim olduğunu çok iyi görebilen bir yiğitmiş. İbrahim’in girdiği narın nasıl gül bahçesine döndüğünü, Hüseyn’in bedeninden ayrılan mübarek başının nasıl da rabbinin aşkı ile yanarak Allah lafzını zikrettiğini çok iyi bilirmiş.

    Zalim hükümdar kan gölüne çevirdiği ülkede yaptıklarını yalanlarıyla kapatabileceğini düşünerek nutuk atarken Muntazır oturduğu yerden kalkmış ve sihirli pabuçlarından önce ilkini zalim hükümdarın suratına doğru fırlatmış, hükümdar çok korkmuş. Muntazır duralamadan diğerini de savurmuş, hükümdar ve yandaşları ne yapacaklarını bilememişler öylece kalakalmışlar. Tüm evrende kulaktan kulağa Muntazır’ın sihirli pabuçlarının zalim hükümdarı nasıl yerle bir ettiği söylenir olmuş. Hükümdar oracıkta yerin dibine girmiş ve bir daha hiç sesi çıkmamış.

    Muntazarın sihirli pabuçları o günden sonra tüm evrende zalim hükümdarların yüzüne çarpmış ve ezilen mazlum  halkların yardımına koşmuş…

   Gökten üç elma düşmüş; birisi zalimlerin kafasına Muntazırca inmiş. Birisi mazlumların yüreğine Muntazırca düşmüş ve birisi bu masalı okuyanların belleklerine kazınmış…