Otomobilimiz kesik, madeni hıçkırıklarla Bebek-Rumelihisarı asfaltında ilerlerken karşıda Boğaz içi sırtları bütün ihtişamı ile uzanıyor, sağımızda deniz; ılık bir güneş altında nazlı, cilveli, dalgacıklarla oynaşıyordu. Hava, deniz bugün çok güzeldi. Kasım ayındaki bu temmuz güzelliği kalplere tatlı bir yaşama manzarası; sağ cenahın nefaseti ile tam bir tezat teşkil etmekte idi.

Bir yanda dünyanın en şahane dekoru, cennet Boğazın hülyalı denizi insanı hayata, saadete çağırıyor, beride sağda, göz alabildiğine uzanan mezarlar, bembeyaz kitabeli mermer taşları ve rüzgarla ürpererek sallanan hışırdayan selviler başka bir alemin münadileri gibi bizi uhrevi aleme davet ediyordu.

Bu hazin tezat bana ani bir bedbinlik verdi. Kendi kendime mırıldandım:

- Çalış, didin, uğraş, sonra nasibin bir avuç toprak olmak ha ?...

Birden yazane arkadaşım Hikmetin ikazı ile irkildim.

- Çok daldın kardeşim.

Sonra nazarlarımın mahsun mahsun mezarlıklarda süründüğünü görerek ilave etti.

- Hep ölüp göçeceğiz canım. Arkadaşımın sözde beni teselli için sarf ettiği cümle bir zehir gibi kulaklarımdan ta gönlüme indi. Zira bu mütevekkil hitap birden bana bu gün bizi şu yoldan geçiren sebebi, amili hatırlatmıştı.

Efsunlu kalemiyle kitleleri büyüleyen eşsiz şair, öykü yazarı Nezahat Hanım'la konuşmaya Rumelihisarı'ndaki evine gidiyordum.

Arkadaşım ise hala devam ediyordu.

- Hep ölüp göçeceğiz canım.

Evet ne yazıktı ki bu tabiatın hiç değişmeyen ezeli bir kuralı idi: Evet, ergeç hepimiz öleceğiz.

Bir gün o sevimli vücutta her fani gibi solacak kalplere sevgi, emel, neşe ümit, rahat dolduran o billur sesli dilberler, yazdıklarıyla insanları mest eden kalemler de bir gün hayattan göçecekti demek.

- Hayır hayır olamaz bu...

Ecel o kadar insafsız değildir, diye çırpındım.

Biraz sonra taksi Rumelihisarı'nın en şen, en bahtiyar yuvalarından birinin dış kapısı önünde durdu. Merdivenlerden inip iç hole vardığımız zaman kapıyı bizzat kendisi açtı. Yazarımız mütevazi giyinmiş, kendine yakışan kıyafeti ile karşımızda.

Bizi görür görmez gülümseyen gözlerini üstümde dolaştırarak, hoş geldiniz efendim, tam da çıkarken yakaladınız, diyerek karşıladı. Sevimli yazarımızı Tepebaşına, yayınevine gideceği vakit rahatsız etmiştik. Manalı kaşlarını kaldırdı, mor menevişli gözlerini süzdü. Bizi ret edeceği anlaşılıyordu. Bu sırada çantamdan çıkarttığım çerçeveli bir resmini kendisine uzattım. Bu resim sevimli yazarın çok hoşuna gidip te bir türlü eline geçiremediği bir resimdi. Gözleri hayret ve sevinçle parladı.

Şen bir kahkaha daha attı. Bu billur kahkaha Rumelihisarı'nın sakin sularında derin akisler yaptı. Arkadaşım Hikmet fırsatı kaçırmayarak makinesini çıkartıp bir kaç poz resim çekti. Bu sırada küçük kızı da anneciğinin kapıdan avdetini fırsat bilerek

yukarıdan aşağı koştu. Kucak kucak, neşe dağıtan minik tavırlarla annesinin kollarına atıldı.

Minik yavrucak bu hali ile büsbütün munisleşmişti. Genç kuzeni onu anneciğinin kucağından almaya çalışırken bir türlü inmek istemiyordu. İbrişim dudaklı yumuk yumuk saçlı kızı, yazarımıza ne kadar da benziyordu. Küçük yaramaz sanki annesinin daima tebessüm eden dudaklarını çalıvermişti.

Dikkat ettim yazarımız; kuzeni ile çocuk yukarı çıkıncaya kadar hep arkalarından baktı. Kuzusu yanından alınan anneler gibi başını çevirdi durdu.

Resim çektirmeyi müteakip beraberce evden çıktık ve Nezahat Hanım'ın misafiri olarak otomobille Beyoğlu'na doğru yollandık. Demin geçtiğimiz yolda mezarlığa yaklaşırken beyaz mermerleri görmemek siyah düşüncelerine yine gömülmemek için nazarlarımı aksi cihete çevirdim. Bu defa Rumelihisarı münevver bir şehname tacdarı ile karşımda canlandı.

O zaman bu hisarları inşa eden kahramanların da birer serap olduklarını tahattür ederek bir edibimizin "isyanı" ile irkildim.

"Mimari göçmüş, yapısı ayakta, bestekar susmuş, bestesi kulakta; bu cihan hep yaratılmışların cihanı mı; yaratanlar hep birer birer göçüp gidiyor."

Doğru, doğru çok doğru idi. Bu cihanda eser sahipleri birer birer, göçüp gidiyor.

Sonra hükmü ezeliden kurtuluş olmadığını, acı acı bir kere daha idrakle Nezahat Hanım'a gıpta ile baktım. Çünkü o öyle bahtiyarlardandı ki. Ebedi kalacaktı. Gelecek nesillere aktarılacak şiirleri, enfes nameleri, gönüllerden gönüllere, nesillerden nesillere, kütüphanelerden kütüphanelere, hatıralardan hatıralara intikal edecekti.

Ve hiç şüphesiz onunla beraber, onun devrinde bulunmuş olan bahtiyar edebiyat aşıkları:

- "Ben şu doyumsuz şiirlerin yazarı Nezahat Hanım zamanında yaşadım. Onu gördüm. Onunla sohbet ettim" diye iftihar edeceklerdir.

Ne mutlu onlara.

Bir ara daldığım bu hayallerden ruhuma hitap eden nazlı sedası ile ayrıldım. Şair bülbüller gibi cıvıldıyordu.

- Çok dalgınsınız.

Evet çok dalmıştım.

Şimdi sevimli edebiyatçı Nezahat Hanım güneşin altın ışıklarının karşı tepelerde bakır renkli oyalar çizişini seyre dalmıştı. Ruha dolan tatlı tebessümü ile Ah.. dedi.

-" Bilseniz kırları, bayırları ne kadar çok seviyorum..." Sonra derin, derin iç çekerek:

-" Çocukluğa dönmeyi o kadar istiyorum ki...Artık 40'a geldik. İhtiyarlıyoruz" Hanımefendinin gözlerine sanki akşamın melali çökmüştü. Başını otomobilin penceresine çevirdi. Karşı sahillere baktı, baktı.

Dikkat ettim gözleri nemlenmişti... Sordum

-" En çok neye ağlarsınız?

Dudaklarını ısırdı.

- "Ben her şeye ağlarım.

-" En çok neden korkarsınız ?

- " Ben... korkmak mı? Sen bana korkuyu göster ben onu arıyorum.

Bir an durdu. İki elini göğsüne yapıştırarak:

-" Ben Allah'tan başka yeryüzünde hiçbir şeyden korkmam... dedi.

-" Namaz kılar mısınız ?

Nezahat Hanım uhrevi bir aleme dalar gibi başını önüne eğdi... Sonra iç huzuruna kavuşan müminler gibi doğruldu.

-" Çok şükür, Rabbim alnımızı secdelerden ayırmasın, camilere çok giderim. Orada sanki ruhumun ayna gibi pırıldadığını hissederim. Birçok şiirimi de camilerin derinliklerinde yazdım. Özellikle Anadolu'daki Selçuklu camileri beni çok etkiler.

Yazar'ın bu gün bedbin bir hali vardı. Bunun için sorularımı değiştirmek istedim. O da bunun farkına varmıştı... Tatlı tatlı güldü.

-"Dünyaya yeni baştan gelseydiniz ne olmak isterdiniz?"

Tereddütsüz cevap verdi.

-" Tekrar dünyaya gelmek imkanı olsaydı erkek olmak isterdim."

Sonra bir an daldı.

Yok yok erkek değil, güvercin olmak isterdim. Güvercin, bir beyaz güvercin..." diye ilave etti.

-" Her yerde gezebilirdim. Ama bir gün beni yakalayacaklarmış zararı yok. Ama her yerde gezerdim ya. Tabiatın güzelliklerini kuş bakışı temaşa ederdim.

Biraz tereddütle, kendimi toparlayıp yazara sordum;

-" Hiç aşık oldunuz mu ?"

-" Evet delice aşık oldum ve çıldırasıya seviyorum. Kimi mi ? Çocuklarımı..."

Allah aşkı, Nebi sevdası bambaşka, dünya nimetlerinde çocuklarıma aşığım adeta…

-" Hayale dalar mısınız ?"

-" Hayalsiz insan yaşayabilir mi hiç."

-" Neleri tahattür edersiniz ?" Bu sualim karşısında yazarımız iki elini kaldırarak;

- " A... a... Bu söylenir mi hiç." Diye güldü.

-" Sizi en çok meşgul eden hatıranızı söyler misiniz ?

-" O kadar çok hatıra var ki, hangi birini söyleyeyim "

Edebiyat camiamızın değerli ismi üzgün üzgün başını iki yana sallayarak...

-" Ben artık bu işten çekilmeye bakıyorum", diye tekrar edince kalbim birdenbire sanki burkuluverdi. Yoksa edebiyatımızın nadide hanımı kalemini mi bırakacaktı.

İçten hislerinin füsunkar ahengini yudum yudum gönüllere akıtan şairimiz artık çekiliyor mu? Yok yok... Bu olamaz. O alemimizde bir hazzın ifadesinden başka nedir sanki.

Artık mesafeler erimiş Tepebaşına gelmiştik. Şimdi kendisini büyük bir iştahla satır satır yudumlayacak okurlarına yeni çalışmasını son bir kez daha gözden geçirmek için ağır adımlarla yayın evindeki odasına doğru yürüyordu. Sevimli şairimiz Nezahat Hanım beni de bu tatlı aleme sürüklemek istiyormuş gibi kolumdan çekti. Beraberce odaya girdik.

Neden der gibi baktım gözlerine, anlamıştı;

-"Bak şu karşıki rahmetlilere ne kadar da sakinler, ama ne haldeler biz faniler bilemiyoruz, Bilal, dünya dertlerinin sonu yok"

-"Hep ölüp göçeceğiz canım...

Bilal Atış

b.atis73@gmail.com