BİSMİLLAH  

   Kulaklarımda ezan sesi, içimde hüzün; gözlerimde yaş…Yalnızlık hakim şu an eve ve bedenime. Şöyle bir geziniyorum evde, küsmüş olduğum ışıklar çarpıyor gözlerime…Yaklaşıyorum pencereye doğru; korkuyorum şehirden, şehirlerdeki ışıklardan.Yavaşça usulca gözlerimi açıp bakıyorum rengarenk ışıklara…Gece mavisi şehre hakim; yıldızlar bir bir göz kırpıyor bana…Işıklar sanki çağırıyorlar beni “gel yanımıza diye”… İçimde tuhaf duygular oluşuyor. Bedenimi hissetmiyor, sadece düşüncelere dalıyorum, dalıyorum derinliklere...Geçmişe yöneliyorum;yöneldikçe uzaklaşıyorum kendimden. Düşüncelerde sadece anılar, geçmiş yaşantılar. Sanki her ışık bana bir anımı hatırlatıyor. Bazen hoşlanıyorum; bu yaşadıklarım bir anlık da olsa mutlu ediyor beni, çünkü o an sadece hayaller sarıyor yüreğimi; kalbimde hafif kıpırtılar oluşuyor. Sanki bedenimden çıkıp anıları yaşıyorum.

      İşte istediğim an; istediğim anlar…Bedenimi bırakıp gitmek uzaklara; usanmadan, bıkmadan, geriye dönüp bakmadan…

   Yıldızlar, ne kadar da güzel süslemişler gece mavisini. Acaba yıldızlar olmasa geceler bu kadar  güzel mavi olur muydu?! Acaba geceler bu kadar gizemli olur muydu?! Acaba?! Aslında düşündüğünde; yıldızlarla gecenin ne kadar da bir birlerini tamamladıklarını bir kez daha anlarsın. Yıldızsız gece, gecesiz yıldız düşünülemez değil mi? İşte “YÜCE RABBİMİN” dediği gibi “GÖK YÜZÜNÜ SÜSLEDİK YILDIZLARLA…”

    Evet süslediler gökyüzünü; güzellikler olsun diye…İşte nimetler, işte gerçek güzellikler. Sahte güzellikler yok gökyüzünde…Doyasıya yaşamak istiyorum bu güzellikleri, bu nimetleri. Gök yüzünü, yer yüzünü. Benim, senin, onun yaptığı güzellikleri değil. Özüyle, kendisiyle yaşamak istiyorum; gözlere güzel görünen köşkleri, yatları değil; tabiatı yaşamak, sindirmek istiyorum içime ... Sahte binaları değil  doğayı, çiçeği, kuşu, ağacı, balığı, kediyi, yaşamak istiyorum otları. İnsanları değil, seni yaşamak, sana doymak, istiyorum; parayı, sahte dostlukları değil; seni yaşamak  istiyorum seni. İşte çok basit cümlelerle, çok yüce duyguları…

       Titreyerek yaklaşıyorum yeniden pencereye doğru; kulaklarım duymasın, gözlerim görmesin istedim o an…Yine gerçekler vuruyor gözlerime, gerçekler vuruyor yüzüme, sert bir dalga misali... Binalar gözlerimde; ışıklar sızıyor pencereden dışarıya doğru; kapanmışlar insanlar evlere, pencereler örtülü, kapılar kilitli, sımsıkı çekilmiş perdeler…Sanki korumak istiyorlar kendi cinslerinden, kendilerini; sanki küsmüşler bana ve etrafımdakilere… İçlerine kapanmak, kabuklarına çekilmek zorunda bırakılmışlar sanki. Elimi uzatsam pencereye dokunacağım belki de…Ama hislerimle ulaşabilir miyim? Bilemiyorum…Aramızda sadece bir adım mesafe var..Sadece bedenen var  olup gerçekte yok olan insan... Belki de bunda onun suçu yok. Belki de ben, sen,o suçluyuzdur. Nihayetinde suçlu da yine kendimiziz; hepimiz suçluyuz. Yakın dostuma bile hissederek yaklaşamıyorum, yaklaşsam da hissedemiyorum. Duygular sevgiler yok oluyor.Tükendi,  tükenecek; tek umudum gece mavisi ve onu süsleyen yıldızların gerçek sahibi…Umudum, umutlarım O’nda bütünleşiyor. Bu düşünce karanlığımdan, karmaşıklığımdan onu düşünmekle sıyrılabiliyorum. O zaman gerçek güzellikleri görebiliyorum.”RABBİMLE” daha çok birlikte olma şansını yakalayabiliyorum ve huzur doluyorum. Belki de uçuyorum gökyüzüne doğru evet güzellikleri hissederek yaşıyorum. İçime çekiyorum bu kokuyu bir çırpıda…Hep böyle kalmak; bu güzel kokularla yaşamak istiyorum.

“ALLAH” hepimize nasip eylesin.

                                                                                                                                                                                                                                                                                    ÜLKÜ ARAS