Allah’ın adıyla

          Özelikle çağdaş Müslümanlar, islamın bazı sabit ibadetleri dışında itaatle ilgi değiller. İtaat edecekleri bir önderleri yoktur. İslamın bu zamanda Müslümanlardan neler isteyeceğini kendileri belirlemeye kalkıyorlar. Hâlbuki İslam, Müslümanları ne bu zamanda  ne de başka zamanlarda asla kendi yorumlarıyla baş başa bırakmamıştır.

İtaat edilecek bir insana sahip olmadan, dine dayalı bir hayatı oluşturmak mümkün değildir. İslam, her müslümanın kendi yorumlarını yaşamasının adı değildir. Evrensel hedefler güden bir din olan İslam,  bu hedefleri ancak itaat olunan insanlar eliyle gerçekleştirir. İslam Müslümanları velayet yetkisine sahip kimselere itaat etmeyi emrederek bu itaatten doğacak gücün İslamın hedefleri yolunda kullanılmasını ister. İslam, ancak Müslümanların velileri sayesinde zamanın sorumluluklarını belirler.

Resulü Ekrem, ancak ona itaat edilmesiyle birçok işi başarmıştır. İtaat olunmadığı yerde en yüce insanlar bile, toplum için bir şeyler yapamazlar. Mesela cihad edebilmeleri ancak itaat edecek kimselerle mümkündür.

Ne zaman Müslümanlar, itaat edilecek kişilere itaat etmemişler, tarihin akışının batıl anlayışlar lehine değişmesine vesile olmuşlar. Ne zaman Müslümanlar, itaat sorumluluklarını yerine getirmişler, tarihin akışını İslam’ın lehine değiştirmişler. İmam Humeyni’ye (rahmetullahi aleyh) itaat edilmesiyle İslam inkılâbı meydana gelmiştir. İslam inkılâbıyla tarihin akışı değişmiştir. Tarihin akışını İslamın lehine değiştiren itaat anlayışıdır. Artık bundan sonra insanlar olayları değerlendireceği zaman, İslam inkılâbından öncesi ve inkılâptan sonrası diye değerlendirmeler yapılıyor ve yapılacak.

İslam tarihinde iktidarı eline geçirenlere uymada, “namazı kıldırdığı müddetçe itaat edin” kuralına uyulmuş ve  namazı kıldırıp her türlü zulmü uygulayanlar itaat edilecek kimseler olarak ele alınmıştır. Sultanlara, krallara itaat etmede bir sorun görülmemiştir. Krallara ve sultanlara itaat edilmesi gerektiğini kabul eden Müslümanlar, imama itaat konusunda hepten problemli oldular.

Halifeliğin sona erdirilmesinden sonra Müslümanlar pratikte İslama dayanarak itaat edecekleri önderlerden mahrum kaldıklarını kabul ettiler. Müslümanların çoğu hala itaat edecekleri bir önderden mahrum olduklarını kabul etmektedirler. Türkiye’deki İslamcılar açısından itaat edecekleri bir kimse yoktur. İslamcı yazar ve konuşmacılar zulme ve küfre karşı yapılması gereken tavırların nasıl olması gerektiğini söylemekten geri durmuyorlar. Kalemi eline alan, Müslümanların sorumluluklarını yazma cüretinde bulunabiliyor. Halbuki onların sözleri değil başkalarını, kendilerini bile dini açıdan bağlamamaktadır. Bu kesimi, itaat etme sorumluluğu taşımayan İslamcılar olarak tanımlayabiliriz.

Müslümanların nerede, ne zaman, ne yapıp yapmayacaklarını kendi yorumlarının belirlemesi, ancak İslam düşmanlarının işine yarar. İslam düşmanları Müslümanların birlik halinde hareket etmelerini asla istememektedirler. Her Müslüman fert olarak karar sahibi olması, tüm zamanlarda İslam düşmanlarının isteğidir. Mekke’de puta tapmayan Hanifler fert olarak bir tutum içerisinde oldukları için sorun olarak görülmemişlerdir. Ama Resul-ü Ekrem’le beraber olanlar büyük bir sorun olarak ele alınmışlardır. Çünkü Resul’e inanan her Müslüman, peygamberle beraber hareket etmeğe karar vermiş kimselerdi.

 Resul-ü Ekrem’e inandığı halde, onun önderliğinde hareket etmeyen kimse İslam toplumundan sayılmıyordu. İslam, her müslümanın yorumlarıyla baş başa olmasını asla istemez. İslam, İmam eliyle Müslümanların gücünü bir araya getirerek hak mücadelesinin yürütülmesini ister.

Zamanımızda dünya küfrüne karşı nasıl mücadele edileceğini, belirleme konusunda görüşler ortaya koymaya çalışanlar, aslında batıl cephesine bir tür hizmet etmektedirler. Bir kere İslam, hak batıl mücadelesinde her müslümanın yol tayin edici olarak kabul etmemektedir. Müsüman kimse, özellikle haddini bilen kimsedir. Müslümanın haddi, ümmetin gideceği yolun nasıllığını belirleme edasında yazmaması ve konuşmamasıdır.

İslam ümmetine yol tayin etmeye çalışan İslamcılar, sizin bu tutumunuz İslam’ın nehyettiği bir tutumdur. Hak batıl mücadelesi her zaman vardır. Batıla karşı nasıl mücadele edileceğini hak cephenin önderi belirler. Önderi olmayan Müslümanlar için aslında hiçbir zaman hak batıl mücadelesi olmayacaktır. Onlar her zaman bu mücadelenin dışında kalacaklardır. Çoğu kez onların varlıklarından, batıl cephesi yararlanmaktadır. İtaat edeceği bir öndere sahip olmayan kimselerin, İslam’a dayalı bir hayatı yaşamaları mümkün değildir. Kimseye itaat etmeyenler, ancak problemler üretip  problemli hayatlar yaşamaktadırlar. Bunlar hastalıklı kimselerdir. İtaati emreden İslam, kime itaat edileceğini de belirlemiştir. İslam’ın gösterdiği yoldan gidenler için bu konular aydınlıktır.

Bugün batıl cephesinin önderliğini kimin yaptığını bilme durumundayız. Bizler Amerika’nın Büyük Şeytan olarak batılın önderliğini yaptığını söylemekteyiz. Buna itirazı olmayanlar, Büyük Şeytan’a karşı mücadelede kendilerini hakkın temsilcisi olarak ele almasın. Büyük Şeytan’a karşı mücadelede yalnız kalanlar, aslında şeytanın oyuncağı olduklarını bilmiyorlar.

Hak batıl cephelerinin varlığını kabul edenlerin, bu cephelerin soyut cepheler ve temsilciliklerini de soyut olduğu zannına kapılmasınlar. Hak ta samuttur batıl da somuttur. Somut cephelerin somut önderlikleri vardır. Büyük Şeytan Amerika batılın temsilcisidir. Hakkın temsilcisini, hakkın kendisi ortaya koyduğu gibi, batıl cephesi de kendisinin karşısındaki cepheyi ifade etmektedir.