Allah’ın adıyla

Bana kızdıklarını biliyorum. Hatta benden nefret ettiklerini bile. Oysa ben onların beni anlamadıklarını da biliyorum. Anlayacak olanlar nerede diye soracak olursan ben de bilmiyorum. Yeni bir nesil düşlüyorum, kimsenin engel koymadığı, kimsenin ön yargı ile yaklaşmadığı bir nesil. Sizce bu bir hayal mi?

Bu bir özeleştiri yazısıdır. Ve bu yazıdan sonra artık eleştirmeyi bırakacak artık herkesin kendi yoluna gittiği gibi bende bazılarının yollarından çekilip gideceğim. Ama son kez de olsa beni anlayacaklarını umarak yazmak istedim. Beni anlamasalar da…

Nereden başlayacağımı bilmiyorum ama nereden başladığımı anlatacağım her şeyiyle. Bu eleştiri olarak son olacak dedim ya bir daha böyle bir şey olmayacak.

Bir zamanlar bizde bizi eleştirenlerle aynı safta idik. Büyüklerimize itaat dışında hiçbir görevimiz yoktu. Öyle günler geldi ki kendi anne babamıza göstermediğimiz değeri din bilginlerine ve büyüklerimize gösterdik. Dernekler evimiz, arkadaşlar kardeşlerimiz oldu. Anlayacağınız kendimizden teberri ettik sırf güzel günler ve güzel gelecekler inşa etmek adına.

Tertemiz hayallerimiz vardı yolumuzu aydınlatan aydın büyüklerimizin olduğu gibi, dizleri dibinde kırılmış dizlere sahiptik bizler. Ağızlarından çıkacak sözlere bakardı sistematik kuralların esiri gençler. Ne dedilerse yaptık, ne söyledilerse kabullendik.

Ve bir gün kulaktan kulağa fısıldamalar başladı. Önyargılar çekildi Yasin suresi 9.ayet okunarak. Birbirlerine kardeş diyenler sözlerinin üstünlüğüne dayanarak İslam’da bile olmayan sınıf ayrımını ortaya çıkardılar.

Üç’e bölündü bir zamanlar bir olan cemaatler ve menfaatler. Menfaatler öne çıkarken cemaatler dağılmaya başlandı. Din bilginleri, zengin aileler ve bu ikisine itaat eden gruplar pay sahibi oldu mektep adına konuşmalarda.

Din’in en sinsi sözlerini ezberlediler ve sözlerini işlerine yarayacak binlerce hadislerle süslediler.”Ben” diyene sırt çevirdiler, oysa görmediler ki “Ben” olan bir zamanlar “Biz” olan kardeşleri tarafından aforoz edilenlerin ta kendisiydi.

Bir gün benimde kulağıma fısıldadılar, filan grup filan cemaat mektebimize düşmanmış, Duydunuz mu filan grup bu mektebe ne töhmetler vurmuş ne töhmetler. Biliyor musun filan grup hakkında imamlar ne demiş?

Ve bir gün büyük sevinçle ve bilgiçlikle çıkageldiler. Ellerinde çikolata kutuları haydi gidin Ehl-i Sünnet kardeşlerinize onları sarın sarmalayın, deyin ki biz kardeşiz deyin ki biz biriz.

Allah-u Ekber, Allah beni affetsin. Vallahi ben şimdiye kadar samimiyetsizce bir iş yapmadım, ben sevmediğim bir insanın masasına da oturmadım. Hangi yüzle Ehl-i Sünnet kardeşlerimize gideyim. Kendi inanç taşlarınızı bile tekfir ederken bizimle vahdette ne kadar samimisin diye sorsalar ne derim onlara?

Gitmedim, bekledim öylece anlamaya çalıştım, ama bir türlü anlayamadım. Anlayamadıkça da başımı dizlerim arasına alıp ağlamaya başladım. Ağladıkça anladım.

“Biz” ne zaman “Ben” olduk? Daha doğrusu ben ne zaman oldum?

Gördüm ki, benimle olan genç kardeşlerim birer birer mektepten gidiyor. Gördüm ki, biz dediğimiz genç kardeşlerim saflarını değiştiriyor. Gördüm ki, bir zamanlar itaat konusunda kusur etmediğimiz bilginler ve aydınlar bu gençliği umursamıyor. Gördüm ki, gidenin arkasından “İmanı olsaydı gitmezdi” deniliyor.

İşte o zaman ben de safımdan bir gece sessizce çıkıverdim. Diğer kardeşlerim gibi bu mektepten gitmek istedim ama gidemedim. Anlayacağınız İslam’ın elbisesini ters giyemedim.

Ne yapmalıyım diye düşünüyordum, yakında beni de imansız ederler diye içimden geçirirken bunu asla yapamayacaklarını anladım. Çünkü ben, bunların yetiştirdiği gençlerden biri idim. Ben bu toplumun, bu sistemin bir parçası idim.

Beni de kendileri gibi yetiştirdiler, şu an beni eleştirenler bilmezler ki şimdi benim gibi bu sistemi ve toplumu eleştirmekte ve aynı amaca hizmet etmekteler.

Kuran’ın en can alıcı ayetlerini ezberlemiş, hadislerin Türkçe kaynaklarda bulunmayanları ile beslenmiştim. Sınıf ayrımında ilk sırayı alamasak da ikinci sıra itibari ile mektebi konularda söz hakkı elde etmiştim.

Bana mektebini anlat deseniz, bilmeyen insanlara tanıt deseniz ağzımdan bir kelime bile çıkmaz. Ama kendi içimizde kalk filanca grupların tarihini ve hatalarını söyle derseniz İslam tarihi olmak üzere İmamların döneminden sayısız deliller sunar ve haklı olmadan da yerime oturmam.

Ben böyle yetiştirildim, içimizde yırtıcı bir aslan ama dışarıda süt dökmüş kedi misali. Zaten anlattım ya bizim toplum böyleydi ve böyle. Bu konuda beni eleştirmeniz ne kadar doğru sizlerin insafınıza kalmış.

Ama yine de bilin ki, benliğimde her yazıdan sonra vicdan muhasebesi yapmakta ve “ne ekersen onu biçersin lafzını unutmamaktayım.

Benim hırçınlığım ne çok bilgili olmamdan dolayı ne de bazı gruplara olan nefretimdendir. Benim hırçınlığım bir zamanlar bu mektepten giden genç kardeşlerimden dolayıdır. Ve bu gidişler bugün de devam etmekte…

Ama anlatmak istedim bir zamanlar ama anlamadılar. Yazdım ve baktım ki dinlemiyorlar.

Ama anladım gördüm ki, anlatmakla olmaz bu işler, yapacaksın ve çıkaracaksın eylemini ön plana o zaman senin ne kadar ciddi olduğunu görecekler.

Yıllarca birilerine atılan iftiralar, yıllarca birbirlerine vurulan töhmetler acaba bu kadar önemsiz mi? Bir insana kırk defa deli derseniz ya kendini deliliğe vurur ya da kendisi deli olur.

Bizi de aylarca Âlim karşıtı olarak lanse etmeye çalıştılar. Ne oldu ne değişti. Biz yine âlimlerin arkasında namaz kılmaya devam ettik. Peki ya sonra? Baktık arkalarında namaz kılınca münafık, kılmayınca kâfir ilan ediliyoruz vazgeçtik camilere de gitmekten.

Yukarıda vahdet konusu açıklamamda dediğim gibi şimdiye kadar samimiyetsiz bir iş yapmadım. Ve buradan da son kez diyorum ki, ben hiçbir zaman Âlim karşıtı olmadım.

 Değerli âlimler ve gençlerin toplantısında ve her zaman dediğim gibi ben sadece “Âlimciler” karşıtıyım.

Ve son olarak yaptığımız işlerde Mektebe ve İmam-ı Zaman’a töhmet vurduğumuzu ima edenlere buradan yine bir hadisle gönderme yapmak istiyorum. Ve hadisin zaman yer ve araştırmasını da kendilerine bırakıyorum.

İmam Ali (a.s) şöyle buyuruyor; “Haksız yere bir insan öleceğine, Bin Kâbe yıkılsın.”

Bizde diyoruz ki, eğer gençliğin elden gidecekse, eğer inanç taşların bu mektepten yüz çevirecekse, sana vurulan töhmet ve sözde, ayağa kalktığın gibi mektebe ve İmam-ı Zaman’a töhmet vurulduğunda da ayağa kalkacak ilk insanda yine sen olmalısın.

Kalan insan, giden insandan her zaman üstündür. Biz acizliğimizi kabul ediyor ve gidiyoruz.

Elbet gitmek istemiyor gönül ama olmuyor, yıkmadan dökmeden gitmek ister insan ve her gidişinde kapıyı bir daha gelecek şekilde açık bırakmak istiyor.

Hangi kapıyı çaldıysak açılmadı yüzümüze, hangi kapı açıldıysa tükürdüler yüzümüze.

Biz gençliğimizi bu mektebe adamaktan, yaşıtlarımızın aksine ahlak ve ilmin peşinde koştuğumuz için pişman değiliz. Tek pişmanlığımız yanlış anlaşılmamız ya da hiç anlaşılmamamızdır.

Şimdiye kadar kimin kalbini kırdıysak ve sürçü lisan eylediysek affola…