Dünyada herkese ahirette ise sadece müminlere merhamet eden yüce Allah’ın adıyla…

         Önemsiz kelimesi, konuların ehemmiyetsizliğini, gereksizliğini Veyahutta yetersizliğini vurgulamak için kullanılan bir sıfattır. Arka planda, cılız, işe yaramaz, gereksiz vb. birçok kelimeyle kullanımına göre eş anlamlılık taşımaktadır.

         İşin en tuhaf ve can alıcı tarafı ise önemli-önemsiz algısının kişiden kişiye göre değişmesindedir. Bir yetişkin için önemsiz kelimesi ‘çocuk işi’ anlamına geldiği gibi bir çocuk içinde ‘yetişkin işi’ anlamlarına gelmektedir. Öyle ki bir meslek sahibi için çok önemli bir meta, diğer meslek sahibi için ayakucuyla kenara itilecek kadar değerli olmayabilir. Veyahutta bir avamın değersiz kabul ettiği bir iş, olgu ya da fikir, bir âlim için çok ama çok değerli diye nitelendirilebilmektedir.

         Evet, gerçekten ayrılıkların, tefrikanın, fesadın ve her türlü haramın asıl kökeni, “önemli-önemsiz” algısından kaynaklanmaktadır. Bir konuda ki ortak zihniyetler ise o konuya önem veya önemsizlik veren grupların sayısını belirlemekte ve hemfikir insanları aynı konuma taşımaktadır.

         Kâinatta hiçbir şey yoktur ki, önemli-önemsiz başlığı ile 2 ayrı kısma ayrılmasın. İşte bu ayrılık insanlığın belini büken ayrılığın ta kendisidir. Bugün içimizde olan ayrılıkların temel sebebi de bundan başka bir şey değildir. Bugün birimiz için çok değerli olan bir konunun, bir ötekimiz için ne kadar değersizlikle karşılanması asıl mevzuumuzdur.

         Bu durum, kalpte, düşüncede ve dilde farklılaşmamızın cereyan etmesine sebep olmaktadır. Sürekli tek yürek, tek beyin ve tek dil olarak düşünmemize, hareket etmemize ve haykırmamıza engel olmaktadır. Heyhat! Gerçekten de halimiz, önemli-önemsiz ayırdını yapamadığımız konular da ne kadar da vahimdir. 

         Bu iş tıpkı, bir çocuk için paranın değersizliği ve bir yetişkin için bir oyuncağın değersizliğine çok benzemektedir. Bu şekilde ilerleyen beyinlerin de izlenimleri ve söylemleri, insanları üzmekte ve gülünç durumlar gözlenmektedir.

         Kendi içimizde buna örnekler bulmak gayet mümkündür. Bu iş yoga-namaz örnekleri arasında ki değerlendirme farkına benzemektedir. Şükür ki yoganın bedensel faydaları olabileceği halde kaleme alınmaması, ikisi arasında ki önem farkının idrak edildiğinin göstergesidir.

         Lakin bizler, namazın ehemmiyetini tartışma aşamalarını çoktan aşmış durumdayız. Ve daha ince ve düşüncede titizlik isteyen mevzulara dalmış durumdayız. Buna rağmen hedefte merkez noktayı hala tespit edememiş olmamız en büyük açığımızdır. Bu konuda niyetinde ihlâslı ve sözlerinde samimi insanların istişare ve müşavereye ihtiyacı vardır. Oturulup tartışılarak, gündemde tutulması gereken mevzuular ortak akıl ile belirlenmeli ve söylemler bu kararlar doğrultusunda artırılmalı ve nihai hedefin merkezine sağlam bir şekilde düşünce yayları gerilmelidir.

         Gerçekten ama gerçekten, önce bizim için önemli olan şeylerin önemsiz olduğunu veya olabileceğini düşündük mü? Ya da önemli mevzuların önemsizlikle karşılanmasından dolayı ne kadar gencin geri plana ve kendine terk edildiğini fark ettik mi?!

         Mevcut halimiz ‘her telden ayrı ses’ deyimine ne kadar da benzemektedir. Ne diyelim: “Allah bizi ıslah ve sonumuzu hayır etsin.” O’nun yolunda seferin zafere dönüşmesinin tek yolu içte ve dışta vahdetten başka bir şey değildir. Vahdete erişerek, Allah düşmanlarının tepelerine kılıçlarımızı eşiz bir yıldırım gibi indireceğimiz sabahın özlemiyle…

         Selam ve duayla…