Allah’ın adıyla

Geçenlerde değerli bir âlimimizin Ali Şeriaiti hakkında yazısını okuduğumda bir genç olarak Şia’nın aydınlık geleceğinin ufuklarında karanlıkların gezindiğini fark ettim. Bir an olsun Şam’a gidip orada yatmakta olan Ali Şeriati’nin mezarını ellerimle kazmayı ve o aydın kişiliği çıkarıp Türkiye’ye getirmeyi ve kendisi gibi Şii olan halkın gözleri önünde Ömer Muhtar gibi idam etmek istedim.

Ölümünün üzerinden otuz üç yıl geçmesine rağmen hala Şeriati’nin varlığı maalesef üzülerek söylüyorum ki birilerini hala rahatsız etmekte. Zaten o bunu yıllar önce söylememiş miydi?

“Sizi rahatsız etmeye geldim.”

Geldiğinde rahatsız ettiği yetmezmiş gibi gidişinin üzerinden bunca yıl geçmesine rağmen hala rahatsız etmekte.

Şeriati’yi budamak için nedense her zaman birilerinin yaptığı gibi Ayetullah Mutahhari’nin; İslami bir mektepte yetişmeyen birinin İslami konularda konuşmaya hakkı yoktur.”sözünü getirmiş ve anlatmak istediğini de çok güzel bir şekilde okuyucuya sunmuştur.

Ben ilk kez bu konuda detaylara girmeden değerli Âlimimizin bu mektebe olan hizmetleri ve samimiyetinden dolayı kısaca ele almayı düşünüyor ve söyleyeceğim sözlerin bazı gruplar tarafından yönünün değiştirilmeden idrak edilmesini temenni ediyorum.

Ayetullah Mutahhari’nin sözünü kendisine ölçü edinen bir büyüğümüzün sözüne karşılık mektebimizin en büyük ölçüsü olan “Vahdet” kavramından söz etmek istiyorum.

Nitekim bu gibi meseleler İran’da iç meseleler olup büyük ulema bile söylemiş olsa bunu birileri karşısında koz olarak kullanmak ve birilerini bilgilendirmek amaçlı olsa da konuyu dışarıya aksettirmek ne kadar doğru bu konuyu da değerli okuyucuya bırakmaktayım.

Değerli âlimimiz yazısında Şeriati hakkında şöyle diyor; Şeriati Fransa’dan İran’a döndüğünde İran’da birçok grup ve parti vardı. Bu gruplardan birisi de komünizmdi. Öncelikle komünizmin yıkılmasında çalışmalar yapıp da kendisini halka kabullendiren Şeriati sonraları bir grup gençliğin yanlış düşüncelere sapmasına sebep olmuştur. 

Yazarın belirttiği ve Şeriati’nin de yıkılması için çabalar sarf ettiği o parti, Devrim süreci içerisinde Batı emperyalizmine karşı (kendi ideolojisi için) faaliyet gösteren Sovyet Rusya destekli “Tudeh Partisi” olup, İmam Humeyni’nin Fransa’dan dönüşünden bir süre sonra casusluk faaliyetlerinden dolayı kapatılmıştır.

İşin iç yüzünü bilmeyenler ve İran devrim tarihi sürecini okumayan birileri için, İmam Humeyni Fransa’dan gelmeden önce Tudeh Partisini kullanıp devrimi yaptıktan sonra da bu partiyi kapattığını söyleyebilir miyiz?

İmam Humeyni’nin de Şeriati gibi bu partiyi yıkmadan önce kendini halka kabullendirme gibi bir derdi olduğunu savunabilir miyiz? Ya da Şeriati’nin İran devrimi için başlattığı bağımsızlık hareketi İmam Humeyni’nin İran’a gelişi ile hızlandığı ve bu partinin kapatılmasında Şeriati’nin de çabası olduğunu kabullenebilir miyiz?

Sizce hangisi uyuyor? Sizce hangisi daha mantıklı?

Yazar yazısının devamında; Muhterem okuyucu! Bizim Şeriati’ye karşı hiçbir art niyetimiz yoktur. Bizler daima mektebe hizmet edip te hakkı yaşamak ve yaşatmak isteyen herkesin yanındayız. Ama herhangi bir şahıs kim olursa olsun bilinçli veya bilinçsizce mektebimize ve mukaddes inançlarımıza toz kondurmak istediği zaman bizim tepki göstermemiz gayet doğal olacaktır.

Değerli okuyucu bilin ki bizim Âlimlere karşı hiçbir art niyetimiz yoktur. Bizler daima kendi aydınlarına, geleneklerine ve değerlerine değer veren gençler olup, kendi aydınlarını önemsemeyen ve değer vermeyen topluluğa karşı fıtri olarak karşılık göstermiş olduğumuz etki tepki meselesini gündeme getirme çabası içindeyiz.

Ve yine değerli yazarın yukarı da belirtmiş olduğu paragrafa ve ele aldığı bu konuya İmam Ali’den cevap vermek istiyorum; İmam Ali (a.s) Malik bin Eşter’i Mısır’a vali tayin ederken ne buyurdu?

“ Ey Malik! Bizim hizmetimizde bulunmuş kişiler gaflete düşüp hata yapsalar bile onlara ihsanda bulun hürmetle yaklaş.”

Bazıları yine bizi Âlim karşıtı olarak lanse etmeye ve bu yazımızı provake etmeye çalışabilirler ama biz yine kendi sözleri ile cevabımızı vermek niyetindeyiz.

Ve yazar son paragrafını şöyle bitirmekte;

Ama herhangi bir şahıs kim olursa olsun bilinçli veya bilinçsiz mektebimize ve mukaddes inançlarımıza toz kondurmak istediği zaman bizim tepki göstermemiz gayet doğal olacaktır. Zira böyle bir atılım fıtri bir duygudur. Çünkü din sevgi, nefret, tevella ve teberradan ibarettir.

Şeriati İran İslam Cumhuriyetinin ve devrimci gençliğin sönmeyen meşalesi olup, bu aydın hakkında söz söyleyen kişilere tepkisel olarak yazı yazmamız gayet doğal olup zira böyle bir atılım bizim Büyük Ulemanın söylediği gibi “İran İslam Cumhuriyetine hizmet İmam-ı Zaman’a hizmettir.”sözünü tasdik etmemiz ve kabullendiğimiz anlamına gelmektedir.

Peki, Ali Şeriati’nin bilinmeyenleri nelerdir?

1-    Kalıpları yıkan, eleştirilmez denilenleri eleştiren, Peygamberlerin yaptığı gibi önce kendi ailesi ve çevresinden tebliğe başlayan (Anne-baba biz suçluyuz) kitabının yazarı.

2-    Saf İslamı öğrenmek için hayatını adayan, Hür olarak yaratılan insanın bireysel konularda sadece Allah ile İstişare edeceğini ve herhangi bir kuvvete bağlı olan kişilerin ilahi emirlerden uzak olduğunu (Ali Şiası-Safevi Şiası) kitabını yazan bir aydın.

3-    İmameti ulaşılmaz gök âleminden yer âlemine indiren, savaş meydanlarında herkesin korkutuğu ve bu yüzden onu tanımaktan çekinen binlercesi için İmamet’in sancaktarı olan Ali’nin (a.s) bu ümmetin elinde nasılda anlaşılmaz olduğunu anlatan (Ali) adlı kitabın yazarı.

4-    Unutulmuş rivayetler arasından özenle çıkarılıp bizlere Tevhid kavramını ve Hz. İbrahim’in felsefesini anlatan (Hacc) kitabının yazarı.

5-    Yaşadığı dönemde etkin olan materyalist akımları eleştirdiği, halk yığınlarına afyon olan sahte dinlerle savaşan bir Mucahid (Dine karşı Din) kitabının yazarı.

6-    Yıllarca sahte dindarların elinde oyuncak olup,İslam öncesi cahiliye döneminde bile bu kadar hakarete uğramayan, hakkı yenilmeyen kadını Peygamber ve Ali’nin gözüyle nasıl bir makama sahip olduğunu anlatan( Fatıma Fatıma’dır) adlı kitabın yazarı.

O bir din âlimi değildi ve onu yargılarken Alim sıfatı ile değil aydın sıfatı ile yargılamalayız

.

O yukarıda belirttiğimiz gibi iyi bir yazar aynı zamanda toplum bilimcisi olup kendi toplumu üzerinde idealleri uğruna savaşan bir Mücahit idi.

O yıllar önce Vahdet kavramının insanlar arasında bağdaştırıcı ve bağlayıcı rol oynadığını anlayan ve her zaman insanlara bunu anlatmak isteyen İslam aşığı bir şahsiyet idi.

Onun Sünniler içinde Şii, Şiiler içinde Sunni olarak görülmesi de onun ne kadar vahdetçi bir ruha sahip oluşunun en büyük göstergesi idi.

Sözümü bilindik bir cümle ile bitirmek istiyorum.

Eğer bu gibi aydınları Büyük Ulemanın sözleri ile yargılamak doğru ise, Aydınları eleştiren Âlimleri de Ulemanın Piri olan İmam Humeyni’nin sözleri ile yargılamak bizler için daha doğrudur.

Sözlerimi Rast haberin bu yazımı yayınlayacağı ümidi ile bitirirken,Başta değerli yazar ve alimimiz ve diğer Ulemanın,kendi değerlerine sahip çıkan gençlerin olduğunu bilmelerini istiyorum.Selam ve dua ile…