Bismillah...

Son sıralarda İslami-muhafazakar  medyada İran  ve Şiilik üzerine yapılan değerlendirmelerde ileri sürülen tezleri ispatlamak için çoğu defa demogoji veya eski değimiyle muğalata yapılmak suretiyle muhatapların zihinleri çelinmek istenmektedir. İleri sürülen görüşlerin eleştirilmesine karşı önlem almak için de  İran  yanlılarının İran aleyhindeki hiç bir eleştiriye tahammülleri olmadığı, İran’ın her siyasetinin körü körüne savunulduğu iddiasında bulunulmaktadır.

Herşeyden önce bir kavramın, “İran” kavramının yeniden tanımlanması ve böylece İrancı veya İran yanlılarının da kimler olduğu açıklığa kavuşturulmalıdır. Ayrı bir ifadeyle “ İran” ve “İrancı” denilince ne anlaşılır? Bu sorunun cevabı açıklığa kavuşturulmadığı sürece niyetine bakılmaksızın İran konusunda  lehte veya aleyhte sürdürülen tartışmalar havada kalır ve herhangi bir sonuç alınamaz.

İran nedir? İrancılar kimlerdir?

İran, sınırları  belli bir coğrafyanın adıdır, İran ülkesi.

İran, bu ülkede yaşayan  çeşitli ırk, din ve mezhepler  mensuplarından oluşan milletin adıdır, İran milleti.

Ancak müslüman milletler ve hatta dünya halkları nezdinde İran denilince yukarıdaki anlamlar arka planda kalmak üzere İran, bir mefkürenin, ideolojinin ve mektebin ilkelerine bağlı olarak gerçekleşen bir devrimin, İslam İnkılabı’nın temsilcisi ve merkezidir.

Dünyadaki bazı  halklar nezdinde ise İran, direnişin sembolüdür. Çünkü otuz yılı aşkın bir süredir müstekbir güçlerin dayattıkları savaş, terör, ekonomik-teknolojik ambargo, yumuşak savaş da dahil sayısız komplo planlarına karşı direnmekte, başka milletlere örnek olmakta ve direnen halklara imkanları oranında destek vermektedir. Bu açıdan bakıldığında İran, sömürü-baskı-tehdit ve yalana/yanıltmaya dayalı mevcut dünya sistemi karşısında bir alternatiftir.

Bu açıdan bakıldığında bu ülkede yaşayan insanların bir kısmının ideolojik sebeplerden dolayı İslam İnkılabı’nın yanında olmadığı ve dolayısiyle bu inkılabı ve inkılabın bağlı olduğu ilkelere dayalı olarak kurulan “velayet-i fakih” sistemini temsil etmedikleri, hatta bir an önce yıkılması için müstekbir güçlerle işbirliğine girmekten bile kaçınmadıkları tecrübeyle  sabit bir gerçektir.

Ve yine bu ülke uyruğunda olmadıkları ve dünyanın çeşitli ülkelerinde yaşadıkları halde adı geçen sisteme gönülden bağlı olan ve bu sistemin hakkaniyetine inanarak savunan toplulukların varlığı da inkarı imkansız bir gerçektir. Bu son kısımdakilerden çoğu İran’ı hayatlarında bir defa  bile görmemiş, bu ülkenin coğrafyasına,  ekonomisine, nüfusuna, askeri gücüne, dahili mücadelelerine değil sadece ve sadece insanlığa  sunduğu alternatif mesaja, zulme karşı  savaşan halkların direnişlerine  verdiği maddi ve manevi  desteğe ilgi duymakta, b u mesajın varlığının devamlılığı için  dua etmekte ve uğradığı insafsızca saldırıları eleştirmektedirler. Coğrafi ve ulusal bağlara değil ideolojik hakkaniyete değer veren bu çevreler  dün laik-siyonist medyada bugünlerde ise  İslami-muhafazakar medyada “İrancı” olarak tanıtılmaktadırlar.

Kabul edilsin veya edilmesin son iki tanıma göre, İran yeni bir uygarlığın habercisi ve ezilen halkların gözünde bir umuttur. Bu inanç ve  beklenti içinde olan insanları alelade ulusal bir devleti savunan hazır/bindirilmiş kıta veya para karşılığında faaliyet gösteren çevreler olarak tanımlayanlar –bilerek veya bilmeyerek- şeytani bir planın küçük bir parçası olmaktan başka bir tabirle ifade edilemezler.

İşin garip yanı bu yanlış tanımlamada bulunanların bir kısmı, kendilerinin de günün birinde İslam Inkılabını, Lübnan Hizbullahını ve... desteklediklerini  ve amma mesela Suriye konusunda İran ve Hizbullah’ın kendileri gibi düşünmediği ve tavır takınmadığı için hayal kırıklığına uğradıklarını söylemekteler. Bu ifadeler de göstermektedir ki, bu insanlar gerçekte İslam İnkılabını değil kendi düşüncelerini desteklemişlerdir. Veya ayrı bir ifadeyle İslam İnkılabını kendi ideolojileriyle çakışan miktarınca kabul etmişler ve İslam inkılabının kendi düşünceleriyle çeliştiği an yollarını ayırmışlardır. Buna çok sade ifadeyle kendini kabul etmek ve desteklemek denir, İslam İnkılabı ve ilkelerini değil.

İran içinde ve dışında bazılarıysa bu kendini kabullenişi gizlemek için İslam İnkılabının yolundan saptığı iddiasında bulunmaktalar. Mesela İmam Humeyni(ra) zamanında inkılabın yanında olduklarını, onun vefatından sonra inkılap liderliğine seçilen Ayetullah Hamanei ile birlikte inkılaptan soğudukları iddiasında bulunmaktalar. Çizgiden, ilkelerden sapmayle ilgili herhangi bir kanıt sunamayan bu tipler demogoji yapmak suretiyle kendi vicdanlarını rahatlatmayı tercih ederler. Halbuki bu tipler başından beri inkılabın temel ilkesini özümsememişlerdir. Nedir bu temel ilke?

Bu temel ilke “velayet-i fakih” ilkesidir. “Velayet-i fakih” hükümetin meşruiyeti konusunda  halkın oyunun değil, masum imamın, Peygamberin ve dolaylı olarak Allah’ın hakimiyeti demektir. Ayrı bir ifadeyle hakimiyette din-devlet işleri ayrılığına,  laikliğe karşı Allah’ın hakimiyetini, O’nun emrettiği hakimiyeti gerçekleştirmenin adıdır  velayet-i fakih. Velayet-i fakih,  İslam dünyasında İslam devleti olarak bilinen ve asırlarca müslümanlara tahakküm etmiş devletlerin büyük ekseriyetinin gerçekte laik olduklarının ilanıdır. Laiklik sadece dinin devlet işlerinden ayrı tutulması ve kanunların İslami olup olmamasıyla ilgili olmayıp İslam ahkamını uygulamış olsa bile- her ne kadar imkansız olsa da-  layık olmadığı halde, kılıcın gücüyle veya başka yollarla hakimiyet makamına geçen sultanların, iktidar sahiplerinin hükümetlerinin de adıdır. Laiklik bu anlamda Avrupa ülkelerinden önce adı halifelik olsa da sultanlar tarafından İslam dünyasında uygulanmıştır.

Şimdi Velayet-i fakih  ilkesini kabul etmeyen birinin İslam İnkılabının yanında olduğunu söylemesi ne kadar  inandırıcı olabilir? Veya, ben bu ilkeye inanmadım, özümsemedim ama İslam inkılabını kabul ettim, destekledim sözü insanın kendisini kandırması demek değil midir? Pekala bu ilke imanın veya İslamın şartı mıdır ki herkes inanmak zorunda kalsın? Kabul etmeyenler için hayır elbet, ama İslam inkılabı ve taraftarları bu ilkeden soyutlanamaz, ayrı tutulamaz. Çünkü siyaset dinden ayrı değil dinin bir parçasıdır.

Dünyanın neresinde olursa olsun bu ilkeyi kabul eden ve bu kabulünden dolayı kendini Peygamber makamında oturan veliyy-i fakihe bağlı gören birinin tereddüt anlarında velisinden bağımsız siyaset üretmesi mümkün müdür? Velayet-i fakih ilkesine inananlar çok doğal olarak karmaşık bölgesel ve uluslararası meselelerde, içinden çıkamadıkları sorunların çözümünde bu makamdaki kişinin görüşüne başvuracak, ondan kılavuzluk alacaklardır. Bu ne İrancılıktır, ne  hazır kıta beklemektir,  ne de mezhepçiliktir. Bunun adına her türlü gayri dini bağdan  özgür bir şekilde inanılan ilkelere bağlılık denilir.

Son sıralarda Suriye konusundaki duruşundan dolayı İran’a karşı  saldırıya geçen İslamcı-muhafazakar medya yöneticileri ve yazarlarının tavırlarına gelince;

Birincisi; Suriye’de dış güçlerin desteği ile başlatılan muhalefet hareketi  gerçekte Beşar Esed rejimini devirmek için değil, bu rejimi İran ile ilişkilerini kesmeye veya en azından en alt düzeye çekmeye zorlamak içindir. Bu durumda Suriye’deki karışıklık Baasçı rejim kadar İran’ı da ilgilendirmektedir. Kendine karşı sürdürülen uluslararası  baskılarda haksızlığa uğradığına inanan bir ülkeden kendi aleyhindeki  komplo planına katıl demek kadar komik bir şey olabilir mi?

İkincisi; İran ya meşru bir İslam devletidir ya da değildir. Değildir  diyenler açısından İran ulusal ve mezhepçi bir rejimdir ve  bu ülke siyasetlerine saldırılmasında da bir beis yoktur. Çünkü onlar açısından iktidara müstehak olan çevrelerin Suriyede iş başına gelmelerine engel olmaktadır. Bunun için İran, Fars ve Şii milliyetçiliği yapmakla suçlanarak Sünni dünyada tarihi derinliği olan uyumuş refleksler uyandırılmalı, ne pahasına olursa olsun bu engel ortadan kaldırılmalıdır. Yeter ki efendiler arzularına kavuşsunlar, bırakacağı olumsuz izlerin hiç bir önemi yoktur...

 İran, kabul edilen normlara göre meşru bir İslam devletidir diyenlerin  düştüğü paradoks/çelişki ise anlaşılır gibi değil. Hem İran’ın müstekbir güçler karşısındaki otuz yıllık direnişini öveceksin, başta  Hizbullah ve Hamas olmak üzere direniş cephesine verdiği desteği itiraf edeceksin, İran’ın ümmetin vahdeti için gösterdiği çabaları kabul edeceksin hem de Suriye konusunda  gel bizim dediğimiz gibi  tavır takın diyeceksin! Peki  sen kimsin, hangi konumda bulunarak, hangi ilkeye göre  beni buna davet ediyorsun diye sorulduğunda nasıl bir cevap verirler acaba? Tereciye tere satmak misali Kur’an ve hadisten mi delil getirirler? Yoksa ümmetin bir ferdi olarak İran İslam Cumhuriyetine vazifesini hatırlatmak istediklerini mi  söylerler? Belki de AK Parti ile kurdukları Türkiye İslam Devleti(!) adına birlikte hareket etmeye mi çağırırlar?

 Görüldüğü kadarıyla bu son ihtimal daha ağır basmaktadır. Özelliklerini yukarıda kısaca da olsa  zikrettiğimiz İran İslam devleti ile herkesin  tanıdığı T.C laik devleti bu hazretler nazarında farksızdır ve hatta bizim yaşadığımız coğrafyada olduğu için meşruiyeti falan pek de önemli değil, AK parti iktidarı daha haklıdır. Bizimki olunca NATO/ ABD siyasetlerinin uygulayıcısı olmuş, mürteci Arap ülkelerinin işbirlikçisi olmuş hiç de önemli değil, bize eski  ihtişamımızı, gücümüzü kazandırsın da nasıl kazandırırsa kazandırsın...

Ve bugün ilkesizlik girdabında çırpınıp duran sözde İslamcı çevrelerin gelmiş oldukları durum maalesef budur. Gerçek ve belirleyici zulmü ve zalimi tespit etmeden, İslam dünyası üzerinde ABD ve müttefiklerinin derin oyunlarına gözlerini kapayarak varsa  yoksa tek zalim rejim Beşşar Esad rejimidir tantanaları tutturmakta, bu tez üzerine kurulu siyaset doğrultusunda bu rejimin yıkılması için NATO/ABD,Fransa ve her  zalim güce saldırı için fırsat verilmesi fetvaları çıkarmakta ve en ilginci de İslami İran’ı da kendilerine katılmadığı için mahkum etmekte, bu insafsızlıkları eleştirenleri ise bindirilmiş kıtalar olarak tanımlamaktadırlar. Halbuki kendileri Batı’nın gönüllü askerleri görevini üstlendiklerinin farkında bile değillerdir. Allah hepimize olayları gerçeği ile idrak etme basireti versin.