Allah’ın adıyla

Kufe’nin yürekleri sıktığı, Kufe’nin sevgilileri ayırdığı vakitti. Yer ehlinin vefasız, gök ehlinin ise sefasız olduğu vakitti. Yıllar önceydi, imtihana tutuldu halkı, kimi isyan etti vefasızlığından, kimisi ise sukut etti Rahman’a olan bağlılığından.

Kimileri vardı yüreğindeki dertlerle unutuldu gitti. Kimileri vardı hatırlandı tarih boyunca onlara edilen zulüm yüzünden. Asuman karalar bağladı, gök ehli şahit oldu tüm yaşanılanlara. Bülbül unutunca gül üstünde şakımayı, gülde sayesini unuttu acımasız zaman yüzünden.

Bir gün tarih tekerrür etti Kufe sokaklarında. Kufe minareleri Bilal’ın ezan sesini işitir oldu Asr-ı Saadet’ten. Zenginler Allah’ı unutunca serin ve kibirli tepelerden, Fakirler için sabırdan başka bir şey gelmezdi elden.

Kufe eski günlerini yaşamaktaydı. Bir dul kadın omuzlarında su kırbası ve yanında yetim çocukları ile yol almaktaydı öylece, güneşin hiçbir zaman uğramadığı uğrasa dahi hatırlamadığı evine.

Ve bir sahne, sıcak kumlar ayak altında kayarken, yorgun adımlarla ilerleyen bir insan dâhil oluyor dul kadın ve yetim çocukların bulunduğu bölüme. Orta boylu, nur yüzlü biri. Omzunda dünyanın yükünü taşımışçasına sırtı nasır bağlayan bir insan.

Göz göze geliyorlar Kufe sokaklarında ve bir dul su kırbasını taşıyor Kufe’de Fatıma’yı hatırlatırcasına. Yanlarından geçerken Ashab-ı Suffanın sesi geliyor sanki o nur yüzlü insanın kulaklarına.

Bir şeyler mırıldanıyor geleceğinden umutsuz dul kadın bir şeyler. Aslında onun umutsuzluğu kimselerin gelmeyeceğinden. Yürürken zikrediyor Allah’ı hamd-u sena ile ve diyor ki Ya rab hesap gününde seni şahit tutuyorum Ali ile olan bu meselemde.

Kufe’de hiçbir şey alışılmışlığın ötesine geçmemekte. Ali mescitlerden ne zaman kurtuldu da şimdi ona Kufe’nin sokaklarında lanet edilmekte. Yürüdüğü sokaklarda başını bir an olsun kaldırmayan nur yüzlü insan aniden başını kaldırmakta ve Ali ismini duyarken irkilmekte.

Ansızın duraklıyor dul kadının önünde onunla göz göze gelirken. Bir an olsun tereddüt ediyor ona soracağı suali düşünürken. O zamanlar Kufe’de herkes Ali’ye düşmandır, öyle ki herkesin tek düşmanı da Ali’dir.

Ve dayanamıyor o nur yüzlü insan ve soruyor su kırbasının izini taşıyan Dul kadına. Alışılagelmiş bir şey değildir sokaklarda Ali’ye lanet etmek oysa Kufe o gün diğer şehirler gibi de sıradanda değildir.

Şefkatli bir yardımsever edasıyla yaklaşıyor dul kadına ve izin verirse su kırbasına yardım edeceğini söylüyor. Ve kabul ediyor dul kadın nasırlaşan ellerinden yorulmuşçasına.

Ve birlikte yürüyorlar Kufe’nin tozlu aynı zamanda yorgun sokaklarında. Bir müddet hiç bir şey konuşmamakta ve öylece gözleri ile uzaklara bakmaktalar.

Senle Ali arasında ne gibi bir sorun olabilir diye soruyor dul kadına. Dul kadın ise bu soruya hazırlıksız yakalanmışçasına karşısında elbiseleri ve ayakkabıları yamalı nur yüzlü insana bakmakta.

Ve anlatıyor neden Ali’ye düşman olduğunu. Ali’nin yaptığı bir savaşa kocasının katıldığını ve bu savaşların birinde şehit düştüğünü anlatıyor gözlerinden yaşlar akarken. Ve yanındaki çocuklarını gösterirken, bak ve gör Ali’nin bizi nasıl sahipsiz ve yetim koyduğunu diyor ima ederek.

Ve yaklaşıyorlar harabeden var olmuş ya da harabeye dönüşmüş olan evlerine. Nur yüzlü insana teşekkür ediyor dul kadın. Ne kadar iyi birisin acaba senin gibi iyi insanlar kalmış mıdır bu Küfe’de diyor. Nur yüzlü insan mahcubiyetinin vermiş olduğu his ile başını öne eğiyor.

Evinde yemeğin var mı diye soruyor nur yüzlü insan. Hayır diyor dul kadın. Bir tas un var mı peki diyor. Dul kadın tekrar hayır cevabını veriyor.

Ve hiç bir şey demeden uzaklaşıyor nur yüzlü insan. Yönünü Kufe’nin pazarına çeviriyor. Biraz un ve birazda süt alarak tekrar dul kadının yaşadığı harabeye dönüyor.

Dul kadına izin verin bugün ekmeğinizi ben pişireyim diyor. Dul kadın, hamuru kendisinin hazırlayacağını ancak isterse tandırı ateşleyip ağlayan çocukları sakinleştirebileceğini söylüyor nur yüzlü insana.

Kabul ediyor nur yüzlü insan. Bir taraftan çocukları kucağında sakinleştirmeye çalışırken, diğer taraftan tandırı alevlendirmeye çalışıyor.

Bir müddet sonra tandırın alevlendiğini görünce, nedeni belirsiz bir şekilde kucağındaki yetim çocukları indirerek kollarını sıvazlayıp yüzünü yanan ateşe tutuyor ve “Yan bu dünyada ki ateşte ki cehennem ateşi bundan daha sıcaktır” diyor.

Zaman durmuş, nur yüzlü insanın kucağında ağlayan yetim çocuklar susmuş. Dul kadın diğer odada hamur yaparken, kendisi gibi harabede yaşayan komşusu kapıyı açmış ve harabeye vakıf olmuştu.

Odada nur yüzlü insanın o halini gördüğünde dul kadını bulmuş ve içeride tandırı alevlendiren kişinin kim olduğunu biliyor musun diye sormuştu.

Dul kadın nur yüzlü insanın hakkında hayır dua ederek tanımadığını ve ona yardım ettiğini söylemişti. Kufe’de onun gibi iyi insanların bulunmayacağını ve onun Allah tarafından gönderilmiş bir yardımcı olduğuna inandığını belirtmişti.

Ve harabeye vakıf olan komşusu ağlamaya başlıyor bu durum karşısında ve dul kadın şaşırıyor. Ne olduğunu bilmeyen dul kadın neden ağladığını soruyor komşusuna.

Cevap veriyor komşu kadın. Nasıl olurda sana yardım edenin ve senin çocuklarının başına el çekenin kim olduğunu bilmezsin. Bu gördüğün ve sana yardım eden Müminlerin Emiri ve yetimlerin babası Ali’den başkası değildir.

Kufe susuyor, Kufe onun mazlumiyetine ağlıyor. Dul kadın duydukları karşısında şaşırıyor. Önemli değil Kufe’de o nur yüzlü insanı kimsenin tanımaması.Çünkü onu bugün kendi Şehri Medine’de de kimse tanımıyor.