Bismillah…

Bana Ali’yi anlat dediler. Oysa nasıl anlatacağımı bilmiyorum. Anlat diyenler çekip gittiler. Oysa Ali’nin kanı düştükçe toprağa, kalemin yazmasını  bekliyorum. 

Gönül isterdi ki, Malik-i Eşter olsun, şecaati ondan dinleyelim. Gönül isterdi ki, Ammar olsun, feraseti ondan dinleyelim. Gönül isterdi ki, Ebuzer olsun yalnızlığı ondan dinleyelim. Gönül isterdi ki, Kumeyl olsun onunla dua edelim. Gönül isterdi ki Ebu Derda olsun, gecelerin sessizliğini ondan bilelim. Gönül isterdi ki, Meysem-i Temmar olsun da hurmanın vücuda nasıl geldiğini öğrenelim. 

Her biri Ali’nin nişaneleridir. Gönül isterdi ki Fatıma olsun Ali’yi ondan dinleyelim. 

Bugün, kimileri vardı  ki iftara kimseyi davet etmediler. Bugün kimileri de vardı ki, camide iftarlarını ettiler. Bilirler bu gece farklıdır onlar için, bu gece aslında bir fark vardır herkes için. 

Kufe’nin geceleri farklıdır aslında. Gündüzleri yüzleşmenin rehavetidir Kufe şehri, geceleri ise ihanetin arifesi. 

Gecenin ilerleyen saatleridir Kufe’de. Âlem uykuda, insanlar uykuda, en önemlisi Kufe uykuda. Ama biri var gözüne uyku girmez geceleri. Kendisine mazlum deriz biz, ama o unutmaz yetimleri. 

Bu gece kızının evine davetliydi. Eşi vefat ettikten sonra belki ilk kez çocukları ile oturmuştu aynı sofraya, belki de ilk kez bu kadar yakındılar birbirlerine. Bu gece, çocukları için ayrı bir önem taşımakta, kendisi için ayrı bir önem taşımakta. 

Bir parça ekmek ve birazcık tuz ile açmıştı iftarını. Önüne bıraktıkları  süte dokunmamıştı bile henüz. Çocukları ısrar etse de süt konusunda o ekmeğine tuzu batırmanın niyetinde öylece etmişti iftarını. 

Heyecan vardı, ama temkinliydi. Sevgiliye gitmenin heyecanı vardır ya hani. Herkesten saklarcasına tedirgin hareketler ve kimsenin bilmemesi için uğraşılan vakitler. Öyle bir haldeydi. 

Bağdaş kurup oturduğu sofrada, ikide bir elini mübarek sakallarına götürüyor ve kısa bir tebessümle ak düşmüş sakallarını sıvazlıyordu. Ve arada bir çocuklarına sevgilinin vuslatı için uzadıkça uzayan vakiti soruyordu. 

Vakit gelmemiş miydi acaba? 

Vakit ilerlemekte, o ise derin düşüncelerle etrafını seyretmekte. Çocukları anlam veremiyordu olanlara. Acaba babamız hasta mı diye sormadan da edemiyorlardı kendi kendilerine. Ama yine de bazen babaları hakkında çoğu şeyi de bilmiyorlardı yine. 

Ve vakitin geldiğini haber veriyor dışarıda bulunan canlılar. Ay bulutlar ardına saklanıyor o ayağa kalkınca. Yıldızlar birer birer kaymaya başlıyor semayı boşaltırcasına. Başlıyor bir telaş Ramazanın ondokuzuncu gecesi. Bu giden kimdir diye soracak olursan, derler ki giden Peygamber kardeşi. 
 

Sanki Ramazan ayında dışarıda kalmış bir miskin kendisi. Sanki bir fakir de birinin evine davetliymiş  gibi. Yetimler gibi tıpkı, mahcup bir eda ile teşekkür ettiği kişi kendi kızı. Ardına bakıp ta, vedalaşmadığı kişilerde kendi ev halkı. 

Bir gidiş var bu gece bir gidiş. Ön taraftan bakıldığında bir Aslan’ın heybeti. Arkasından bakıldığında, geceleri ibadetinden dolayı kamburlaşan çehresi. Bir gidiş var bu gece bir gidiş. İnsanların yıllarca kendilerine sormaktan çekindiği bir soru bu. Nereye bu gidiş? 

Kufe’nin karanlık sokaklarına bırakıyor kendisini. O karanlığa daldıkça utanıyor karanlıklar onun hüzünlü çehresinden. Kaç gece sırdaş olmuştu karanlıklar onun derdine de yine de bir merhem bulunmamıştı  onun yaralı gönlüne. 

Ve bir sahne, çıkıyor Ay saklandığı bulutlar arkasından. Hafifçe gülümsüyor yeryüzünün mihrabına. Son gece ve nereye bu gidiş diye sorulurken hani. O, kamburlaşan beline aldırmaksızın sırtlandığı çuvallarla erzak taşıyor Kufe’nin bilinmeyen, bilinse dahi bulunmayan mekânlarına. 

Ama Ay kararıyor o uzadıkça uzayan yollarda yürürken. Ay kararıyor, o yetim evlere erzak götürürken. Çünkü şimdiye kadar kimse bilmemiştir erzak getirenin kim olduğunu. Şimdiye kadar kimse bilmemiştir geceleri sırtına çuval yükleyeni. 

Öylece son görevini tamamlıyor. Ancak yetimler o öldükten sonra her gece gelenin kim olduğunu anlıyor. 

Ve sabah ezanı okunuyor Camide. Ve tüm olanları bilirmişçesine hazırlıklıdır mescidi Kufe. Yavaş adımlarla arşınlamakta yolları. Ve son kez Kufe sokaklarını arşınlıyor eskimiş ama yamalı olan ayakkabıları. 

Namaza duruyor yorgun ama istekli olan mübarek bedeniyle. Bir huzur kaplıyor yüreğini, ellerini kaldırıp Allah-u Ekber deyince. Gök ehli telaş içinde yer ehli habersiz. Ama o Rabbinin huzurunda ağlamakta sessiz sessiz. 

Allah-u Ekber diyor, melekler ağlamaya başlıyor. Eşhedu enne Muhammeden resulillah, diyor peygamber ağlamaya başlıyor. Bir zalim kılıcı kınından çıkarıyor, O eşhedu enne Aliyyen veliyullah demeye niyet ederken, zalimin kılıcı  mübarek başını yaralıyor. 

Ve Cebrail, Ali demenin, Ali’yi zikretmenin karşılığı budur diyor. Ne zaman ki bir kimse Ali derse Âlem titriyor. Bir insan düşünün kendi ismini bile diyemiyor. Ve mübarek yüzünü kılıç darbesi sonucu toprağa koyarken, gözünüz aydın Ali öldü diyor. 

Gidin Malik-i Eştere haber verin. Gidin Ebu zer’e deyin ki Ali’nin artık kuyularla işi yoktur. Gidin Meysem’e deyin ki, Kufe pazarında artık Hurma satmasın, hurma ağaçlarının sahibi öldü deyin. Gidin Ebu Derda’ya deyin ki Medine’nin gecelerine Ali’yi beklemesin artık. Gidin Kumeyl’e deyin ki Kufe‘de bir mazlum şehit oldu onun için dua etsin. Gidin yetimlere, Ali iftarda süt içmedi sütlerinizi geri götürün deyin.  

Gidin Hasan ve Hüseyin’e başsağlığı verin. Ve gidin Fatıma’ya göz aydınlığı  verin Ali’sine bu gece kavuşacağı için.

Bana Ali’yi anlat dediler. Oysa nasıl anlatacağımı bilmiyorum. Anlat diyenler çekip gittiler. Gidin bana anlatsın diyenler deyin ki, Ali’nin kanı düştükçe toprağa, kalemin yazmasını bekliyorum.