Allah’ın adıyla

Ne kadar acıklıdır senin hikâyen ve bir o kadar da sevinçli. İmanından şüphe edilmeyecek kadar gerçektin, ölümüne inanmayacak kadar yalandık bizler. Sahi nasıl inanabilir ki insan senin vefatına? Senin gibi kaç tanesini uğurladık ki şimdiye kadar?

Senin döneminin çocuklarıydık bizler. Dizlerinin dibinde oturmak nasip olmadı ama senin yetiştirdiğin öğrencilerden çok şeyler dinledik hakkında. Varlığından belki habersizdik ama yokluğun bizlere o kadar şey öğretti ki Ağacan, söyle yokluğuna mı üzülelim yoksa hakka lebbeyk deyişine mi sevinelim?

Heybetinle erirken karşında, sıcak gülümseyişinle sevinirdik. Bugün bir yıldız kaydı gökyüzünden ve bir dilek tuttuk senin ardından.

“Her yer Kerbela, Her Gün Aşura” sözlerin çınlarken kulaklarımızda karalar bağladık bir kez daha. Kalem yazmaya acizdir seni.

Vefatınla yıkılan binlerce insan vardı mateminde ve bir de sana son görevini yerine getiren,

“Eşhedu Enne Aliyyen Veliyullah” nidaları her köşesinde duyulan şehrin “Iğdır.”

Yetim olmayı Hz.Rugayye’den öğrenmiştik ağacan ve senin gidişinle idrak ettik.”Yetim yani ne?”sözlerini daha iyi anlamaktayız şimdi yüreğimizde yanan kor bir ateşle.

Bir boşluk var şimdi içimizde, çocuğundan tut büyüğüne kadar bu nasıl sevgi ki adın zikir olmuş dillerinde. Ağacan, bir yakınımızı kaybetseydik bu kadar üzülür müydük acaba?

Mükemmel şahsiyetinle kuşak çatışması yaşayan topluluk üzerinde köprü görevi üstlenişin vardı ve Aşura meydanlarında hakkı korkusuzca haykırışın. Bir çocuğun masumluğu ve bir gencin heyecanı vardı sende bizlere örnek olan.

Küçük çocuklara gösterdiğin sevgiyi hatırlatıyor dostların. Abanı ve Emmameni onlara giydirişin ve onlara baktıkça riyasız gülümsemen kalıyor hatıralarda. Gençlerle sanki yaşıt taşınmış gibi sohbet edişlerin ve geceler boyunca sıkılmadan ehya günlerinde olduğu gibi kendi ekmeğini bölüşün anlatılıyor dostların arasında.

Ve sen şimdi aramızda yoksun Ağacan!

Namaz öncesi gençlerle futbol oynayışın vardı “Sahibuz Zeman Camisi” önünde. Sen onlara Camiyi sevdirmiştin Ağacan. Ve futbol sonrası cami avlusunda ilk abdest alışları vardı senin farkını tanımlayan. Bir Âlim böyle yapamaz deyişlerine aldırış etmemiştin kimsenin.

Sen onlara sadece cami içinde Âlim olduğunu söylesen de herkes sana yine dışarıda Âlim gözüyle bakmaktaydı Ağacan ve sen bunun farkındaydın. Bununla kibirlenmediğin gibi onlar seni incitse de sen onlara hep tebessüm ederdin.

Yaşantında olduğu gibi vefatında da herkesi birleştirmiştin. Namaz kılan, kılmayan, dindar,  eş, dost, akraba. Hepsi sana son vazifelerini yapmaya gelmişlerdi.

Ve ilk kez bir hadisi yaşayarak idrak ediyorduk Ağacan.

“Âlimin ölümü alemin ölümüdür.”

Gerçekten de senden sonra içimizde bazı âlemleri öldürdük. Büyüğün küçüğe sevgi duymadığı zaman geldi çattı da küçük de büyüğe saygı duymaz oldu. Bilginler sadece kendi bildiklerine amel ettiklerini ima edince, bilgisizler bilgiyi gasp etti.

SELAM OLSUN SANA VE SENİNLE ALLAH’IN MÜTEVAZİ KULLARINA.