Bismillahirrahmanirrahim 
  
İnsanları hayata bağlayan en önemli unsurlardan birisidir ümit. Bir düşünür şöyle der:  "Ümidini kaybetmiş insanın kaybedecek başka bir şeyi kalmamıştır."

 
Ümitli insan zorluklar karşısında dik durmasını becerir. Hayattan gelecek olan tüm negatif olaylara pozitif bakar. Hastalık, ayrılık, ölüm vs.. onu yıldırmaz, pes ettirmez.. Her şeyi güzel tarafından görmeye çalışır. Zira, ümitli insan teslimiyet gösterendir, Allah(c.c)tan gelecek olanları kayıtsız şartsız kabul edendir. O bilir ki bu dünya sınav dünyasıdır. O ümitlidir ki başına gelen musibetler, er yada geç sona erecek; mabudu, onu sabrından dolayı mükafatlandıracaktır. Ve o ümitlidir ki maşuku, sabrından dolayı verilene rıza gösterdiğinden dolayı onu daha çok sevecektir. İstediği de o değil midir zaten?  

‘’Ey kendilerinin aleyhine aşırı giden kullarım! Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin. Şüphesiz Allah bütün günahları affeder. Çünkü O, çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.” (Zümer, 53).

 
Allah dilerse görünmezlerden kapılar açar, bilinmezlerden sebepler halk eder; yeter ki onun kudretinden şüphemiz olmasın . Ona olan güvenimiz tam olsun. Nasıl ki arabanın hareket etmesi için motora ya da lambanın ışık vermesi için elektriğe ihtiyaç varsa mutlu bir yasam için de ümide ihtiyaç vardır. Ümitten yoksun insanlar mutsuzluk deryasında boğulmaya mahkumdurlar. Her geceden sonra bir gündüz olduğu gibi, her darlıktan sonra da bir genişlik vardır yeter ki insan buna canı gönülden inansın..

 
Ümitsiz insan karamsar olur. Bilindiği gibi ruhun, düşünce yapısının organizmaya etkisi büyüktür. Karamsar insan ruhu karardığı gibi bu zamanla bedene de yansır.Bir bakmışsınız ki hiç bilmedik tanımadık hastalıklara müptela olmuşsunuz..Yani ruhsal olduğu gibi bedensel hastalıklarından sebebi karamsarlık çaresi ise ümittir. Velhasıl, Allahu Teala düşmüş olduğu karanlıkta ümit ışığıyla aydınlanan insanları hem dünya hem de ahret saadetiyle mükafatlandırır.

 
Umutla ilgili beğendiğim bir hikayeyi paylaşmak istiyorum...

 
Pers kralı iki adamı ölüme mahkum etmişti... 
Kralın atını ne kadar sevdiğini bilen adamlardan bir tanesi hayatını bağışlarsa, bir yıl içinde ata uçmayı öğretebileceğini söyledi... 
Kendini dünyadaki tek uçan ata binerken hayal eden kral bunu kabul etti... 
Diğer adam inanmayan gözlerle arkadaşına baktı: 
-Atların uçamadığını biliyorsun. Nasıl olup da böyle delice bir fikirle çıkabildin ortaya?... Yalnızca kaçınılmazı geciktiriyorsun o kadar... 
“Pek değil” dedi birinci mahkum; 
“-Kendime dört özgürlük şansı veriyorum... Birincisi kral bu yıl ölebilir... İkincisi ben ölebilirim. At ölebilir... Ve dördüncüsü... Belki ata uçmayı öğretebilirim.. 
Rabbim mazlumların ve mustazafların ümidi olan İmamı Zaman (a.f)nın zuhurunu acil eylesin.. 
 
UMUT 
Gün olur doğar.. Güneş 
aydınlanır, dünyam 
ısınır ruhum. 
Tam zulmete eyvallaha 
hazırlanmışken dilim 
çöküverir karanlık. 
Tutulur elim 
güneşin batışıyla.. 
Kalırken yeniden karanlıkta 
ümitle bakarım yarına 
çünkü, 
bilirim.. 
batan her güneş 
bitecek karalığın 
biten her kış gelecek baharın 
habercisidir.. 
 
Arzu Çetinkaya