Allah‘ın adıyla

Devrim kokularının yayılacağı ağaçlar henüz fidan, devrimi yapacak mücahitler ise henüz kundakta süt emmekteyken, Tahran sokakları henüz kaosa teslim edilmeyip, insanların ise gizlice evlerde toplandığı vakitler iken, yas kokusu doldurmakta her yeri. Tahran, insanı hüzünlendiren bir o kadar da birlikteliğin tadını özleyenler için sevinçli günleri beklemekte. 

Tahran’da, Müslüman ve Hıristiyanların muhabbet ve hoşgörü ile birbirlerine ihsanda bulunduğu dar ve çıkmaz sokaklarından bir tanesi. Topraktan yapılmış evinin içerisinde kaderin karanlıklara mahkûm ettiği bir Hıristiyan anne heyecan ile beklemekte. Komşuları ile her ne kadar samimi olsalar da, nedense onun hayat hikâyesini kimse bilmemekte. 

Yarın Muharremdi, yarın Müslümanların  çok değer verdiği Hz. Hüseyin’in Kerbela’ya hareket günleriydi. Her yıl olduğu gibi Muharrem ayı öncesi yaptığı amelleri hatırlamaya çalıştı. 

Gecenin karanlığı Muharrem ayının arifesi ile birleştiğinde, çehresi hüzne büründü. Bütün gece içinde anlamsız bir duyguyla uyuyamadı. Sabahın ilk ışıklarına kadar bekledi ve sabahın aydınlattığı sokaklara kendisini bıraktı. 

Bugün, Muharrem ayının ilk günü. Sandıktan çıkardığı siyah çarşafını üstüne örttü ve eline yarı kırık bir kovayı alarak mahalle çeşmesinin yolunu tuttu. Kovayı suyun altına bırakıp dolmasını beklerken, içinde anlam veremediği duyguyu anlamaya çalıştı. Düşündükçe elini yüreğinin üzerine bıraktı ve bıraktıkça da yüreğinin sızladığını hissetti. 

Bu yıl farklıydı onun için, bu yıl artık Hüseyin ezadarlığını yaşarken Hıristiyan olduğu için çekinmeyeceğini ve Müslümanlar ile birlikte Hüseyin’e yas tutacağını söylendi kendi kendisine. 

Su altında yarı dolmuş  kovayı kavradı ve mahallenin tozlu yollarına serpmeye başladı. Her kova su döktükçe “Ey Hüseyin bu Ermeni’den bu hizmeti kabul buyur“ diye mırıldandı. 

Vakit ilerlemekte, vakit yas gününün haberini vermekte. Caddeler, sokaklar ve evler siyaha bürünmüş Tahran’da. İnsanlar da caddeler ve sokaklarla uyum içinde. Evler de matemin siyahı hissedilmekte. Mescitler baştanbaşa yasın rengini bürünürken, Hüseyniyeler ve Fatımiyeler ezadarları beklemekte. 

Siyaha bürünmüş çarşafı  ve aklara bulanmış saçının azametiyle dışarıya çıkmış ve evlerinin önünden geçecek kafilenin yasına ortak olmayı beklemekte. Yaşlılıktan dolayı yıpranmış ellerini sinesinin üzerine götürürken dilinde Hüseyin ismini zikretmekte. 

Vakit ilerlemekte ve eza dar gruplarının ilki Ermeni hanımın evinin önünde geçmekte. Kalbi yerinden çıkacakmış gibi heyecan içinde. Bir müddet öylece bekledi evinin kapısı önünde ve biraz sonra koşarak evinin yolunu tuttu nedeni belirsiz bir şekilde.  

Elini yüreğine koymuş  ve geçen kafileleri evinin kırık penceresinden izlemekte. Gözyaşlarının sıklığı utancını da kamçılamış olacak ki,”Ey Hüseyin! Ben neden Ermeniyim diye söylenmekte. 

İlk günü böyle geçti Muharremin, gözyaşları utancının önüne geçti bir Ermeninin. Akşamın karanlığı perde çekti her şeye ve yıkılmaya yüz tutmuş evinden çıkarak çarşının yolunu tuttu öylece. Ne olursa olsun Muharrem ayında hizmet etmek istiyordu Hüseyin ezadarlarına. Kendisini Hüseyin ezadarlığına layık görmese de. 

Tahran’ın karanlığından bir pazara girdi, biraz limon ve birazda şeker alıp evinin yolunu tuttu. Gecenin ilerleyen saatlerine aldırmaksızın yaşlılığın verdiği bin bir zahmeti göz ardı ederek Hüseyin ezadarlarına hizmet etmeye ve onlar için limonata yapmaya çalıştı. 

Yaşlılık ve yalnızlık. Müslümanlar hep birlikte hareket edip onca işi kısa bir sürede bitirirken, Hıristiyan bir Ermeni yalnızlığının ve yaşlılığının vermiş olduğu sakinlikle tek bir işi saatlerce sürdürmekte. 

Sabah güneşi yüzünü  aydınlatırken, ilk günkü heyecanla doğruldu. Kapısı önünde duran kırık kovayı alıp yine mahalle çeşmesinin yolunu tuttu. Mahalleyi suladı ve kapı önlerini süpürdü. Kimse görmedi, kimse bilmedi. Zaten kimse görsün diye de yapmıyordu. Ne zaman ki, Hüseyin ezadarlarından birini görse Hüseyin deyip ağlıyordu. 

Öğlen vakti. Matem gruplarının hareket edip yine evinin önünden geçmesini bekledi. Kendisine verdiği sözü tutup bir Hıristiyan olmanın utancını kenara bırakıp bütün gece bin bir zahmetle uğraştığı limonata kovasını alarak meydana inip bekledi.

Kim bilecekti onun Ermeni olduğunu, kim bilecek ti ki, bir Hıristiyan’ın İmam Hüseyin’e matem tuttuğunu. Bu düşüncelerden cesaret alarak kafilelerin ortasına attı kendisini ve onlara yapmış olduğu limonatadan ikram etmeye başladı. 

Bir müddet böyle devam etti. Ta ki Müslüman olan komşularıyla göz göze gelinceye kadar. Utandı, sıkıldı ve elindeki kovayı elinden bırakarak kalabalık arasında kayboldu. Ne olmuştu, neler yaşanmıştı. 

Ne hatırlamıştı da, kaçarmışçasına yolları arşınlamıştı. Müslümanların hor bakışları mı incitmişti de, yaşlı bedenini genç bedenler arasında yok etmişti. Hiçbiri değildi galiba. 

Müslüman komşularıyla göz göze geldiğinde yanlışta olsa düşünmeye başladı, İslam fıkhında Müslüman olmayan birinin ikramına icabet etmezlerdi. Utandığından, mahcup bir şekilde matem meclisinden ayrılmıştı. 

Topraktan yapılmış evine sığındı utancını saklamak için. Yine saklandığı  pencerenin arkasında durmuş yaşlı ellerini sinesine götürmüş gözyaşı dökmekteydi. Bir müddet yine öylece düşüncelere dalmış ve giden ezadar gruplarının arkasından baka kalmıştı. 

Ne yapacaktı? Ne yapmalıydı? Karanlığın kapladığı odasında küçük sandığına ilerledi sessizce. Üzeri örtülü sandığını açıp içerisinde bulunan eski örtüleri araladı. Karanlığın rengiyle örtüşen bir eşarbı eliyle kavradı ve sandığı bir daha açılmayacak şekilde kapattı. 

Yine kendisini, duygularıyla yüklü geceye teslim etti. Eşarbının içerisinden bulundurduğu kâğıt paraların sesini işittikçe tebessüm etmeye başladı. Ve sabahı bekledi, sevgilinin maşukunu beklediği gibi. 

Sabah ne oldu kimse bilmedi. Kimse bu Hıristiyan’ın İmam Hüseyin ezadarlığına gelmeyişini fark etmedi. Ama fark edenler oldu bir şeyleri. Matem grupları gelip geçerken karalara bürünmüş yaşlı bir Ermeni’yi kapısı önünde beklerken kimse göremedi.

Ve bir gece, Kum şehrinde bir âlimin kapısını Tahran’ın unutulmuş sokaklarından hatırlanmaya mazhar olan bir genç çalmaya başladı. Ev sahibi, Kum kentinin önemli âlimlerinden Seyyit Murtaza idi. Heyecan ile ilerlemişti kapıya, attığı adımlarda titrek mimikleri yansıyordu nefesine. 

Usulca aralamıştı kapıyı  ve araladığında sanki karşısında maşuku varmış gibi önce bakmaya çekindi. Ardından usulca yere diktiği bakışlarını kapıyı çalan gence odakladı. 

Gecenin bir vakti tanımadığı  bir Âlim’in kapısını çalmakla ve ona vereceğini düşündüğü  rahatsızlıkla, mahcup bir şekilde kendisini tanıttı. 

Tahran’dan geldiğini ve bulunduğu mahalledeki Hüseyniye ve Fatımiye’de sorumlu olduğunu açıkladı. Titrek bir ses tonu ile verdiği rahatsızlığın amacını aşikâr eden rüyayı anlatmaya başladı. Bir gece rüyasında Hz. Fatıma‘yı (a.s) gördüğünü ve kendisinin Seyyit Murtaza’nın yanına gitmesini emrettiğini söyledi. 

Seyyit Murtaza uzun bir hasretin sona erişini yaşıyordu sanki. Büyük bir hasretle kucakladı Tahran’dan gelen misafirini. Gözyaşları içerisinde titrek nefeslerin çıkarmaya zorlandığı kelimeleri kurmaya çalışıyordu şimdi ikisi de. 

Seyyit Murtaza misafirine kendisini tanıttıktan sonra, misafirine bulunduğu mahallede bir Ermeni bayanın yaşayıp yaşamadığını sordu. 

Genç, olanların farkına yeni varırmışçasına başını onayladı ve mahallesinde bir Ermeni bayanın yaşadığını, hatta bu bayanın İmam Hüseyin aşığı olduğunu, hatta geçenlerde eskimiş bir eşarba sardığı parayı kendisine getirip, bu parayı İmam Hüseyin ihsanlarında kullanılmasını istediğini söyledi. 

Seyyit Murtaza gözyaşlarına hâkim olamadı ve kendi hikâyesini de anlatmaya başladı. Bir gece kendisinin de rüya âleminde Hz. Fatıma’yı gördüğünü ve Tahran’da bir mahallede yaşayan Ermeni bir bayanın kapı arkasında yere yığılıp öldüğünü ve yanına gelecek olan genç ile O eve gidip o bayanın cenaze namazını kıldırmasını emrettiğini söyledi. 

Güneş yavaşça gökyüzünü  aydınlatırken yola çıktılar. Yol boyunca iki yabancı gibi birbirleriyle hiç konuşmadılar. Zaman bir âlim ile bir genci yan yana getirmiş özel bir davete götürür gibiydi sanki. Tahran’a vardıklarında sade bir evin karşısında durdular. Her ikisi de heyecanlıydılar. Yavaşça hareket edip kapıyı araladılar ve kapının arkasına yığılmış yaşlı bir bayanın cansız bedeniyle karşılaştılar. 

Zaman her ne kadar acımasız da olsa, bazen taş kalpli insanlara bile ibret verecek hale gelir. Zaman her ne kadar insanlara birçok şeyi unutturmaya çalışsa da bazen bazı insanlara birçok şeyi hatırlatır. 

Seyyit Murtaza ile genç  rüyalarında gördükleri şeyin aynısını yaşamanın  şaşkınlığıyla ağlarken, bir Ermeni bayanın İmam Hüseyin’e olan aşkını gördüklerinde daha çok şaşırdılar. 

Eskimiş siyah çarşafıyla yere yığılmış cansız yatıyorken, sanki İmam Hüseyin ezadarlarını tekrar görmüş gibi yine elini sinesi üzerine bırakmış ve yere yığılmışken öylece can vermişti.