Allah’ın Adıyla

Ne zaman ki yar gönüle hükmetmeye karar verdi, gördüm ki aşkın tefsiri edilmekte. Aşk meclisinde kimden maşuk sorulduysa, gördüm ki hepsi Hüseyin demekte. 

Ey nefsim! Neden benden öte bir ben aramıyorsun? Görmüyor musun ruhum Hüseyin demekte. Bedenim esaretinde zincirlere vurulsa da, ruhum çoktan Hüseyin’e gitmekte.

Sanma bihaberim her şeyden, mahşerde tüm azalarım aleyhime şahitlik etmekte. Ama sen bilmez misin Kevser havuzunda, ellerim sinemle birlikte Hüseyin demekte. 

İsyan edenlerin ilki konuştu, beni ateşten onu ise çamurdan yarattın madem. İblis kovulunca, halife olacaksa Ben-i Âdem. Öyleyse bana Âdemin en çok sevdiği şeyi göster, şüphesiz insan sevdiği ile haşredilmekte. 

Gaybın kapıları açılınca gördü ki Cebrail yeryüzüne inmekte, toprak isteyip her defasında boş geri dönmekte. Cebrail’in suskun ve üzgün Arş-ı Ala’da boyun büktüğünü görünce, Rahman emretti git Kerbela’ya, şüphesiz onun gönlü Hüseyin demekte. 

Anladı İblis, toprağı Kerbela olanın gönlü Hüseyin isterdi. Cennet’ten de güzel Hüseyin’in öz ismiydi. Vardı yasaklı ağacın gölgesine, meyvesinin üstüne Hüseyin yazdı, Âdem ve Havva’ya Elmayı göstererek yanına çağırdı. 

Dinle ey İblis dinle ki, Rahman, Hüseyin ismini indirmekte. Hani sen dedin ya herkes sevdiğiyle haşredilmekte. Sanma Âdem Hüseyin ismi ile isyana gitmekte, her şey Âdem’in senden üstün olduğunu göstermekte. 

Ne yaratılmışsa âlemde bir nizam ki öylece gitmekte, kovulmuşların ilki olsan da, yeryüzünde kovulmuşlar sığınak olarak Hüseyni görmekte. Sanma, sözümüz aşırılıkta haddini aşmıştır, bir Hüseyin ismi ki, Âdem’in tövbesi onunla kabul edilmekte. 

Nuh’a her şey öğretilmişti yaratan tarafından, gemi yaparken vazgeçmedi kurtuluş sevdasından. Sona gelince baktı ki, bir eksiklik görünmekte, Cebrail nail oldu dedi ki, kurtuluşun anahtarı Ehli-Beyt’ten Hüseyin ile birlikte. 

İbrahim, oğul isteyince Rabbi yolunda kurban adamaya, İsmail kurbanlık seçildi Rahman tarafından adanmaya. Ne vakit ki oğul vedalaştı annesinden, babasından. Bıçağın gözü İsmail ile birlikte bağlanmakta, İbrahim, Allah katında Hüseyin’den daha değerli kurban yok anlamakta. 

Ne zaman ki, beden terk-i diyar etmek isterse, ruh Kerbela demekte. Tek isteği susuzluğunu giderecek Fırat’tan içmekte olsa suları, Ayaklar Elkame’nin kenarına gidince görürsün ki, Ebulfazl avuçlarına aldığı suya bakıp Hüseyin demekte. 

Batılın karşısında korkusuzca dikilen “Hak”lar Hüseyin demekte. Nice kötüler arasında bir avuç “Pak”lar Hüseyin demekte. 

Yas vakti gelip de siyah gömlekler giyinilince, görürsün ki bulutlar da karaya bürünmüş Hüseyin demekte, Âlem yasa bürünüp asuman ağlarken, Melekler Peygambere başsağlığına gelmekte. Zehra yüreği darmadağın edilince Kerbela’da, kadınların efendisi Hüseyin deyip gözyaşı dökmekte. 

Ne zaman ki bir derde düşsem, gördüm ki çare Hüseyin demekte. Ne zaman bir günaha düşsem, gördüm ki secde ve gece Hüseyin söylemekte. 

Ne zaman ki yar özlemi çeksem, gönlüm Hüseyni kendine yar seçmekte. Gecenin şerrinden şehvetim, Hüseyin ismiyle haya etmekte.