Allah‘ın adıyla

Mezarlığa gittiğimizde neden ağlarız? Çok sevdiğimiz birini kaybettiğimiz için mi? Yoksa onun dünya hayatında nasıl bir konuma sahip olduğunu bilip de şimdi ne hale geldiğini gördüğümüz için mi? Eğer bir ölü için ağlamışsak, bilmeliyiz ki bizim de mezardakinden bir farkımız yoktur demektir. Çünkü biz mezarlıktaki ölüye ağlarken o da bizim için ağlamaktadır.

Ama aramızda bir fark vardır. Mezarda bulunan kimse bizim gibi şu an hayatta olmayı dilerken, biz hiç mi hiç onun yerinde olmayı dilemiyoruz. 

Bazen, insan ellerinde bulunanların değerini bilmez, uzunca hayallere dalarak uzun vadeli bir yaşamı düşleyerek yaşamını sürdürür. Aza kanat etmez, hiç ölmeyecekmiş gibi uzun uzadıya hayallerin planını yaparak geçirir.

Uzun yaşamı boyunca büyük bir şevk ile nice isteklerine ulaşır, nice hayallerini gerçekleştirir ama yine de bu dünyadan gideceğini anladığında içinde tarif edilemez bir korku hüküm sürer. Ve ölüm gelip çattığında ise ya haddini aşanlardan olur  ya da geri kalmışlardan. 

Oysa o hala yaşama sevinci içindedir. Bu korku da neyin nesidir? Yıllarca bildiği ve gerçekliğine inandığı sözler eyleme dökülmüştür ve anlamıştır geri dönüşün olmadığını. Oysa insan çoğu amelde eylemsizlik etmiştir. Bu yüzdendir ki şimdi ölüm anında bildiği sözler gerçeğin ta kendisidir. 

İnsana en acı veren sözler ise, şimdiye kadar bin bir zorluklarla elde ettiği tüm güzellikleri bırak denilmesidir. İnsan aslında ölümden değil de elde ettiklerinin elinden çıktığına üzülmektedir. İşte ölüm, tüm güzelliklerden vazgeçme gerçeğidir. 

Ölüm sarhoşluğunda artık geriye dönüp neler yaptığını hesap ederek geçirmektedir. Oysa şimdiye kadar insan hep ilerisini düşünmüştür, gerisin geriye dönüp de bakmamıştır. 

Nice zengin dostları  vardır insanın, nice değer verdiği sevdikleri. Her şeyini adadığı  ve yılmadan onların mutlu bir yaşam sürmesini amaçladığı aileleri. Nice güzel elbiseleri vardır insanın, birazcık soldu mu yâ da eskidi mi çöpe attığı kaliteli markaları. Son model arabaları vardır insanın canı sıkıldığında ya da dostları ile olduğunda uzun bir seyahate çıkmasına yardımcı olacak yardımcıları. 

Hatırladıkları kadar unuttukları da vardır insanın. Şimdiye kadar bilip de umursamadığı  kimsesizler, yetimler ve yoksullar. Dünya hayatı aldatmıştır insanı, bir gün olsun çalmamıştır kapılarını bu kimselerin, kendi akrabalarının bile kapısını çalmadığı bir insanın kendi evini bile hatırlamasını hoş karşılamak gerekir. 

Kendi evini de tanımamaktadır insan. Bir gün olsun kendi evine uğramış mıdır insan? Milyonlarca para harcadığı geniş ve güzel evlerinden bahsetmiyorum. Dar ve kapısız bir evden, kendisinden başka kimsenin olmayacağı gibi ışığın bile uğramadığı o evden bahsediyorum. 

Her şeye rağmen, tüm unuttuklarına rağmen ölüm insanı unutmuyor. Bir gün ansızın kapısını  çalıyor insanın ve gidelim diyor. Ve insan idrak ediyor. İstese de istemese de hatta izin ver ailemle ve sevdiklerimle vedalaşayım dese de insan, artık çok geçtir onun için. 

Ve ölüm… 

İnsanın en güzel dostudur ölüm. Çünkü hiçbir zaman yalan söylememiştir, hiçbir zaman insan onu unutsa da o sevdiğini unutmamıştır. İnsanın ne olduğu nereden gelip nereye gideceği de ilgilendirmez ölümü. 

Uzun hayallere kapılmazdır  ölüm. Bir bahane bulmasına da gerek yoktur onun. O şimdiye kadar bilinen en büyük gerçektir çünkü. İnsan ölümden nefret etse de, ölüm insanı deli gibi sevmektedir. Doğumundan yaşamını sonlandırıncaya kadar beklemektir ölüm insanı, insan her ne kadar inkâr etse de, ölüm insan ile nikâhlı olduğunu inkâr etmemektedir. 

Ve yaşam sonlanmıştır. İnsan ile ölümün düğünü gerçekleşmektedir. 

Beyaz bir kefendir düğün elbisesi insanın. Oysa insan rengârenk elbiseler giymeye alışmıştır. Her ne kadar insana acı da verse bu durum, artık yapacak bir şey yoktur onun için. Ölüm, insan gibi acımasız da değildir. Tüm dostlarını davet etmiştir düğünlerine insanın. Ölüm anlatır insana şimdi tüm gerçekleri. 

Dünyadaki düğününde çok sevinçliydi insan, ölümle olan düğününde ise nedense üzüntü  içindedir. Dünyadaki düğünde sevdiği dostları ile son model bir gelin arabasıyla gitmişti düğün evine. Oysa şimdi yine aynı dostları ile tahtadan ve sıradan olan bir tabut içinde gitmektedir zifaf evine. Dostları sırasıyla omuzlarında taşır düğün arabasını insanın. İnsan ağladıkça, dostları da ağlamaktadır onun için. Oysa insan dostları ile hep gülümsemiştir hayata. 

Ve zifaf evine yaklaşmıştır insan. Düğün arabasından indirerek ve sıradan olan damatlığı  içinde elleri bağlanarak düğün evine bırakırlar dostları. Nasıl da sıradan bir düğündür. 

Ve teslim ederler gelin misali insanı daimi kalacağı evine. Dünyadaki geniş eve hiç mi hiç benzememektedir bu ev. Dostları da dünyadaki düğünü öncesi gibi hazırlamamıştır bu evi. Ne bir ışık yanıyordur o evde ne de bir canlı vardır kendisinden başka. 

Düğün evinin kapısını  kapadıktan sonra, insan son kez yeni evinin penceresinden ağlayarak bakmaktadır dostlarına. Her ne kadar dünyadaki düğünlerinde sabaha kadar eğlenmişse dostları ile şimdi ayrılık vaktidir insan için. 

Her ne kadar gitmelerini istemese de sevdikleri yeni evinin önünde uzun uzadıya beklemez insanı. Ve her biri yavaş yavaş terk ederler yeni evlerine bırakıp ta insanı. 

İnsan, ne kadar da aciz olduğunu anlamaktadır. Beyaz bir kefen içinde dar mı dar bir eve konulduğunda bir ışık arar kendine. Oysa artık çok geçtir insan için. Ve insana kendisini tanıması için zaman verilmektedir. 

Ve başlar ölüm anlatmaya… 

Hani sen küçük bir çocuktun karanlıklardan korkardın ya ve şimdi büyüdün yine korkmaktasın. Hani sen güçsüzdün güçlü kılındın ya ve şimdi yine güçsüz ve acizsin. Hani nerede o beğenmeyip bir kenara attığın rızıkların, oysa şimdi bir azık aramaktasın. Hani sen güzel mi güzel rengârenk elbiseler giymekteydin, şimdi beyaz bir kefenle görülmektesin. 

Nerede sevdiklerin, nerede güvendiklerin, nerede uzun hayallere kapılarak sağlamlaştırdığın heva heveslerin. Hiçbiri yoklar. Çünkü sen bir ömür gerçeklere perde çektin ve biz şimdi gözündeki tüm perdeleri kaldırdık ve kesinkes görmekte ve bilmektesin. 

Hayat tüm güzellikleri kazanma hırsıdır. Ölüm ise tüm güzelliklerden vazgeçme gerçeğidir…