Allahın adıyla

Büyüklerin gözünde her zaman küçük bir çocuk olmanın üzüntüsü ve sevinci ile anlatmak istediğimizi anlayabilen insanlara selam ederken, beyaz sayfaları doldurulan bu kadar kelimenin doğuracağı tüm faydaları  anlamsızlaştıran fikir düşmanlarımıza karşı da Allah’tan sabır dileyerek başlıyoruz. 

Gençmişiz, bundan dolayı  heyecanlıymışız. Tecrübesizmişiz bundan dolayı olaylara vakıf değilmişiz. Öykü yazıyormuşuz, çünkü duygusalmışız ve duygusallık görme ufkunu karanlıklara teslim ediyormuş.

Gençlerin önünü kesmek için birbirleriyle söz birliği yapmışçasına önümüze dikilen tüm engellemelere rağmen, gelecek nesillere en azından çabaladık kelimesini bırakmak bile yazmamıza ilham veriyor. 

Eğer gelecek nesillere dair endişemiz olmasaydı oturur günlük yazar ve günü birlik işlerle uğraşırdık. Oysa bugün burada tüm engellere rağmen yazıyorsak, demek ki her şeyi düşünmüş ve gereken tüm imkânları kullanarak amacımıza ulaşmayı planlıyoruz. 

Son yazımdan sonra gelen tepkilerden ziyade beni en çok yaralayan nasihatler olmuştur nedense. Herkesin durumlarından memnun gözüktüğü bir ortamda, dillerden düşmeyen “Kendimize bakalım” sözünü geleceği görebilen insanlara aşikâr etmeyi kendimize vazife bilmekteyiz. 

Birileri bulunduğu konumları  kendilerine yeterli görmekteler. Bu yüzden olsa gerek geleceklerini inşa ederken temelin sağlamlığı onları hiç mi hiç ilgilendirmiyor galiba. Yoksa onlar gerçekten kendilerini her konuda tamamlanmış olarak mı görmekteler? 

Bugün, birçok kişi  çocuklarını iyi yetiştirmenin peşindeler. İyi bir İslami eğitim, iyi bir gelecek sunmak için çabalarlar. Oysa tüm işlerinde olduğu gibi sadece yüz üstü konularla ilgilenip gerisini Allah’a tevekkül ederek geçirirler. Çocuklarının iyi bir evlat olmaları, onların iyi bir eğitim almaları ve toplumda saygın bir konuma sahip olmaları onları gururlandıran olaylardandır. 

Onlar çocuklarının geleceğini düşüne dursunlar. Lakin istedikleri amaca da ulaşacaklardır. Ancak, tek verimlik ağacı dikmenin yıllar sonra oluşan yeni topluma, yeni insanlık düzenine yararı olmadığını herkesin unutmaması gerekir. 

"Rabbim! Beni namaza devam eden bir kimse eyle. Soyumdan da böyle kimseler yarat. Rabbimiz! Duamı  kabul eyle." (İbrahim-40) 

İlhamı Allah’ın ayetinden alarak, yıllar önce büyüklerimizin zaafları ve kısıtlı eğitimlerinden dolayı  hor görülen bir gençlik olarak bugün gerçekleri açıklamaktan nedense korkmuyoruz. Yıllarca geleceğin temellerini fikirsel bazda ele alan kimseler bugün gençliğin ve nesillerin söz dinlemez oluşlarını şaşkınlıkla karşılamaktalar nedense. 

Oysa birazcık tefekkür nerede hata yaptığımızı gözler önüne serecektir. Çünkü onlar sadece kendileri ve çocukları için çalıştılar, çabaladılar. Öyle ki, dualarını bile kendileri ve çocukları için ettiler. 

Ya nesilleri? Zürriyetleri? Hiç mi hiç hatırlamadılar. Hiç mi hiç düşünmediler. 

“ Kendimize Bakalım” sözünün arkasına korkakça saklananlar artık maalesef gelecekleri hakkında düşünemez ve nesilleri hakkında ise şüpheye düşmüş hale gelmişlerdir.

Toplumu pasifize eden kitleler, yıllar sonra çareyi “ Kuşak çatışması” psikolojisine bağlamakta buldular. 

“Kendimize bakalım” sözünü kendime uyarlayarak hareket edersem nelerin olacağını düşündüm de, gerçekten büyüklerim ve yaşıtlarım karşısında benden önceki aile bireylerimin bana hazırlamış olduğu gelecek dediğimiz bugünlerin kıymeti daha değerli ve gerçekçidir. 

Hatta aşırıya gidenlerden olup, kibir abidesine dönüşecek bir hal almak olsa da yine de kendimize bakmanın keyfi kadar güzel bir şey olmasa gerek. Ya sonrası? 

İslami bir ailede doğmak, yaşıtlarına göre iyi bir eğitim almak ve birçok yaşıtlarının ulaşamadığı araçlara sahip olmak kişiyi diğerlerinden farklı kılabilir mi? Ailesinden dolayı saygı duyulan biri olması, maddi açıdan güçlü olması gelecek nesillerde söz hakkı sahibi olmasını sağlar mı? 

Kimileri için bu nedenler yeterli olabilir. Ancak benim için değil. Yıllar sonra oluşacak nesiller tarafından anlaşılmayan biri olmak, çok güçlü araçlara sahip olsam dahi onları anlayacak iletişime sahip olamamak bugün “Kuşak çatışması” dediğimiz sebepleri doğurabilir. Ve yeni nesil karşısında mahçup bir hale gelebiliriz. 

Bugün mektep adına işleri bir kenara bırakıp, ya da mektebi konularda gereken özeni göstermediğimiz takdirde gelecekte ne gibi sorunlar yaşayacağımızı hiç düşündük mü acaba? 

Bugünkü büyükler olarak, âlimler olarak, aydınlar olarak, gençliğe gereken değeri vermedikten sonra acaba onları gelecek yıllarda, mektebe gelecek en ufak bir tehlikede yanımızda görebilir miyiz? 

Bugün  gençleri dışlarsak, söz hakkı tanımazsak ve hatta toplumdan soyutlarsak bizlere gereken güvenlerini ve saygılarını ileride nasıl sağlarız acaba? 

Bazıları konularda abartıya kaçtığımı düşünmekteler. Bu yazımda biraz abartıya kaçmayı  düşünüyorum. Birlikte birazcıkta olsa abartıya kaçmak önlem açısından zararlı olmasa gerek. 

Yaşadığımız dünyada her şeyin olabileceğini hesap edersek, dünyamızda yaşanan ideolojik savaşlarının yakın bir zamanda bizim ülkeye de sıçrayacağını düşünebilir miyiz?  

Farzedelim ve düşünelim. İslami toplumların bile sosyal sınıflara ayrıldığı ve büyüklerimizin gençlere “Kendimize bakalım” dediği bir dönemde acaba mezhep savaşları çıktığı zaman ne olacak. 

Ben bu durumda büyüklerimin nasihatlerini dinlemeli ve susmalı mıyım şimdiden? Bulunduğum konum bulunduğumuz ortamda mektebe gelecek en ufak bir tehdidi göz ardı etmemi mi sağlamalı ve işi ehline mi bırakayım? Yoksa mektebe zarar gelir diye bu gibi işlere büyüklerim varken karışmamalı mıyım? Yoksa en ufak tehlikede büyüklerimi ve yaşıtlarımı uyaracak yazılar mı yazmalıyım? 
 

Bugün, yazdığım yazılara tepki gösterenler ve engelleyenler, gelecek yirmi yıl içerisinde kendi yerlerine benim ve biz gençlerin geçeceğini düşünmüyorlar mı da söz hakkı tanımıyorlar?

Büyüklerimin anlayışına ve hoşgörüsüne sığınarak, acaba bugün mektep için en ufak hareket eden biz gençleri susturmayı başarsanız, acaba gelecek yıllarda karşılaşacak olaylarda bizlerden her konuda söz alabilir misiniz?  

Bugün biz gençler, bizden önceki nesillerin hatasını idrak ederek kendimizi eğitmeyi amaç edinmiş bulunmaktayız. Nitekim bizlere, 

“İnsanların yapmış oldukları hataları idrak etmek kişinin kendisini eğitmesine yeterlidir.” (İmam Hasan El-Askeri) hadisi ilham olmaktadır. 

Bugün her konuda “Kendimize bakalım” lafını bize ezberletip her durumda “İşin ehli var” sen karışma sözünü hatırlatırsanız gelecekte bizlerin durumlar karşısında nasıl bir tepki vereceğimizi düşünüyor musunuz? 

Artık, sözü bitirmeli ve ehli olmadığımız işlere karışmamalıyız. İleride olası bir ideolojik/mektep savaşına karşılık şimdiden herkesin kendisini koruyacak gençliği büyütmesini, aile birey sayısını çoğaltmasını,”Ekonomik Cihadı” uygulayarak maddi açıdan güçlenmelerini temenni ederken, herkesin kendi haline düşeceği o günde Rabbimizden ayaklarımızı sabit kılmasını niyaz ediyoruz.