Bismillahirrahmanirrahim 

Kerbela Kur’an‘ın tecellisidir ve o tecellinin iman ve şükür kanadıdır… Kerbela aşk ve muhabbet tarlası, Kerbela iman ve ibadettir.

Kerbela hakkın batılı  yok edişidir… 

Kendimizi bildik bileli Kerbela topraklarına ve Kerbela‘da yaşanan vefaya, aşka, itaate, mazlumluklara ağladık. Şimdi ise o gözyaşları uzaklarda değil Kerbela topraklarında akacaktı… 

Ve biliyordum ki Kerbela‘yı ziyaret etmek diğer ziyaretlerden çok farklı olacaktı. 

 Sadece Kerbela değil H.z Ali,  İmam Musa Kazım, Samarra, Kufe, Sehle Mescitleri ve diğer ziyaretler.. Her ziyaretten alacağım mutlaka bir şeyler vardı. 

Allah’ın hediyesi olan bu nimetlerin farkında olarak belki bir kere daha nasip olmaz deyip bütün ziyaretlerden payımı almalıydım…  

O heyecanla günler birbirini kovalıyor, daha oralara gitmeden Kerbela‘nın maneviyatını hissetmeye başlamıştım. Nihayet bekleyiş sona ermiş artık ziyaret yolcusu olmuştum.. 

İlk olarak İmam Musa Kazımı ziyaret ettik. İmam Hüseyn‘in huzuruna çıkmadan ön hazırlık gibi olmuştu bizler için, yavaş yavaş ziyaret adabına giriyorduk. İmam Musa Kazım'a (a.s) selamı olan dostların selamları iletirken farklı bir sevinç yaşıyordum yüreğimde. Ne büyük bir hazdı. 

Yine Nechül Belağa  eserini ortaya koyan  büyük alimlerden Seyyid Razi adıyla meşhur olan Muhammed Hasan Musevi’nin ziyaretinde de unutamayacağım bir anı yaşadım.. 

Ziyaret duası okuduktan ve namazı kıldıktan sonra kapıdan çıkarken orada görevli olan bir ağabeyin bana siyah bir tespih vermeye çalışmasını önce şaşkınlık ve tedirginlikle karşılamış, tespihi gözleri yaşlı bir şekilde ısrarla vermek isteyişine anlam verememiştim. Geç de olsa adamın hediye vermek istediğini anlamış hediyeyi alırken hem çok utanmış hem de ağlamıştım. 

  Allah izin verdikçe boynumda taşıyacağım, bu hediyenin bendeki tesiri çok farklı oldu... 

İmam Hüseynin ziyareti nasıl anlatılır bilmiyorum ki.  Duygularımı ifade etmekte gerçekten zorlanıyorum… 

 Hangi topraklarda yürümek ölümsüz vefayı iliklerine kadar hissettirebilir.  

 Gecenin sessizliğinde ve gizeminde İmam Hüseyin’den Hz Abbas’ın kapısına götüren “ “Beynül Haremeyn” denilen o yolda tarifsiz bir haletle yürürken sanki bütün kötülüklerden uzaklaşmış gibiydim..  

Bir yanda Hz.Abbas‘ın bir kolu bir  km ötesinde diğer kolu. “Hz.Abbasın” Bab‘ul Hevaiç olduğu topraklara basmaktan hayâ ediyor, iki kol arasında yürürken vefanın büyüklüğünün karşısında kendimden utanıyordum. Toprağın her noktasıyla bütünleşmek isteği beni benden alıp götürüyordu, gitmek isteyip de gidemediğim uzaklara… 

Ben kim bu topraklarda yürümek kim sözleri düşüncelerimi meşgul ederken o toprakların maneviyatından olsa gerek her adımında Allah‘a biraz daha yaklaşabiliyor, bir hiç olduğuma biraz daha yakin edip kulluğu yaşayabilmek anlatılmaz bir duyguydu… 

Kufe Mescidinin önünde yaşadığım duygusal anları da unutmam mümkün değil.  

 Kufe Mescidi ziyaretinde Hz Ali’nin Kufe de okuduğu münacatın sözleri beni derinden etkilemişti, münacattaki sözleri sesli bir şekilde okuyarak yıllarca tutsak ettiğim duygularımın özgürlüğünü yaşıyordum. 

İmam Ali’nin yakarışları Allah‘ın yüceliğini gösteriyor, bir o kadar da Allah‘a teslimiyeti yaşatıyordu.  

Mevlam, ey mevlam! Sen mevlasın ben ise bir kulum; kula mevladan başka kim merhamet eder?

Mevlam, ey mevlam! Sen varlığımın sahibisin ben ise sahip olunan; sahip onulana sahip olandan başka kim merhamet eder?

Mevlam, ey mevlam! Sen azizsin ben ise zelil; zelile azizden başka kim merhamet eder?

Mevlam ey mevlam Sen yaratansın ben ise yaratılan; yaratılana yaratandan başka kim merhamet eder? 

Ziyaret arkadaşlarımdan saatlerce ayrı kalmanın etkisiyle münacattaki sözler birleşince gözyaşlarımın her damlasında İmam Ali’nin garipliğini yaşıyor ve o duyguyla gözyaşlarım durmak bilmiyordu... Bir kez daha İmam Ali’nin büyüklüğüne şahit oluyordum. Birbirlerini tanımayan onlarca kadın sadece İmam Ali ismiyle birleşiyordu..  

Bir kez daha inancın gücünü yaşıyordum. Evet, mümin müminin kardeşiydi birbirimizi tanımasak ta aynı dili konuşmasak da H.z Ali sevgisi bizleri bir araya getirmiş gözyaşları ziyaretçiler arasında bağ olmuştu.. 

 Tanımadığın insanların gözyaşlarıma gözyaşıyla cevap vermesi hüznüme sevinç katıyordu.  

Bu görüntü ömür boyu unutamayacağım bir güzellik olarak zihnime işlenmişti. Bir yanda hüzün bir yanda sevinç… 

  İmam Ali âşıklarıyla aynı ortamda olmanın mutluluğunu yaşıyordum. 

 Hepimizin de bildiği üzere İmam Hüseyn‘in ziyaretçisi ziyareti boyunca en güzel şekilde karşılanıyor. 

Bizler de en güzel şekilde karşılandık. Her ziyaretçi gibi Kerbela topraklarının bizlere bağışladığı birçok şey oldu.  

Allah her isteyene nasip etsin, Allahın hediyesi olan Kerbela ziyareti gerçekte Allah‘ın kuluna bir hediyesidir bence. 

 Not… İnanıyorum ki ziyaret dostlukları da hiçbir dostluğa benzemiyor. İmamların bereketi olsa gerek ziyaret arkadaşlarına ayrı bir muhabbet hissedip sanki yılardır tanışıyormuş gibi birbirimizle çok kısa zamanda kaynaşmıştık...  

Başta bizlere yardımcı olan âlimlerimizden, tanıdığım ve yeni tanıştığım tüm kardeşlerimden Allah razı olsun.  

Özellikle de Süleyman Erkut ağabey ve ailesini örnek davranışlarından dolayı tebrik ediyor, her zaman her yerde bizlere bir şeyler öğretecek ağabeylere ve ablalara ihtiyaç olduğunu söylemek istiyorum... Kısa sürede birçok şey öğrendim kendilerinden…  

Yaşamlarının her anı Allah‘ın rızası ölçüsünde İmam Hüseyn‘ine hizmetle geçer inşallah… Allah razı olsun…