Aslında her şey bir tefekkürle başlamıştı. Günahkâr bir şehirde günahkâr bir kul olarak kalmaya karar vermişken, hani insan bir çıkış kapısı arar da bulamazken, başımı dizlerim arasına almış vesvese veren şeytan ile savaşmayı bırakıp eslim olmuşken, hicret et dedi karanlıktaki ses.

Evet! Günahkâr olabilirsin, ama istersen Allah’a yakın dostları da bulabilirsin diye sözlerine devam etti.

Nasıl olmuştu bilmiyorum, sadece nerede o Allah’a yakın insanlar diye düşünürken, dilimden “Kum” kelimesinin çıkışı ile telefonuma sarılmış gecenin bir vakti dostlarımı arayarak benimle birlikte hicret edip etmeyeceklerini sordum. Onlarda sanki benim gibi bu anı bekliyormuşlarcasına bu teklifi kabul ettiler.

Aslında hiçbir plan yapmamıştık İran için, ne nereye gideceğimizi ne de nerede kalacağımızı kararlaştırmış. Sadece “Ya Alllah” deyip yola koyulmayı ve Kum’da bulunan dostlarımızla buluşmayı biliyorduk.

Ama bazen hayat düşünüldüğü gibi çıkmıyordu. Tahran’a vardığımızda kafilede bulunan bir kardeşimizin pasaportu kaybolmuş bu nedenle ziyaret planımız ertelenmeye neden oluyordu. Kafilemizin çoğunluğunu öğrenci kardeşlerimiz oluşturduğu için, kaybedilen her dakika onlar için birer üzüntü oluyordu. Ama yine de hiçbirinin ağzından sabırsızlığa dair bir kelime çıkmıyordu.

Her işte bir hayır vardır cümlesinin tefsirini yaşıyorduk. Tahran’da kaldığımız süre içerisinde arkadaşımızın pasaport işlemleri için konsoloslukta misafir edilmiştik. İslam inkılâbının 33. yıldönümü nedeni ile hazırlanan inkılâp etkinliklerine katılmış olup İmam Humeyni havaalanından Beheşt-i Zehra’ya uzanan konvoy ile yıllar sonrada olsa İmam Humeyni’nin İran’a gelişini tekrar yaşıyorduk adeta.

Pasaport işlemlerimiz tamamlanıp Kum’a vardığımızda ise baharı andıran bir hava karşılamıştı bizleri. Hz. Masume’nin lütufkâr misafirperverliği daha ilk anda kendisini hissettirmiş ve kafilemiz haremine yakın bir Hüseyniye’de ikamet etmişti. Bu Hüseyniye’nin hem hareme yakın olması hem de Merhum Ayetullah Müftü Şia ve Ayetullah Zencani’nin bulunduğu mahallede olması ayrı bir lütuftu bizim için. Henüz bavullarımızı açmadan koşmuştuk Bibi Masume’nin haremine. Onu ziyaret etmek tüm sıkıntılarımızı unutmaya yetmiş ve anlam veremediğimiz bir huzur kaplamıştı yüreğimizi.

Bununla da bitmiyordu lütuflar. Kum ziyaretimizin ikinci gününde, Türkiyeli öğrenciler olarak Kum İlim Havzalarını ziyaret etmiş, kısa süreliğine de olsa, isimlerimize çıkarılan öğrenci kartlarımızla medreselerde ilim öğrenme fırsatını bulmuştuk.

İlk olarak El-Mehdi medresesinde bulunan Türkiyeli kardeşlerimizle sohbet etmiş oradan da Hüccetiye medresesinde “Şia Tarihi” adlı derse katılmıştık. Ardından Ortadoğu’yu yöneten heybetli çehrelere sahip olan büyük âlimlerin yetiştiği Feyziyye medresesini ziyaret etmiş ve bir günlüğüne de olsa “Şehriyye” dedikleri öğrenci burslarından yararlanmıştık.

Ziyaretimizin üçüncü günü, Merhum Müftü Şia’nın oğlu Seyit Zeki’yi ziyaret etmiş ardından ise Ayetullah Zencani’nin mübarek ellerinden öpmek nasip olmuştu. Öğle namazını Ayetullah Mekarim Şirazi ile kılmış öğleden sonra ise Ağa Murtaza Turabi’nin ziyaretine nail olmuştuk.

Kum ziyaretimizin son akşamında ise Cemkeran mescidine gitmiş âşıkların samimi dualarına ve tevessüllerine ortak olmuştuk. Ve sonunda Kum şehri ile vedalaşıp Meşhed şehrinin yolunu tutmuştuk.

Kum ziyaretini tamamlayıp Meşhed şehrine vardığımızda gurbetlik kendini çoktan hissettirmişti bile. Ayetullah Vahidi’nin Hüseyniyesinde ikamet etmiş ve en kısa zamanda İmam Rıza (a.s)’ı ziyaret etmek nasip olmuştu. Kafilemizde bu ziyaretlere ilk gelenlerin sayısı fazla olduğu için onlarda meydana gelen sevgi ve muhabbet görülmeye değerdi.

Gurbeti insan nasıl anlatır bilmiyorum. Gariplik desem kimileri anlamaz bu kelimeyi, karanlıkta soğuk bir odaya benzetsem tasvirini kendim bile tamamlayamam. İyisi mi insanın kendi görmeli ve kendi yaşamalı o kadarını da. Yine de anlatmak gerekirse gördüklerimizi ve gurbetliği, her şeye rağmen dostlarımızla birlikte dostları ziyaret etmek ve dostlarından olmak güzeldi.