Bismillah... 

Kesin inançların ve ideolojik dogmaların kalelerinin salladığı  günler dünyada. Bundan yıllar önce ortaya atılan Ideolojilerin sonu yalanı bugün kumdan kalelerini gerçekliğin ellerine teslim etmekte. Kimsenin beklemediği anlarda gelen değişimler aslında dünyanın kaderini oluşturuyor. 1789 Fransız devrimi insanlık komedyasının dünyevî sistemlere oynadığı ilk büyük oyundu. Kimsenin beklemediği, politikacıların kestiremediği, siyasî denklemlerin göstermediği bir anda tarihin en kanlı devrimlerinden biri, sokakları kana bulamak pahasına, zenginlerin tüm mallarına göz dikercesine, diktatöryayı tarihin karanlık sayfalarına gömeceğine yemin edercesine çıktı gün yüzüne.

İnsanlığın inkılâp ateşi yüzyıllarca kendini hissettirmeyen, bir yerlerde, derinlerde öylece sımsıcak ve en ateşli halinde bekleyen bir yanardağ gibi herkesin güzel uykularında yattığı bir anda geldi odalarımıza. Aslında Kuran’da bahsedilen tüm felaket kıssaları da bunu anlatmaktaydı. İnsanlık tarihinin en karşı-durulmaz anları hep en beklenmedik, statükonun kendinden öylece geçtiği, firavunluğun kendinden en fazla emin olduğu anda Musa’nın asasını tam orta yerine, kalbine, doğru tabiriyle mihenk taşına vurdu ve yardı insanlığın içinde olduğu keşmekeşi, karmaşayı.

Bolşevikler en olmadık anda, en emin anda yıktılar statükonun, diktatöryanın kapılarını.  İnsanlık kendi ateşini taşta ya da sopada buldu çok kereleri. İnsanlık kendi inkılâp ateşinin, kendi ruhî cevherini, kendi bedensel bereketini hayvanca saldırmakta, hayvanca bağırmakta, hayvanca yakıp yıkmakta buldu yine. İnsanlık insanlığını unuttukça inkılâp ateşi bir o kadar kendini gizledi. İnsanlık kendinden geçtikçe “o onlara kendilerini unutturdu”. İnsanlık kendine açıklan İbrahimi yolu, kendine sunulan Musavî haritayı, kendine verilen Muhammedî ideolojiyi hep yuhaladı ve hor gördü. İnsan hayvan olduğunu hatırladıkça mutlu oldu.

Devrimler kendini unutmuş  ümmetlerin yeniden dirilişi gibidir çoğu kere. Kendilerini anlatmaları  ve biz de buradayız diyebilmeleri için bir araçtır sadece. Ancak insan kendini kaybetmeye başladıkça sonunda gelen devrim de bir o kadar hayvanî oldu. Manevî ışıkla, insanî yücelikle başlamayan devrimler gördü insanlık tarihi çok kereleri. Çok kereleri hayvanî eksiklerden doğan şeyler konu edildi devrimlerde. Fransız Devrimi böyleydi. Ekmek yoktu insanlarda ama kralda vardı.  Öyleyse kral şimdi devrilmeliydi. Bolşevik bunu dedi ve çıktı insanlık tarihinde öne. Hayvanca bağırmak insanın işi oldu öylece. Ve sırf bu sözleri ediyorum diye bana kızacak ve bana homurdanacak onlarca insan var biliyorum ama insanlığın tarihi, insanın kendini unuttuğu kadar parladı. İnsan kendine tarihte iki kere önce nasıl anlamalı diye sordu ve öylece tarihin içerisinde büyük bir onur sayfası açtı.  

Elimde on binlerce sayfası olan bir kitap. İki sayfası okunaklı ve şerefli. Diğerleriyse karalama...

Tarihin sayfalarını  ilk kez Huseyn değiştirdi. İnsanlara bu öyle bir kitap ki orada sizin şerefiniz yazılıdır dedi. Kerbela insanlık tarihinin hayvanca yaşamaya karşı izzetli bir var oluş vaat ettiği ilk noktaydı. Kerbela’nın insanlığa hediyesi en olmadık anlarda, en olmadık zamanlarda sana uğrayacak felaketi önceden sez ve kendini o elim güne hazırla demekti. Kerbala sadece ahret mesajı vermedi, Kerbela bu dünyanın senin varlığından alacağı her şey için savaş. Ona karşı dur! Yık onu! Onu kabullenme! Yılma! Mücadele et! Gerekirse bırak her şeyi ve sadece varlığının hakikatiyle yüzleş. İnsan olduğu hatırla. Hayvanlar güdülürler ve onlara işkence etsen, kütü muamele etsen dahi onlar sana asla karşı durmazlar ama sen insansın, hayvana benzeyen yönün sadece biraz maddî yönün, peki senin maneviyatın n’olacak? Seni sen kılana karşı görevlerin ne olacak? Seni var edene karşı vazifen n’olacak dedi. Kerbela insanın ben hayvanca yaşamak istemiyorum dediği ilk bayraktı bizler için.

Elimde diğer bir sayfa... İnsanlığın medar-ı iftiharı... Modern insan için yüz akı... Sonrası mı? Sadece karalama...

Sene 1979,  güçlü bir hareketle sarsılıyor Ortadoğu. Kimileri için bir avuç hayalperest. İnsanlık tarihi içinse insana insanlığını hatırlatan bir grup realist. Onlar tarihe büyük harflerle haykırdılar insanın insanlığını. Amaçları insanî değerlerin teşhisi. Oysa onlar da açtılar. Paraları yoktu. Karşılarında büyük ordular ve koca bir firavun. Ellerindeki tek şey Kuran-ı Kerim. Bu öyle bir kitap ki, orada sizin yüceliğiniz anlatılmakta. Açlıklarından dem vurmadılar. Eğer öyle olsaydı büyük güçlere asla ses çıkarmadan görürlerdi işlerini. Dertleri başkaydı olsa. Hakikati haykırma aşkıyla yanan sineler asla görmezler gögelerin cazipliğini. Öylece açtılar bayraklarını. İlhamları Huseyn’di onların da. Çokları Huseyn diyerek düşmüştü meydanlara oysa ama dillerinde Huseyn olsa da, akıllarında dünyanın güzellikleri vardı. O yüzden hayvancaydı onların haykırışları. O yüzden değersizleşti bir anda tarihin gözünde. Oysa 79 başka bir güneşin doğuşuydu insanlığın karanlık tarihinde. Birileri için Lut’un köyünden uzaklaşıp da arkasına bile bakmadan uzaklaştığı gün kadar elimdi. Kimileri içinse Muhammed’in s.a.a doğduğu gün kadar bereketli ve aydınlık.

Bugün insan kendini yeniden arayıp, bir Fransız yazarın “kayıp zamanın izinde”  diye kısaltığı yüce bir hareket peşinde. Ama aklındaki ne acaba? Kerbela ve 79 gibi bir özlem mi? Yani ben bir insanım demenin peşinde mi yoksa büyük harflerle övüle övüle bitirilemeyen, insana hayvanlığını hatırlatan, kendini unutmuş insanı  sonunda daha büyük bir unutulmuşluğa itecek, patlayan yanardağı sadece bir kaç köy verme pahasına söndürerek onu kendi keşmkeşine geri gönderecek bir özlem mi?

Tunus’ta başlayıp, Mısır’a ve peşinden de diğer bölgelere sıçrayan bu kıvılcımdan ne anlamalı bugün? Nasıl anlamalı acaba içinde bulunduğumuz şeraiti? İnsanlığın tarihi Sisifos’un kaderi gibi mi yoksa Penelop’un örgüsü mü? Tüm bunlardan bu mu çıkacak ortaya? Yoksa özlenen Huseynî İslam coğrafyası mı gösterecek kendini? Bunu bize ancak önümüzdeki 20 yıl yanıtını verecek. Devrimler kendilerini ancak yirmi yıl sonra gösterirler. İran’daki son seçimlerde Rehber’e bağlılığın ifadesi bu kadar sağlam olmasaydı, o zaman bu sözlerim başka olurdu. Eğer gözlerimle görmeseydim o bağlılığı o zaman 79 hakkında başka konuşurdum. Çünkü inkılâplar yapıldıklarında başlarlar... Her şey daha şimdi başladı oysa... İnkılâbî güneşin doğacağı Cuma sabahının özlemiyle...  

Hüseyin Beheştî

huseyin.behesti@yahoo.fr