Bismillahirrahmanirrahim

Yine yüreğim dolu dolu sarıldım kaleme. Düşüncelerde sadece bir şey sayıklanıyor: Ölüm.

 Ölüm ne garip şey değil mi? Ölüm seni nasıl anlatsam bilmiyorum ki… Anlatabilen var mı ki, ben de anlatayım…

Ölüm ne soğuk bir isim değil mi? Belki de hiçbir isim bu kadar soğuk değildir…

 Ölüm ne kadar ürpertici değil mi? Belki de hiçbir isim bu kadar ürpertici değildir.      

  Ölüm sessizlik, ölüm, donukluk!      

  Ölüm çaresizlik, ölüm toprak!       

  Ölüm tabut, ölüm hareketsizlik!      

  Ölüm nefessizlik,  ölüm suskunluk!       

  Ölüm acı, ölüm ne acı bir şey değil mi? 

 Bugün gözlerimin önünden babamın ölüm hali hiç gitmiyor. 

Baba!  Üzerinde beyaz bir çarşaf, yanındakiler ağlarken, sen hareketsiz, son yolculuğunda uğurlamaya gelen sevenlerinin önünde sessizdin. Sende hiçbir ses yok, etrafındaki ağlamaları dinliyordun…

Hani biraz önce bana yardım edin diyordun. Hani 5dakika önce nefes alıp-verirken sen yaşıyordun, ne oldu ki bir anda sessizliğe büründün. O an ne yaşadın ki sessizliğe gömüldün.

Baba, baba can! Bugün senin hasta halini, son günlerini düşündüm odana girdiğimde öyle derin öyle anlamlı bakıyordun ki, gözlerine bakınca ne düşündüğünü anlamak mümkündü…

Hiç unutmuyorum bir gün doktorla konuşmak istiyorum dedin, doktor eve geldi. Senin çok kötü ağrıların vardı, aynı zamanda nefes almakta güçlük çekiyordun… Çünkü sen bedeninde yaşanabilecek en ağır hastalığı yaşıyordun. Akciğer kanseri hastalığına yakalanmıştın…

Kanser, ölüme eşit olan kanser, kanser ve ölüm çok yakın birbirlerine, çaresiz dert kanser!

Babam doktorla konuşmaya başladı.

-Doktor bey, ne zaman iyileşeceğim? Dedi.

-Doktor, sizi çok iyi görüyorum önceki muayeneye göre çok iyisiniz, yakında iyileşirsiniz.

Öyle ki kutsal göreviniz öğretmenliğe bile başlayabilirsiniz diye telkin etmeye çalıştı.

-Babam sordu: ne zaman görevime başlayacak kadar iyi olabilirim?

-Doktor 15 güne kalmaz iyileşirsiniz dedi.

-Babam, evet hıımm dedi.15 güne kadar iyileşirim öyle mi?

-Babam hüzün dolu bakışlarla, alaycı bir tebessümle doktorun gözlerine bakarak, doktor bey niye bana gerçekleri söylemiyorsun demek istercesine öylece kaldı…

Teşekkürler doktor bey reçetemi elime verdiniz, ne kadar zamanımın kaldığını, sizden böylece öğrenmiş oldum, sağ olun doktor bey, sağ olun diyebildi.

Doktor 15 gün deyince babamın o bakışları, o kafa sallayışı, o çaresizliği bütün odayı sessizliğe büründürdü.

Doktor, babamı tanımıyordu. Hastayı bu şekilde rahatlatacağını zannediyordu; ama farkında değildi ki babam ağzından esas lafı almaya çalışıyordu. Doktor farkında olmadan acı gerçeği ortaya koymuştu.

Babam ha bire “15 günüm kaldı tamimiyle iyileşmeme” deyip duruyordu...

Reçetem 15 gün sonra elime verilecekti. Hem de doktorların doktorları tarafından, en büyük doktor tarafından. 

  “ YÜCE ALLAH” tarafından… 

Babam anlamıştı ölüm denen tuhaf şeyle karşılaşacağını…

Baba! Ölüm acı gerçek olmasının yanında, ölümü beklemen bir ölüm kadar acıydı. Ölümün zamanını bilerek beklemek, ölüm kadar zor olsa gerek…

 Acın çok büyük oldu,  hem ölüm acısı; hem de ölümü bekleme acısı çok zor baba!

15 gün ne kadar da çabuk geldi geçti…

Baba, seni özlüyorum hem de çooookkk.

 İnşallah bu dünyada çektiğin acılar,  diğer dünyanda sevinçler yaşatır. 

Yerin nurla dolsun, mekânın cennet olsun.