Bismillahirrahmanirrahim

Kültür/gelenek, bir ulus veya toplumun tarih boyunca geçirdiği yaşantılar sonucunda oluşturduğu maddi ve manevi birikimi demektir. Daha kısa bir ifadeyle kültür/gelenek bir toplumun yaşam biçimidir.

  Din ise, Allah-u Teala tarafından konulmuş ilahi bir kanun olup, akıl sahiplerini kendi istekleri ile her iki cihanda huzura kavuşturan ilahi bir nizamdır.

Bundan tam 20 sene önceden beri dinimi tanıyıp onu hayata geçirmeye çalışıyorum.....

Bir kitapta namahremlerle tokalaşmasının haram olduğunu okuyorum.

Hımm namahrem, yani;babam, erkek kardeşim, amcam, dayım  ve evlenince de kayınbabamın dışındaaki erkeklerle tokalaşmamam gerekecek.

"Tamam" diyorum bundan kolay ne var ki tokalaşmam, olur biter...

Annem akşama misafirlerimiz olduğunu söylüyor..Babamın amcası oğlu...

Aslında kendisine amca diyorum ama sonuç itibariyle babamın amcası oğlu yani,bana namahrem..

Akşam misafirleri karşılıyoruz..

"Uzaktan hoş geldin amca" diyorum...

Babamın kaşları çatılıyor.."kızım amcanın elini öpsene "

Amcam şaşkınlıkla bana bakıyor.Kalbimin çarptığını hissediyorum..Şimdi bunu saygısızlık olarak görecekler, öğle ya bizim Türk kültüründe küçükler büyüklerin ellerini öperler ya..

İyi de amcama daha doğrusu babamın amcası oğluna saygısızlık olacak diye, Allah'ın emrine karşı mı geleceksin ?"diyorum kendi kendime...

"Baba dinimizde kadının erkeklerle tokalaşması harammış" diyorum..

Amcam öfkeli bir şekilde bana bakıyor "O ne biçim söz kızım ben senin amcanım sen benim kızım sayılırsın…”

Kendince haklı ama dinim böyle demiyor..Haram diyor..

Kendimi bir an savaş meydanında hissediyorum. İçimde hakla batılın savaşı başlıyor..Ya saygısız damgası yememek için gidip amcanın elini öpeceksin ya da Allah'ın emrini uygulamada bir çok zorluklara göğüs geren bir çok insan gibi ,babanın ve amcanın öfkesini göze alarak dinini emrini yerine getireceksin..

Allah'ın emrini tercih ediyorum...

Özür dilerim diyorum ama dinimin emri bu, bundan sonra mahrem akrabalarım dışında kimseyle tokalaşmayacağım..diyerek mutfağa geçiyorum..

Bir çok hakaret ve suçlama sonunda insanlar alışıyorlar benim tokalaşmamama..

Kültürle/gelenekle savaşım ilk böyle başlıyor..

Sonra evleniyorum...

Eşimin annesine anne, babasına baba diyorum..

Rabbim onları anne babaya eş değer kılmış ben de anne babama davrandığım gibi davranmalıyım diye düşünüyorum.

Ve kayınbabamın yanında başımı bağlama gereği duymuyorum..Nitekim dinim bunu bana yasaklamıyor....

Aha...

Yine bir saygısızlık damgası..Bereket eşimin İslami bilinci beni kendimi müdafadan kurtarıyor..Olayın İslami boyutunu anlatarak ailesini ikna ediyor...

Tabi onlara kızmıyor ve kınamıyorum şimdiye kadar öyle görmüşler öyle duymuşlar..

Ama ne yazıktır ki mahremlerin yanında başını hatta bir çok ananeye göre ağzını kapatanlar.. Asıl dikkat edilmesi gereken namahremlerin yanında aynı hassasiyeti göstermiyorlar.

Aradan seneler geçiyor...

Geçen bir arkadaşım arıyor;

"Arzu diyor bilirsin seni severim ..ama bunu sana söylemem gerek..Hani sen programlarda şiir okuyorsun ya bunu hiç iyi karşılamıyorlar..

"Hatice" diyorum..

Bizim ölçümüz İslam mı? yoksa Ayşe,nin Neşe’nin kişisel düşünceleri mi?

Eğer benim dinim bana birşeyi yasak kılmamışsa ve benim de yapmış olduğum işin onlara zararı yoksa onların ne düşündüğü beni hiç ilgilendirmiyor..

Malasef din ve kültür/gelenek savaşı seneler önce vardı seneler sonra da olacak gibi görünüyor..

Kur'an kültüre/geleneğe ataların dini tanımını getirir. "Onlara Allah'ın indirdiğine uyun denilince, hayır biz atalarımızdan gördüğümüze uyarız derler. Şeytan kendilerini yakıcı bir azaba çağırıyor olsada mı!..." Lokman (2)

İnsanlar ölçülerini ya dininden yada kültüründen yana yapmak zorundalar..

Dinle çatışmadığı sürece tabi ki kültürümüzü/geleneğimizi sahiplenmeli yaşatmalıyız...

Ama bir tercih söz konusu olduğunda da önce din!

Sagılarımla…