BİSMİLAHİRRAHMANİRRAHİMİ
Zaman
geçmişte kalmadan, şimdi de duraklamadan, geleceğe varmak için öyle bir ilerler
ki!
Zaman
kimseyi takmadan, intikam alırcasına, günleri bizlerden öyle bir alır ki!
Zaman öyle
hızlı geçer ki, farkına varmamıza fırsat bile vermeden!
Hızına
yetişemediğimiz zamanın, kıymetini anlamaya zaman bile olmadan!
Her
birimiz gereksiz arayışlarda, zamanın içinde zamana aldanıyoruz!
Hem yara,
hem merhem olan bu gücün hakkını veremeden!
Kimimiz
çay toplantılarında gereksiz sohbetlerde bulunarak!
Kimimiz
internet başında faydası olmayan çetlerde yazışarak!
Kimimiz
gece, gündüz demeden uykuya dalarak!
Kimimiz
ise “öyle bir geçer ki zaman” dizilerinde kaybolarak!
Zaman
içinde var olan dizileri seyre dururken “öyle bir geçer ki zaman!”
Ne
kendinden haber verir ne çocuklarından ne de eşinden!
Öyle bir
dalarsın ki geçen zamana, yanındakiler de zamanla uzaklaşırlar senden sen
fark etmeden!
Zaman,
kendi içinde bizleri öğüten bir çarktır!
İbret
alayım derken, sevdiklerimize güvensizlik yaratan zaman dizilerinde yaşamak!
Hani
derler ya zaman en büyük hırsızdır, en mutlu anlarımızı en sevdiklerimizi
ve en önemlisi de ömrümüzü alıp gidendir!
Zaman
boşa harcanmayacak, dizilerde yaşanmayacak kadar büyük bir hazinedir!
Zaman
israfı, israfların en büyüğüdür!
Zamanla
var olan dizilerde
Kendimizi
ve kendi zamanımızın değerlerini unutur olduk!
Başka
zamanın ve başkalarının yanlışlarıyla yoğrulduk!
Nefret,
kavga, şiddet, taciz, ağlamak, ihanet ve saymakla bitmez değersizliklerle
bütünleştik!
Zamanla
alıştık o değersizliklere!
Zamanla
sadece onları konuşur olduk, zamanla kendimizden ve yakınlarımızdan kaçar
olduk!
Zamanla,
zamana gömdük sevgiyi, samimiyeti, sadakati, saygıyı!
Zamanla
yanı başımızdakilere de şüpheyle bakar olduk!
Ah bu
zaman! Ah bu zaman!
Öyle bir
geçer ki sinsice, bana beni unutturarak!
Yanımdakilerden
uzaklaştırarak!
Zamanın
hızında, o hızla da uzaklaşıyoruz kutsal değerlerimizden!
Her anımda
yanımda olan zaman!
Geriye
alamadığımız zaman, senle birlikte hep yanında zaman!
