Bismilahirrahmanirrahimin  

Ümitsizliği, açlığı, dövülmeyi görmek için çok erkendi… 

 Daha çok küçüktüm bütün bu olanları yaşamak için… 

 Zayıf olana güçlünün egemenlik kurmasına, haklının hakkının verilmemesine şahit olmak… 

Çocukken zulme şahitlik ne de zormuş. Bir tarafta güçsüz ve ezilen anne, diğer tarafta güçlü ve ezen bir babayı görmek çok acıydı… 

 Babam kötü alışanlıkları yüzünden anneme ve ablalarıma zulmediyor, sebepli sebepsiz, küçük şeylerden dolayı bizleri üzüyordu. Evde olumsuz bir şey olsa suçlusu bizdik, bir şey kaybolsa yine suçlusu bizdik… Her olumsuzluk bizimle bütünleşiyordu. Kendimizi bildik bileli evimizde “huzur- sevgi” yerine,  “kavga - mutsuzluk” vardı. Babam sadece kendini düşünüyor ne bizleri ne de annemi görebiliyordu. Onun için tek bir şey önemli idi, kendi isteklerini yaşamak… Bu yüzden isteklerine engel olanları rahatlıkla üzebiliyordu. 

 Davranışları onu gün geçtikçe daha acımasız hale getiriyor,  tahammül edilmez bir hal alıyordu. 

 Babam ve annem arasında kavgalar büyüyor ben ve ablalarım çaresizce olanları izliyorduk. 

Niye böyleyiz? Neden bütün bunları yaşıyoruz?  

Derken günlerimi hayaller dünyasına dalarak geçiriyordum… Yüreğim kavgayı şiddeti kaldıramayacak kadar küçüktü…  

 Hayallerim de kardeşlerimi ve beni alıyordu kucağına... 

 Kim bize zarar verebilir ki!

 Kim bizi üzebilir ki! 

Dizlerine oturup, başımı omzuna koyarak dalıyordum güzelliklerin içine. 

Pembe dünyalara dalıyorum hiçbir şey bana acı vermiyordu,  güçlü bir dünyanın içinde hissediyordum kendimi.  

Saçlarımın arasında şefkatli eller geziyor! 

 Güçlü sinesinde hayaller kuruyor! 

 Dizlerinin üstünde şımarıyordum.  

Ne yazık ki bütün bunlar sadece hayallerde kalıyordu. Bırak sevilmeyi, sillelerinden kurtulma yolları arıyorduk. Düşünsenize, bu gerginlikte olan savunmasız bir çocuğun neler yaşayabileceğini.

Aile demek bu muydu?   Birliktelik demek bu muydu?  

Babalık böyle miydi? Bütün babalar çocuklarına böyle mi yaklaşıyordu? 

Bir çocuk kendinden bildiği birinden korkar mıydı? Anlayamıyordum! 

Babaları düşünürken yüreklerde sevinçler yaşanırdı değil mi? Yoksa ben mi yanlış biliyordum?  

Sorular bitmeyen sorular, daha olgunlaşmayan düşüncelerimi kemiriyordu… 

 Zaman geçtikçe her şey daha da kötüye gidiyordu.  Ablalarım bir an önce evden ve yaşananlardan kurtulmak için planlar yapmaya başlamış, kurtuluşu evlilikte bulmuşlardı, aslında onların hedefi evlilik değil evden bir an önce uzaklaşmaktı... Ve öyle de yaptılar evlenip baba ocağından kurtuldular. 

 Ben ve annem kalmıştık… 

 Yıllar geçmişti… Babam bizlere her acıyı yaşatıyordu. Annemle,  çok zor günler geçirirken annem de evi terk etmek zorunda kalmıştı. 

   Ben ise okula da gitmiyordum…

 Annem şehri de terk etmiş ve gittiği yerde evlenmişti... Evde yapayalnız kalmıştım.  Tek başıma bu sorunların altından nasıl kalkacağımın hesaplarını yaparken psikolojim iyice bozuluyordu. Çaresizdim, annemin yanına yerleşmekten başka bir çarem yoktu. Ben de evi terk edip annemin yanına yerleştim. Günler birbirini kovalarken artık oraya da sığmaz olmuştum… Annemin yanına yerleştim derken, orda da başka zorluklarla karşılaşıyor hiçbir yere sığmıyordum.  

İnsanlara bir şeyin karşılığını vermek ne kadar da zordu! 

Tabi ya anne ve babaya sığmayan evlat kimin yanına sığabilirdi ki? 

 Oradan da ayrılmak zorunda kalmıştım. Ablalar ve akrabalarda kalmak üzere annemin yanından ayrıldım. 

 Bazen abla, bazen akrabaların yanında kalırken göçebe hayata alışmaya çalışıyordum. Küçük bavulum elimde bir o akrabada bir başka akrabada geziniyordum. Günler geçmek bilmiyordu… Seyyar hayata ne ben, ne de evinde kaldıklarım dayanabiliyordu. 

 Bir çıkmazdaydım, Allah’tan başka sığınacak kimsem yoktu. Sıkıntılarımın içinde Allah’a dua ederek umutlanıyor, ondan yardım istiyordum. Sorunlar içerisinde boğuşurken, biraz daha Allah’a yaklaşıyordum. 

 Önce Kur’an, sonra namaz ve başörtü derken, Allah’ın bütün emirleriyle tanıştım. Hayatım anlam kazanmıştı...   

 Evliliğe soğuk bakıyorken, evlenmeye karar verdim ve evlendim. Böylelikle sorunlardan uzaklaşacağımı düşünüyordum.

Şu an evliliğimin ilk yıllarındayım. Geçmiş yıllarda yaşadığım acılardan kurtulmuş değilim,  birçok soruyla karşı karşıya evliğimi sürdürmeye çalışıyorum. 

Çalışıyorum diyorum, çünkü aile içinde yaşadığım sarsıntılardan, geçmişte yaşadığım olumsuzlukların tesirinden halen kurtulmuş değilim. Çocukluğumda yaşamam gereken anne ve baba sevgisinin boşluğunu yaşıyor ve o boşluğu doldurmak için arayış içine giriyorum… 

Özellikle kız çocukları için babalar çok önemlidirler. Babalar gücün temsilcisidirler. O gücü hissetmemek, beni güçsüzlüğe inandırmıştı. Sevgi boşluğundan, çevremdekilerden beklenti içerisine giriyor özellikle eşimden fazla ilgi ve alaka bekliyorum. Bu durum zaman zaman evliliğimde sıkıntılar yaşatabiliyor. 

Evde yaşadığım şiddetten dolayı hayata karşı sürekli güvensiz bakıyor, etrafımdaki insanlara korkuyla yaklaşıyorum. Her ne kadar Allah’ın bizlere koyduğu ölçüde evliliğimi devam ettirsem de geçmişteki izler peşimi bırakmıyor. Ve her yaşadığım sıkıntıda dağ gibi önüme çıkabiliyor. 

Buradan babalara sesleniyorum, babayım demekle baba olunmuyor. Eğer sağlıklı bir evlat topluma yetiştirmek istiyorsak çocuklarımıza yaşamın anlamı olan “sevgiyi” verebilmeyiz. Çocuklarımız zor anında babasının yanında olacağını bilmeli. Aile kavramının getirdiği güzellikleri yaşayabilmelidirler. 

 Allahtan uzak olunca ne gerçek anlamda bir anne, ne baba ne de topluma faydalı bir insan olabiliyorsun. Diğer haliyle sadece kendi doğrularınla yaşamaya çalışıyor ve o doğrularla ne bu dünyada ne de ahirette kurtuluşa erebiliyorsun… 

Şimdi en büyük amacım çocuğuma anne, baba sevgisini verebilmek…  

Tek tesellim ve umudum Allah’ın istediği şekilde yaşamı sürdürebilmek…  

Allah kimseyi aile sevgisinden uzak etmesin. Allah hepimize annelik, babalık görevini hakkıyla yapmayı nasip eylesin.