Bismillah...
 
 

  Altı senelik bir aradan sonra ben, eşim ve çocuklar tatil için Türkiye uçuyoruz. Çocuklar, Türkiye’yi tanımadıkları için onlara yol boyunca Türkiye´den bahsediyorum.. Siz Almanya'da doğsanız  da ana vatanınız Türkiye diyorum...   

   İnişimiz gece olduğu için çocuklar merak ettikleri Türkiye’yi hemen göremiyorlar, ertesi günü Türkiye sokaklarına şaşkınlıkla bakıyorlar.

      Büyük oğlum şaşkınlığını daha fazla gizleyemiyor..

     "Anne, burası Almanya´dan daha güzelmiş.. Hani Türkiye fakirdi...?

     Onun böyle düşünmesine şaşırmıyorum.

      Neden Almanya'da yaşıyoruz ?

      Türk isek neden Türkiye'de yaşamıyoruz?

sorularının karşılığında verdiğim cevap aklıma geliyor...Hüzünle karışık bir tebessümle gülümsüyorum.      

 Türkiye´de özellikle İstanbul´da çok şey değişmiş.Gerçekten de birçok hususta Avrupa standartlarını aratmayacak kadar gelişme olmuş.Trafik sorunu çözülmese de eskiye oranla azalma olmuş.. Metrolar, metrobüsler oldukça güzel ve modern.. 

      Yeşil alanlar, çocuk parkları çoğaltılmış, özellikle parklardaki oyun imkanları Avrupa'dakinden daha fazla ve halk için kurulan spor aletleri ise harika... Alışveriş merkezleri Avrupa'dakilere taş çıkaracak kadar güzel...Kimsenin su, elektrik kesintisi derdi yok. (ödeyemeyenler müstesna). 

 Bütün bu olumlu değişimin yanında bir şey var ki  hiç değişmemiş maalesef. 

     İnsana saygısızlık     

 Maalesef altı sene önce de aynıydı şimdi de aynı, Türkiye'de insana saygı diye bir kavram yok..

Bu durum en yüksek mertebelisinden en aşağı mertebelisine kadar birçoğunda aynı. 

     Sanki her makama mevkiye gelen, geçmişte kendisine yapılmış saygısızlığın intikamını alıyor...

Özellikle hastanelerin durumu, doktorların davranışları.... Gerçi bazıları : “Ne yapsınlar bizim halkımız öyle cahil ki ancak o şekilde davranmaktan anlıyor.“diye savunuyorlar onları. Hayır...Ben buna katılmıyorum .O cahilse sen cahil değilsin..Ona insan gibi davran ki senin ondan bir farkın olsun, senden bir şeyler öğrensin. 

     İnsan olmak, insana insan gibi davranmak diploma sahibi olmakla olmuyor..

Bir ara hastaneye kayınvalidemin ziyaretine gittim .Bir süre sonra bir doktor içeriye girdi...

Sanki çok büyük bir suç işlemişim gibi.. 

    Sert bir şekilde: “Refakatçi misin? diye sordu..

    “Hayır, kayinvalidemi ziyarete geldim...“ dedim.

    ´´Çabuk dışarı çık.´´ dedi, neye uğradığımı şaşırdım....

    ’’Neden, ne oldu ki..?.” diye sordum.

    ‘’Kardesim çıksana, ziyaret saati değil şimdi,”diye cevap verdi yine sert bir tonla..

    ‘’İyi de, bunu bana daha kibar bir şekilde söyleyemez misiniz, bağırmanıza ne gerek var ki?

    Sonra doktor kapıyı çarptı ve çıktı..

     İçimden:’’ Doktor olmuşsun ama adam olamamışsın.’’ dedim....

     Türkiye’de insanlara „siz“diye hitap etme alışkanlığı çok az.. Kardeşim beni tanımıyorsun bana arkadaşınmışım gibi „sen „diye hitap etme hakkını kim veriyor sana?

     Bir işini halletmeye gidiyorsun...

    „Evet ne istemiştin?“

    „Buyrun size nasıl yardımcı olabilirim?“ diye bir cümle sanki Türkiye’de kullanılmıyor..

      Haa telefonlardaki karşılamalar müstesna tabi... Gerçi o kadar kaba davranışlara maruz kalıyorsunuz ki telefonda bir daireyi aradığınızdaki kibar karşılamada  size aşırı derecede abartılı geliyor..... 

     Bir yerde sıra bekliyorsun....İnsanlar adeta patlamaya hazır bir bomba, biri bir şey dese de kavga etsem havasındalar sanki.....Kavga etmeyi, tartışmayı çok mu seviyoruz ne.....    

   Ha bazıları bunu geçim sıkıntısının vermiş olduğu gerginlik olarak savunuyor...Ben buna da katılmıyorum.... 

      Kabalık bizim Türk olarak genlerimizde mi var ne …  Almanya’daki Türkler de bu konuda çok da farklı değil....  

     Birileri bizi öyle davranmaya sevk etse bile ondan önce kendimize saygıyı kaybetmemeliyiz...Biz eğer o şekilde davranmayı tasvip etmiyorsak...Ve  bizi tahrik edenlere karşı o şekilde davranıyorsak, kendimize saygımız yok demektir. İnsan önce kendine saygı duymalı, kendi kişiliğine sadık kalmalı bence...     

 Türkiye’de hoşuma giden bir gelişme de İstanbul’daki Caferi camilerinin çoğalması..Hemen hemen her ilçeye yakın bir cami var.... Var olmasına var da....Buna rağmen tanıdık çevrelerdeki insanlar çocuklarını Sünnilerin kuran kurslarına gönderiyorlar...Özellikle yazın yatılı Kuran kurslarında Şii çocuklar birer Sünni olarak yetiştiriliyorlar...Aile de bilinçli olmayınca maalesef Şia çocukları birer Şia düşmanı olarak yetiştiriliyorlar...     

 Ramazan´da İstanbul’un Beyazıt semtindeki Velidehan camisine gittim...Türkiye’de o kadar dininden ve mezhebinden uzak insanlarla karşılamıştım ki o an o caminin vermiş olduğu huzuru anlatamam..Camide gördüğüm bayanlara sarılıp : ‘’işte bu bizden biri.’’ deyip öpmek geldi içimden...

Sonra Alibeyköy’deki tanıdık akrabalarıma  tavsiye ettim.. 

   Birisi bir ara Beyazıt semtindeyken oğluyla camiye gitmek istemiş..

Oğlu,´´Anne deli misin orası Şiilerin camisi, onlar kafirler. ´´demiş..Kadın, ´´Çocuğu camiye sokamadım.´´ dedi. Çok üzüldüm.İçler acısı bir durum bu ve bu çocuk Şia düşmanı olarak yetiştirilen çocuklardan yalnızca birisi.  

 Evet kuran kursuna kuran öğrensin diye gönderilen bu Şia çocuğuna Şiilerin kafir olduğu öğretiliyor...

Annesine ´´Gönderme dedim sen de oraya..´´ „Ne yapayım Arzu „dedi yine hiç yoktan iyidir... Ben cahil bir kadınım kendim bir şey veremiyorum .Hiç  olmazsa orada  Allah korkusunu öğreniyor kötü yola gitmiyor.....Bizlerin de bu tür yatılı kursları yok , oraya göndermekten başka çarem yok...“   Üzüldüm... 

    ‘’Ne büyük bir eksiklik.’’ dedim..Camilerimizin  olduğu bölgelerde kuran kurslarımız vardır belki.

Peki olmayanlar ne yapacaklar..? Bu konuyla yetkili alimlerimizin bir an önce Caferi fıkhına yönelik yatılı kuran kursları açmaları gerekiyor... 

      Çünkü, ruhun bir inanca  bağlanmaya ihtiyacı vardır bu ihtiyacı gideremeyen ruh  aç kalır...Bu açlığı da biz  gidermezsek başkaları içine zehir katarak giderir....    

   Bir zamanlar ilerde Türkiye´ye kendi Anavatanımıza geri döneriz diye düşündüğüm anlar oluyordu...Sonuçta burada  bazen almanlar tarafından ikinci sınıf  muamelesi görmek de hoş olmuyor..

Ama bu sene anladım ki bazı cahil Almanların o muamelesini Türkiye’de benim anavatanım dediğim yerdeki insanların bana saygısız davranışlarına tercih ediyorum....

    Onlar, nede olsa Alman ve Hıristiyan beni sevmelerini bekleyemem...Yabancı düşmanı der geçerim...

Ama benim kendi vatandaşım kendi dindaşım..Peki o ne düşmanı??????