Bismillahirrahmanirrahim                                             

 Gözyaşları etrafı hiçe sayarak akıyordu. Farklı duygular kaplamıştı ortamı. Bir yerde mutluluk bir yerde de hüzün.

Birbirleriyle selamlaşanlar sende mi, sende mi diye soruyordu? Birkaç kişi de senide mi gönderiyoruz diyerek beni kucaklarken, alışa gelmiş sözlerden olacak ki, demek ki “ bana nasip değilmiş” deyip geçiştirdim... İçlerinden biri nasibi insanın kendisi yaratır diyerek eleştiride bulundu, haklısın nasip olması için uğraşmadım, , keşke uğraşsaydım diyebildim sessizce.

 Öğleden sonra toplu halde Kerbela yolcuları uğurlandı. Başka kim gidiyor soruları dillerde bir iltiması dua isteme peşindeydiler. Aşığını arayan maşuk gibi, Kerbela yolcularını kucaklıyorduk.

Can yoldaşım,  Kerbela yolcusuydu. Tarif edemediğim duygularla onu uzaktan seyrediyordum. Yanı başında olacak kadar cesaretli değildim. Duygusallığıma kapılıp onu üzmekten korkuyordum.  Gözlerine epeydir bakamamıştım, çünkü elde olmayan sebeplerden dolayı birbirimize kırgınlığımız vardı. Her ikimizin de yüreğinde hafif bir hüzün yaşanıyordu. Ama yılların getirdiği dostluğun hatırına, ikimiz de kırgınlığımızı derinliklere gömmüştük, çok sevdiğim arkadaşımı çok uzaklara yolcu etmeğe gelmiştim.

 Hem hüzün, hem mutluluk bir arada yaşanıyordu…

 Gidiyordu özlemini çektiği imamların yoluna, ne kadar heyecanlı olacağını tahmin edebiliyordum. Çünkü o imamlara ve Kerbelaya âşıktı. Onları ziyaret etmekten çok haz alıyordu.

 Kerbela’ya giden gitmeyen herkes de bir telaş vardı.

Neydi bu telaşın adı?

Niye insanlarda böyle tarifsiz duygu yaşanıyordu?

Bizler neden böyle heyecanlıydık?

Ne gizemi vardı ki Kerbela’nın, Kerbela yolcularının?

 Dokunmayın bana dercesine, bedenen ve ruhen daldım düşüncelerin içine…

     Arkadaşım otobüse bindi. Kerbela yolcularının gönüllerinde tarifsiz duygular, sevinç ve hüzün portresi aynı anda yaşanıyordu. Yolcular kendilerini uğurlamaya gelen kalabalığın üzerinde gözlerini gezdiriyorlardı. Kalplerdeki atışlarla, dudaklardaki tebessümler birbirleriyle kucaklaşıyordu… Kalbim farklı bir ruh haliyle atıyordu. Gözlerimle çoşku, sevinç dolu ortamın fotoğrafını çekerek yaşadıkları duygusallığı resimlemek istiyordum.

 İçimdeki buruklukla yoldaşımın gözlerine bir türlü bakamamıştım. Oradakiler gibi yüreğimi can yoldaşıma teslim edip, sevgimi ifade etmek istiyordum.

Hiçbir şeyi umursamadan arkadaşıma sarılıp beni de götür uzaklara demek istiyordum…

 Varmak isteyip de varamadığım uzaklara. Gitmek istiyorum uzaklara seninle gönül yoldaşım… Allah’ın yoluna, Kerbela yoluna…

  Kerbela yolcuları, uğurlamaya gelenlerle bütünleşerek güzelliklerine güzellik katıyorlardı.

Hangi aşk insanların gönüllerini böyle birleştirebilir?

Hangi insana duyulan sevgi böyle büyük bir muhabbet ağı oluşturabilir?

İmamlarımızın yüceliğini görüp de görmek istemeyenlere inat bir manzara yaşanıyordu.

Ayrılık vakti yaklaşıyordu. Otobüs hareket etmeye başlamıştı. Yolcularla, uğurlayanlar hem ağlıyor, hem de birbirlerine el sallıyorlardı.

Ben ise hala can yoldaşımla göz göze gelememiştim. Hüzün bedenimi kaplamıştı. Elveda demekten korkuyordum. Otobüs bizden uzaklaştıkça yoldaşımı gözümden kaybeder gibi oldum. Dostluğun işaretini birbirimize sunmadan ayrılmak üzereydik.  Gitti, gitti derken göz göze gelir gibi olduk. Belki beni görür niyetiyle umutsuzca elimi kaldırdım. Tam o sırada yoldaşım elini kaldırarak bana cevap vermesiyle, gözyaşları saklandığı yerden çıkarak elveda elveda diye seslendi…