Bismillah…

İslam inkılâbının yirminci yıl dönümü idi. Günlerden Cuma. Bugün çok farklı herkes için, bugün çok farklı yetimler için. İran halkı tarihiyle tekrar yüzleşiyor. Halk akın akın şehitleriyle buluşmak için Beheşt-i Zehra’ya gidiyor. Sadece Beheşt-i Zehra değil ziyaret edilen yerler, kendi şehirlerinde bulunan şehitliklerde kalabalık bugün. Bu yüzden kırgın değil Beheşt-i Zehra’da yatmayan şehitler.

Ama bugün farklı bir yerler var İran’da. Mekânların unutulduğu ama orada yatan şehitlerin unutulmadığı bir yerler. Ama bazı yerlerde var ki, hepsinden daha farklıdır şu anda. Kimsenin bilmediği bilseler dahi uğramadıkları, yerlere ve göklere sığmayan şehitlerin bulunduğu mekânlar. İran halkı onlara adressiz cennet derken, İslam tarihi kayıtlarında onlar isimsiz şehit olarak anılırlar.

Kaşan şehri de bu unutulan mekânlar arasında gelir. Ancak, bu bölgede yatmakta olan isimsiz şehit diğer şehitlerin aksine unutulmamaktadır. Sadece tek bir ziyaretçisi vardır her zaman, nedeni bilinmez böyle bir manzara karşısında herkes susmuş Kaşan kendi isimsiz şehidinin hikâyesini anlatmaktadır.

Her Cuma, bir anne hüzünlü ve yavaş yavaş geliyor isimsiz şehidin mezarı başına. Bir kutu hurma da onun ihsanı için getiriyor. Dizleri üzerine çöküp başını onun mezar taşının üzerine bırakıyor. Ve onunla sohbet ediyor.

Diyor ki, yorgun ve sakin sesiyle, Sen benim oğlum gibisin. Benim sözlerime kulak ver. Buraya senin yanına gelip giderek ayaklarım su toplamaya ve ağrımaya başladı. Ama hiçbir zaman benim kim olduğumu, neden senin yanına geldiğimi ve kimsem olup olmadığını bir defacıkta olsa hiç sormadın.

Peki, söyler misin? Senin  annen yok mu, senin için ağlasın? Cuma günleri gelsin ve senin mezarına dayansın? Bu sözlerim seni üzmesin sakın, sadece merak ettiğimden dolayı sormaktayım? Hiç üzülme ben de senin annen gibiyim. Seni tek bırakmam ve daima seni ziyarete gelirim.

Aslında benimde kaderim seninki gibidir. Benim de bir evladım vardı gitti ve yıllardır ondan habersizim. İşte bu yüzden seni kendime yakın hissediyorum. Ondan kalan bir hatıramı sana anlatacağım bugün. Bu hatıra bana onun gitme vaktini hatırlatıyor.

Toprak renkli üniformasından ve bana söylediği son sözlerinden bahsetmek istiyorum sana. Çakmak çakmak, derince bakan gözlerinden. İlerlediği her adımda dönüp de bana bakışından ve onun ardından benim gözlerimin de hep evin kapısında kalışından. Çok şey anlatmak isterdim, ama biliyor musun tek hatırladığım sokağı dönünce kayboluşu ve gidip de bir daha gelmediğidir.

O günden itibaren kapının çalınmasını bekliyorum. Gece yarısı kederim ve özlemimden dolayı uykularım kaçıyor. Keşke olsaydı da Yezit’in asılışını izleseydi. Eminim ki, yaşıyor olsaydı bu haberden dolayı çok sevinirdi.

Oğlumu tekrar görmek için dualar ediyorum. Biliyorum, gün gelecek kapım çalınacak ve evladım geldiğinde boynuna sarılacağım. Biliyor musun şimdiye kadar ettiğim tüm dualar kabul oldu.

Bir gün Saddam’ın kapalı gözlerini görünce, bir an bizlere yaşattığı acıları hatırladım. O günler de, güle güle evlerimizi tahrip ediyorlar silah ve tanklar ile gönüllerimizi yaralıyorlardı. Aç kurtlar gibi bizlere hüzün veriyorlar ve çiçekler üzerine basıp küçük çocukları yetim bırakıyorlardı. Çok şükür dualarım kabul oldu ve o cehenneme gitti.

Neyse, yine çok konuştum ve seni yordum. Sana söz vermeme rağmen yine ağladım beni affet olur mu? Şimdilik gitmeliyim, merak etme yine seni ziyarete geleceğim. Biliyorsun yolunu gözlediğim misafirim var gelip de beni göremeyip meraklanmasın diye gitmekteyim. Eğer gelir de beni de bulamazsa ayıp olur. Haydi, Allaha emanetsin...

Büyük bir arzu ve hasret ile mezarın başından kalktı ve geldiği hüzün evinin yolunu tuttu. Hızlı adımlarla arşınladı yolları beklediği misafirinin geldiği haberini duymak ümidiyle…

Kaç yıldır bilinmez, annenin tek yaptığı iş budur isimsiz şehidi ziyaret etmek. Ama tek bilinen şey vardır ki, o da bu mezarda yatan isimsiz şehit, bu annenin gelir ümidiyle beklediği biricik evladıdır.