Bismillahirrahmanirrahim

Namaz kılıyorum, oruç  tutuyorum, hırsızlık yapmıyorum, yalan konuşmuyorum vb. İslam’ın belli başlı temel emirlerini uygulayarak ne kadar da kendimden emin oluyorum… 

Sanki yaratılma gayemiz olan Allah’ı tanıma yolunda sadece dinin birtakım kurallarını uygulamak yeterliymiş gibi yoluma devam ediyorum… 

 Aç gözlü müyüm? Kıskanç mıyım? Asabi miyim? Dilime mi sahip çıkamıyorum? Önde olma telaşında mıyım? Kibirli miyim? Riyakâr mıyım? İfratta mıyım? Tefritte miyim? Bunlari düşünmeye fırsat bile vermiyorsun... 

Bildiğim tek şey azgın nefsi tanımadan, nereye gittiğimin farkında olmadan ne kadar doğru ve ne kadar yanlışta olduğumun hesabını yapmadan ilerlemek, ilerlemek… 

Dönüp nefsimi yoklama ihtiyacı duymadan, günahsız ilan ediyorum kendimi… Bir şeylerin eksikliğinde boğularak  

Bir an nefsimi karşıma alıp seyre dalıyorum ürperircesine… 

Ve sesleniyorum nefsime;

Ey karanlıklarda sinsice bekleyen

Ey beni küçük şeylerle aldatan

Ey beni asıl sevgiden uzak tutan

Ey benim zehirim

Ey benim düşmanım

Ne de sinsice ilerlersin varlığımda 

Kimseye bir şey çaktırmadan, yaptığım kötülükleri güzel göstererek yavaş yavaş yerleşiyorsun ruhuma… 

Bana namaz kılma diyemezsin

Oruç tutma diye de aldatamazsın

Tesettürüme de karışmazsın değil mi? 

Ama hiç önem vermediğim ve insan olma yolundaki güzel ahlakı tamamlamak için yapmam gereken bütün işlerime engel olmak için her türlü oyunu oynarsın değil mi? 

Asabiyim çünkü huyum bu.

Asabiyim çünkü işim zor.

Asabiyim çünkü insanlar kötü.  

Kibirliyim çünkü diğer insanlardan üstünlüğüm var.

Kibirliyim çünkü kendime çok güveniyorum.

 Kibirliyim çünkü başarılıyım.  

Saymakla bitmez telkin cümlelerinle beni uyutarak yoluna devam ediyorsun…

Eğer cenneti kazanmak sadece namaz kılmak, oruç tutmakla olsaydı, başka hiçbir şey yapmaya gerek kalmazdı değil mi? 

Ama hiç önem vermediğim ve dikkate alma ihtiyacı bile duymadığım bir noktadan, insani yönümü yok etmek için öyle sinsice yaklaşırsın ki, farkında bile olamıyorum. 

Seni tanıdıkça ne kadar da zorlanıyorum, insan olayım derken birçok hastalıkla tanışan yüreğim… 

Ey azgın nefsim bırak da düşürdüğün tuzaklardan kurtulayım…

Ey nefsim izin ver de hasta ruhumla uğraşayım biraz da…

Ey nefsim müsaade et de doğru yolda ilerleyeyim artık… 

Sen telkin etmezsen kendimle değil de  başkalarıyla uğraşmak neden beni mutlu etsin ki…

Neden kendi ruhsal hastalıklarımla değil de başklarının eksiklikleriyle uğraşma ihtiyacı duyayım ki… 

Çok değil nefsi hastalığımızın sadece birini bile çözmekte uğraşırken ne kadar aciz olduğumu görüyorum…

Başkasının ayıplarını  görmeye vakit kalmadan… 

Bütün bunları araştırmak için uğraşmadım  ki, düşünmedim ki bileyim… 

Ey azgın nefsim! hazırladığın bataklıkta farkında olmadan yürüyor, ilerledikçe dalıyor , daldıkça batıyorum, nasıl çıkacağımı bilmeden...  

Beni benden iyi bilen Allah’ım! beni benimle(azgın nefsimle) yalnız  bırakma, nefsime yenik düşmeme izin verme…                                   

Ey azgın nefis, ey arzuları bitmeyen kendim bataklıktan çıkmak istiyorum, bırak da “gerçek sevgiliye” ulaşayım…

Allahım azgın nefsin kışkırtmalarından sana sığınıyor, senden yardım diliyorum!