Bismillah Gül goncası acırmı ş açarken, Acıdım, çok acıdım.
Dudaklarım güldü,
gözlerim a ğ larken,
Sanki İ mam Huseyn
yaranından olmu ş tum…
Belki de bir
Kerbela, paramparça,
Darmada ğ ınık, toplayanım
yok.
Belki de
Zeynep’tim, bir nilüfer gibi
Vakurlu suyun
yüzünde, ama
Yüre ğ ine öfkeler dolanmı ş , yosun misali.
Belki de İ mam Ali’ye benzedim,
hep yalnızlık kaderim.
Evlatlarımın
kanıydı, bugünlere hazırlık.
Bir damla su
olaydım ke ş ke
Fırat’ın
derinliklerinde, tabutsuz dü ş erlerken
Kerbela çöllerine,
bir yudum su
Olaydım kanlı
gömlekli mücahitlere
Kerbela’da olaydım
o kara günde,
Kuca ğ ında İ sa ile Meryem,
Gö ğ sünde Musa ile
Asiye de orada
İ mamın
kollarında Ali kan içinde
İ mamın
yanında olaydım o kara günde.
Kerbela çölünde kum
tanesi
Zalim Fırat’ta bir
damla su olaydım
O kara günde imamın
kanına bulanaydım.
Zalimlerin
gözlerine,
Hainlerin
yüreklerine saplanan ok
Ş am
zaliminin tahtını yıkan kasırga olaydım
Evladı Resulün
acılarına derman olaydım.
Kılıç seslerindeki
notalardan ilahilerdi,
Ehlibeyt
kadınlarının ahlarıydı,
Kerbela çöllerini
yasa bulayan.
Bana gülümseyen,
kanlı elleriyle
Ba ş ımı ok ş ayıp,
Kurumu ş dudaklarıyla
yanaklarımı öpen
Dedesinin (sav)
divanına doludizgin giden
O ş anlı zatın
dizlerinde derman,
Gözlerinde fer
olsaydım.
Kırbasında bir
yudum su olsaydım o kara günde.
Ben de Evladı
Resulün yaranıyım,
Ben de imam Ali’nin
divanında bir dilenci,
Kim bilir
Kerbela’da bir kanlı gömlek,
O kara gecede bir
yıldız tanesi gökyüzünde
Mazlumun sesiyim,
bu günleri ya ş atan
Kim bilir belki de,
Yazmak ya ş amakla iç içe,
Gece indi,
yıldızlar dü ş üyor.
Bana bakıyor kabir
ehli,
Ben de İ sa’ya, Musa’ya,
Harun’a (as)
Elimde bir çanak su
Hüseyin’e (as)
Bilemiyorum, kim
bilir belki de…
Bilal Atı ş
b.atis73@gmail.com
