Bismillah 

Bin sekizyüzlü yıllarda iyiden iyiye gün ışığına çıkan ve devlet nezdinde kabul gören yabancılaşma, İslam’dan uzaklaşma olarak tezahür eden yanıyla etkisinden bir şey kaybetmeden bugünlere kadar geldi. Bu son iki yüz yıl içinde açılacak parantez sadece Sultan Abdülhamit için olabilir. Sultan Abdülhamit ideallerini paylaşan bir aydın kitlesinden mahrum olmasına rağmen, otuz yıl kadar bir süre yabancılaşmayı tamamen durduramasa bile bir öze dönüş hamlesi için elinde bulunan imkânları sonuna değin kullanmayı denemiştir. O’nun devri dış borç rakamlarının mütevazı bir seviyeye indiği, siyasi kontrolü sağlayacak demiryolu gibi yatırımların çoğaldığı yeni bir nesil yeni bir çehre için farklı düzeylerde pek çok okul faaliyetlerinin başlatıldığı, bağımsızlığın ve toprak bütünlüğünün korunması yolunda batılı devletler karşısında usta politikaların sergilendiği bir dönemdir. O’nun dönemi için yapıla gelen istibdat türü ithamlar bir önyargı bir aldatmaca, dahası geçmişi gelecek nesiller nezdinde karartma gayretinden başka bir şey değildir. Abdülhamit Han devrini istibdat devri diye anmak ecdada ve Sultanın beslendiği kaynaklara hakarettir. Sultan Abdülhamit’i devirenler ve karalayanlar bugün de kendi menfaatleri aleyhine yapılan her hamleyi karalamaktan ve bunlarla mücadeleden geri kalmamaktadırlar. İttihat ve Terakki zihniyeti koca devleti Anadolu bozkırlarına sıkıştırmayı başarmış ve sayısız şehit kanının üzerine utanmadan yeniden çöreklenerek aynı zorbalığına devam etmektedir.  

Abdülhamit devrinde İslam Ümmetine nüfuz edemeyenler, Siyonist faaliyetlerine zemin bulamayanlar Sultanı hal edince yerli işbirlikçileri olan İttihat ve Terakki ki, ağırlıklı Sabataist bir yapılanma idi, eliyle İslam nizamını, Devleti Âliyi tarumar ettiler. Yeni kurulan Türkiye Devletinde de kısa sürede ipleri ellerine geçiren bu zorba zihniyet halka rağmen memleketi sömürmekte ve bu topraklar babalarından mirasmış gibi davranmaktadırlar.  

Osmanlı Devleti’nin son döneminde bir geçiş dönemine ait olan pek çok vasfı  bir arada görmek mümkündür. Cumhuriyet’le bir bütünlüğe bir dokunulmazlığa kavuşan müesseselerin çoğu Osmanlı son döneminde temellenmiştir. Son dönemde isimleri rahmet ve saygıyla anılması gereken Abdülhamit Han ve Sultan Mehmet Vahidüddin devletin olağan üstü şartlarla karşı karşıya kaldığı bir devirde tahta oturmuşlardır. Sultan Mehmet devletin başına geldiğinde İttihatçı zihniyetin ülkeyi soktuğu dünya harbi bitmiş İttihatçı hayinler ise hiç birisi ortada bulunmadığı işgal altındaki memlekete padişah olmuştu. Sultan Hamit’in huzur ve barış içerisinde yönettiği koca devlette on sene iktidar olan ihanet çetesi devleti tarumar etmiş ve Emperyalist güçlerin eline teslim etmişlerdir. Sultan Mehmet bu sıkıntılı günleri atlatmak ve halkının bağımsızlığa kavuşması için olanca mücadeleyi vermişti. Anadolu hareketinin muaafakiyeti için kendisini hep tehlikeye siper etti ve sonuçta bu mazlum sultan da aynı çevrelerin emelleri için hayin damgası yedi. Bu yazı her iki sultanın da gerçek değerini ortaya koymaktan acizdir. Yazarının da âcizane buna gücü yetmez. Merhum Necip Fazıl Üstadın Sultan Mehmet Vahidüddin hakkındaki araştırması gerçeğin peşinde olanlara tavsiye edilir.

***  

20. yüzyıl başlarında Hitler, Stalin, Musolini diktatörlerinin gölgesinde pıtrak gibi biten kavram ve kurumlarla 21. Asrı açıklamak mümkün değildir. Türkiye tarihi rolünü; kendi halkının inanç değerleri, tarihi, kültürü ve kimliği ile savaşarak yerine getiremeyecektir. Bu değerleri bir kambur gibi sırtında taşımak yerine arkasına alacağı bir destek, güç ve hız kaynağı olarak değerlendirmelidir. Farklı kimlikler bizim için bir zaaf değil güç kaynağı olarak yeniden layık olduğumuz yere gelmemize sebep olacaktır.  

Bugün de ülkemiz benzer çalkantılardan geçiyor. Kuruluşundan bugüne ipleri elinde bulunduranlar, halkın canıyla, malıyla küllerinden dirilttiği ülkeyi halka rağmen yönetenler, Müslümanların kendi etinden tırnağından arttırarak Anadolu’daki mücadelenin başarısı için gönderdikleri paraların üzerinde oturan Cumhuriyetin Halka rağmen partilileri, ellerinden imtiyazlarının ağır ağır yok olmasına tahammül edemiyorlar. Erbakan hoca çok büyük bir hata etti. Halk kendisine tam yetki vermeden bu statükocuların altından halıyı birden çekmeye kalkıştı ve 28 Şubat. Bugün millet daha bilinçli ve Laiklik adına, Kemalizm adına savaş tamtamları çalanların aslında iktidardan ve adını koymadıkları saltanatlarından mahrum olma derdinde olduklarını biliyor. Farklı ideolojilerin borazanlığını yapan mevcut durum aydınları ellerinden saltanatları kaymaya başlayınca hepsi bir noktada birleşebildiler. Çıkar-Menfaat davası. Bu aydınlar hasoların memoların kendilerine hüküm vermesini kaldıramadı. Salon aydını beyaz Türkler Anadolu evlatlarının ülkesini sahiplenmesine dayanamadı ve şu an ağır sara krizi geçiriyor. 

Sayısız komplolarla halkın iradesini yönlendiremeyenler son seçenek olarak kendi iç bünyelerinde oyunlara yeltendiler. Bir dönemler devletin kurumlarını akamete uğratanlar şimdi yegâne kurtarıcıymış gibi vitrinlere yerleştirilmektedir. Senelerce genel başkan olarak baş tacı yaptıkları Baykal’ı bir kalemde silenler halka sunacak yeni bir isim olarak görevde olduğu yıllarda devleti zarara uğratan bir isimden medet ummaktadırlar. Son çırpınışlarıdır belki. 

AK Parti bu bağlamda bir dönüm noktasıdır. Ülke ya özgürlükçü, demokrat, muasır medeniyet seviyesinin üzerinde seyrine devam edecek ya da otuzların ağırlıklarıyla beyaz Türklerin sömürü madeni olarak bir üçüncü dünya devleti vasfına bürünecektir. Bu satırların yazarı da dâhil AK Parti ye destek verenlerin bir kısmı, tasvip ettiğimiz için “akpli” olduğumuz için yanında yer almıyoruz. Saymaya kalkınca her açıdan türlü eksiklerine, türlü hatalarına rağmen AK Parti’nin yanında oluyoruz. Çünkü şu noktada onların alternatifi yok. Gerçekten güzel hizmetler yaptılar Avrupa yolunda demokrasi yolunda, eğitim ve sağlıkta akla gelmeyecekleri başardılar. Muasır medeniyet seviyesine doğru ülkeyi hızla götürüyorlardı. Bu atakların devam etmesi, huzur ve refahın devamı için ve kendimizden, bizden birilerince yönetilmek için AK Parti’ye desteğe devam etmemiz gerekir. Adamlara İslamcı dediler. Keşke İslamcı olsalardı da bende mücahitleri olsaydım. Ne var ki Milli manevi değerlere düşman, Allah nizamına düşman, halka Anadolu’ya düşman ulusalcıların acımadan saldırdığı cepheye destek olmak da boynumuzun borcu. Dünü istibdat, ihanet yaftalarıyla karalayanlar, bugünü de İslamcı diye karalıyorlar.  

Kemalist desem, Ulusalcı  desem, statükocu desem ne fark eder. Halk düşmanları ellerindekini yavaş yavaş yitiriyorlar ve kuyrukları tutuştuğu için de ortalığı toz duman ediyorlar. Başbakan’a Menderesi hatırlatanlar unutmasınlar ki, Binlerce Mehmetçiği bağrından çıkaran Anadolu onlarca Menderes’i onlarca Erdoğan’ı da sinesinde yetiştirmektedir. Hak ile batıl davasında batıl elbet sönmeye mahkûmdur. 

BİLAL ATIŞ

b.atis73@gmail.com