Bismillah  

               Elveda ey Resulullah yarenleri, elveda ey Ali, Zehra yarenleri.     

Yine acı bir ölüm haberi ile gözlerimizi yeni bir güne açmıştık. Şeyh Hamza Göleli 52 yıl süren yaşamıyla bizlere veda etmişti.            

 Iğdır’dan uzak bir şehirde yaşarken duyardım, Perşembe geceleri Sahibu- Zaman Camisinde duaların okunduğunu, insanların camiye toplandığını ve bu cemaatin dualardan çok feyiz aldığını. Bütün bunları duyduğumda Iğdır’da yaşayan kardeşlerimin adına sevinir kendi adıma ise üzülürdüm. Yaşadığım şehirde bize yakın gidebileceğim bir cami yoktu. 

Yıllar sonra Iğdır’ a temelli yerleşmek üzere gelmiştim. Yıllarca hasret kaldığım cami kokusuna cemaatine artık kavuşmuştum. 

                     İlk Perşembe gecemi hiç unutamıyorum.          

Camiye Kumeyl duası için gitmiştim. Çok karışık duygular içindeydim, sanki yıllardır cami ile tanışıyorum da, kucaklamak istercesine, gurbetlik bizi ayırmışçasına aklımı başımdan almıştı.

        Oturdum bir köşesinde, seyre daldım. Caminin havası çok farklı idi. İçim içime

sığmaz olmuştu. Bir an önce Kumeyl duası başlamalı ve içime akıttığım gözyaşlarımı dışarıya seller misali akıtmalıydım, çünkü gözyaşı müminin silahı idi.                       

      İlk Perşembe duası…

               Çok farklı idi… Özlem sona ermişti…

       Artık ölsem de gam yemezdim. Namaz sırasında dizlerimim bağı çözülmüştü. Bedenim mest olmuştu.

                       Sıra Kumeyl duasının okunmasına gelmişti.

                 Ya Allah ya Allah! İlmin kapısı olan Hz. Âlinin Kumeyl duası.

       Camide sayılacak kadar az kişi vardı. Dua okundukça boğazıma düğümlenen hıçkırıklarla kala kalmıştım. Yılların biriktirdiği özlem hasret gideriyordu. Camide tanımadığım insanlar etrafıma toplanmıştı. Bu nasıl bir ağlamaydı, bu da kimdi, dercesine beni sakinleştirmeye çalışıyorlardı. Yanımdakilerin yaşadıklarımdan haberi yoktu. Ne hissediyordum niye böyleydim?

         Ruhiye dolu ortamı sağlayan âlimden razılık edercesine ağlıyordum, o âlime dua ediyordum, bana hayat veren İslam`ı yaşıyordum.      

 Perşembe dualarını camide ilk okumaya başlayan o güçlü âlim Şeyh Hamza Göleli‘ydi. Ne mutlu ki bir ilke imza atmıştı. Şia’nın özü olan duaların camide düzenli okunmasına vesile olmuştu. Allah‘ın evinde ilme aç insanları başına toplayıp onlara İslam’ın güzelliklerinden bahsederdi. İnsanlar camideki vaazdan zevk almaya başlamışlardı. Gençler akın akın camiye gidiyorlardı.

      Çok güçlü bir âlim olduğu belliydi. Allah`ı tanımak, tanıtmak esas idi. Şialığın ilkeleri esas anlamı ile bu âlimin dilinden duyuluyordu. O her konuşmasında dinini tebliğ ediyordu.

                 Korkmadan, yılmadan ilklere imza atarak…

          Etrafımızdaki gençlik sizden çok yenilikler öğrendi. En önemlisi de Ehlibeytin dinimizdeki yerini…

        İlk kez gönül yoldaşları beraberce hareket ediyorlardı. Dini artık ferdi değil toplumsal yaşıyorlardı.

     İlk onun döneminde İslami düğünler yapılmaya başlandı. Öğle güzel idi ki o düğünler.

                Çünkü başında çok güçlü bir irade vardı. 

      Sizi tanıyamadım ama sizin vesilenizle bu yolda eğitim alan talebeleri tanıdım. Onlar bu kadar güzel insanlar ise sizi tarif etmek imkânsız olur herhalde…

      Şeyh Göleli hakkında oğluyla yapılan röportajı okumuştum.. O röportajda bir cümle can alıcıydı. Eşiniz sizi Ebulfazlil Abbas’a benzetiyordu. O mısraları okurken gözyaşlarıma hâkim olamadım. Ebulfazlil Abbas’a benzetilmek çok farklı bir şey olsa gerek. Gücün simgesi, vefanın adı…

               Açız, susuzuz, güçsüzüz… Sizin gibilere her zaman ihtiyacımız var.

        Yine hakkınızda, varlığınız yaşamımıza anlam katıyordu diye bahsedilmiş.

               Ne mutlu size, ne mutlu hepimize.

        Zenginliğin gerçek manasını onda gördüm. Hani derler ya, önemli olan dünya zenginliği değil ahiret zenginliğidir. Gerçektende öyle, çok zengin bir şekilde bu dünyadan ayrıldınız. Arkanızda sizi hep yaşatacak hayırlı ameller bıraktınız. Özelliklede islami çizgide ilerleyen âlimler. Dünya var oldukça talebeleriniz sizi yaşatacaktır.

             Bir şeylerin ilkine imza atmak kolay değil, her yiğidin harcı değil. Silinmeyen izler bırakmak…

     Hüseyni, Hüseynin Kerbelasını öğreten alim..Zeyneb’in aşkını yaşayan, ey Ehlibeyti yaşatan alim.

        Bir Ağabey sizin hakkınızda şöyle demişti. O âlim benim âlimimdi, o hepimizin âlimi idi. Topluma mal oldunuz, ne mutlu size, ne mutlu.

         Mezara konulurken sevenleriniz yanınızda size son vefasını gösterme yarışında idi. Anlamlı mersiye sözleri yürekleri ağlatıyordu.

         Bütün bu olanlardan haberiniz varmıydı? Bilmiyorum ama cenaze merasiminizin her anında da ayrı ayrı tebliğ vardı.

              Hepimizin yaşayacağı son yolculuk, siz kutsal görevinizi yerine getirdiniz. Hem de zengin bir şekilde. .

        Her insanın fıtratındaki Allah sevgisine meşale oldunuz. Sizin vesilenizle çok kişi sırat il müstağime yöneldi.

      Cesaretinize, ilminize, gücünüze ve tüm yaptıklarınıza hayran olmamak elde değil. Birçok kişinin yapmak isteyip de, yapamadığını yaptınız. Allah sizden ve sizin gibilerden razı olsun.         

             Sizi rahmetle anıyoruz. Yeriniz nurla dolsun mekânınız cennet olsun.                    

              Hepimizin başı sağ olsun…