BİSMİLAHİRRAHMANİRRAHİMİN                                   

            “Bir musibet, bin nasihatten iyidir” sözünden yola çıkarak İsrail’in savunmasız insanlara yaptığı saldırıdan alınması gereken birçok ders var. Hem ülkemiz hem de dünya insanlığına yapılan saldırı bizlere birtakım mesajlar iletmiştir. Söylenecek çok şey var ama sözün bittiği an derler ya işte o anı yaşıyoruz… 

Evet, İsrail yapacağını yaptı,  dünya tarihinde var olduklarından beri yaptıkları kanlı eylemlerine birini daha ekledi. Şaşırmadım, çünkü bu ne ilkti ne de son olacak…  

 Fazla yorum yapmadan, 

Neden? Niçin?  Diye sormaya gerek kalmıyor… 

 Kanlı siyasetlerini her fırsatta ortaya koyuyorlar..  

 “Zalim siyaseti” sadece sözlerle sorgulamak ne bizleri bir adım ileriye götürdü ne de onların zalimliğini durdurabildi. Bazılarına göre böyle olamayabilir ama görülen o ki yollarına kimseyi takmadan devam ediyorlar... 

   İsrail’i durdurma adına yapılanlar çok yetersiz... 

 “Yaptıklarına bakmaktan çok, artık yapacaklarımıza bakmamızın zamanı geldi”.  Havada kalan sloganlar dışında neler yapıla bilinir? 

Öncelikle bu saldırının yapılması engellenmeliydi, ortada yüzlerce insanımızın yaşamları söz konusu idi, basit bir şey değil! 

Yapılan yorumlardan anlaşıldığı kadarıyla İsrail daha öncesinde yardımların geçişine izin vermeyeceğini, gerekirse gözaltına alacağını defalarca açıklamış.  

Hatta sorgulama odasına kadar, medyaya göstermiş. 

  Devlet yetkilileri bu uyarıları neden dikkate alıp tedbirlerini almadı? 

 İsrail’den bu kadarı beklenmiyor muydu? 

 “Siz adam öldürmeyi iyi bilirsiniz”  öylesine mi söyleniliyordu? 

Yeterince diplomatik görüşmeler yapılmadı mı? 

  Saldırı olasılığında gereken tedbirler öncesinde ve sonrasında alınması gerekmiyor muydu? Gerek iki ülke arasında diplomatik görüşmelerle gerekse başka yollarla. 

Bu aşamadan sonra bağırmalar, çağırmalar çok yetersiz kalıyor. İnsan hayatı bu kadar basit olmamalı çünkü gidenler geri dönmüyor! 

 Bu tür durumlarda çok dikkatli adım atılması gerektiği bir kez daha ortadadır.  

“Saldım çayıra, Mevla’m kayıra” olmamalıydı! 

Saldırıdan hemen sonra alışagelmiş, ama hiçbir zaman faydası görülmeyen yöntemlerle zaman harcanması  da ayrı bir konu. Hala ABD ve diğer ülkelerden yardım diliyoruz, samimi olmayan devletlere bizlere destek çıkın diye gidilmesini anlamış değilim. 

Burada söylenecek çok şey var ama şu bir gerçek ki, devlet olarak öncelikle kendi yapacaklarımıza bakmadan, inancı inancımla bütünleşmeyen bir ülkeye sığınmak bir devletin güçsüzlüğünü ortaya koymaktan başka bir şey değildir! Kendimiz olarak ayakta durmayı bilmeliyiz başkasından hayır gelmez! 

İsrail’in kanlı eylemden kaç gün geçmesine rağmen doğru dürüst bir açıklama yapmaması da apayrı bir sorun. . Umursamaz tavrı ile ülkemizi dikkate almadığını gösteriyor.  Demek ki sözlü uyarılar onlar için önem arz etmiyor. 

Ülkemizin bu süreçte yaptığı açıklamalarda İsrail‘ den ısrarla özür dilemesini istemek “ Müslümanların adına sadece utançtır”. Özür dileyin sözü üzerinde durulması işi basite indiriyor, ne yani istediğinde öldür, sonrasında özür dilemen yeterli mi deniliyor. Öldürülen nice canların bedeli sadece özür dilemek midir? 

Böyle bir talepte bulunulmamalı, çünkü can almanın karşılığı özür değildir! Başka bir şeydir! 

Geri gönderdiği insanlarımız için kullandığı ifade de saldırıdan daha beter insanı incitiyor.

Bilmem ne kadar Türk İsrail ülkesinden sınır dışı edildi. Böyle bir ifade olabilir mi, sanki yardım gönüllüleri zorla ülkelerine girmişler de, onlar da ülkelerini koruma adına sınır dışı ediyorlar! 

Bu da demek oluyor ki haklılıklarına inanıyorlar ve haklılığına inanan kişi veya kişiler hiçbir şeyi dikkate almaz, almayacaktır...  

Onlar açıkça başka hesaplar peşindeler ve bizlere de her fırsat ta bunu gösteriyorlar. Bağırma ve çağırmayla değil sinsice işlerini yürütüyorlar. 

İnsanlığın bu kanlı eylemden çıkaracağı birçok ders olmalı… 

Bu dersler üzerinde çok iyi düşünülmeli. Ve birtakım hazırlıklara başlanılmalı. Gerek maddi gerek manevi. Bu tür saldırının bir daha olmayacağını kimse söyleyemez, dikkatli bir şekilde, duygusal değil akılla yola çıkılarak yapılacaklar bir an önce yapılmalı. Önce kendimizi yetiştirmeli sonra dost olan Müslüman ülkelerle ileriye yönelik çalışmalar başlatılmalı…