Bismillahirrahmanirrahim

Bizleri Annemizin doğum yıldönümüne kadar yaşatan Rabbimize hamdolsun. Zehra-i Betül(sa) hakkında konuşmak, bir şeyler yazmak, O’na ağlamak, sevinçli olduğu günde sevinçli olmak, şahsiyetini anlamaya çalışmak ve sonra anlatmaya ve tanıtmaya çalışmak ne kadar da güzel! Onunla ilgili olan her şeyin güzel olmasının sırrı nedir?

Bir kere konuştu. Bir konuştu, yani kâmilen bir defa büyük bir hutbe irad etti ve bu da meşhur oldu. Meşhurdur, ama maalesef bizlerin arasında sadece ismi meşhurdur. Muhtevası hakkında o kadar bilgi sahibi olanımız yok.

Türkçeye tercüme edilmiştir, bulunuz ve okuyunuz. Fatımi asaleti göreceksiniz o hutbede, Muhammedi hikmeti de. Ali’nin ‘demedikleri’ karşınıza apaçık bir hakikat olarak çıkacak.

Batılın hak, hakkın batıl gibi gösterilmeye ilk başlanıldığı, fitnenin kuduz bir köpek gibi herkesi ısırdığı, mahir bir hokkabaz olarak bütün hanelere girdiği o kargaşa zamanında iyiliği emretmek ve kötülükten sakındırmanın bariz bir numunesidir.

Tevella ve teberranın Fatımanın vücudunda aşikar olduğunu yine kendi sözlerinde bulmak mümkündür. Ehlibeyt Mektebi öğretilerinin hülasası, bu yüce ilahi hareketin özü, mücadelenin başlangıcı bu hutbededir. Hatta ariflerin başucu kaynaklarından biridir. Şu ana kadar birçok şerh yazılmış olduğunu da bilmeli.

Bismillah. Sanki babası Allah Resulü gibi yürüyordu. Etrafında hizmetçiler ve beni Haşim hanımlarından bir güruh. Mescide girdi. Mescit; yani Mescid-un Nebi, yani Mescid-ul Fatıme. Ensar ve Muhacir oturmuşlar. Resulün müstesna kızı dâhil olduktan sonra bir perde çekildi, Fatıma da arkasına.

Fatıma’nın serzeniş, feryat ve ‘ah!’larının, nasihat ve din, velayet müdafaasının, kısaca dini yeniden ihyasının gerçekleştiği mekân idi. O mekân ki hicretin ardından yapılan ilk iş ve İslam Devleti’nin merkeziydi. Sahabelerin evleri onun etrafında yapılırdı. Sadece ibadet yeri değil, İslam maarif ve ahkâmının öğretim yeriydi, hatta okuma yazma bile orada öğretiliyordu. Hükümetin mahkemesiydi orası, peygamberin konuşmalarının icra edildiği yerdi. Maddi ve manevi olarak bütün cihat hazırlıkları oradan başlar, ‘Allahu Ekber’ nidaları oradan işitilirdi.

Sonra değişti. Mescide açılan ‘tek kapı’, kapattırıldı ve diğer taraftan, yakıldı.

İlginçtir, Hüseyn (as) Aşura günü bütün yaran ve evlatları şehit olduktan sonra o zalimler topluluğuna, yine de tövbe kapısının açık olduğunu belirtmiş, davetini tekrarlamıştı. Bu güzelliğini annesinden almıştır derim ben. Hutbesinden bunu rahatça anlayabiliyoruz. Fatıma, velayetin en büyük muhafızıydı, gitti.

Vahdeti, risaleti, velayeti, Muhammed’i (saa),Ali’yi anlatır. Rabbin büyük emaneti Kuran-ı Mecid’i, namazı, zekâtı, orucu, haccı, adaleti, itaati ve bütün diğer hükümlerin felsefesini aşikâr eder. ‘Lâ’yı, ‘belâ’yı, isyanı, mücadeleyi, hüznü, vefayı, vefasızları, ispatı, hidayet yolunu, emri, nehyi kıyamete değin akıl sahiplerinin karşısında apaçık etti ki kimsenin bahanesi kalmasın.

Evet, Fatımi Hutbeye meth ve senaydı bu. “Anne” yi tanımak için biri bütün vücudunu adasa yeridir. Her zaman o mümtaz hanımın fikrinde olmalı. Çünkü o Zehra’dır. Parlaklığı bütün varlık âleminin gözünü alıyor.

Basiret sahiplerine ibret olsun diye, tercümesinden, cahiliye dönemi tasviriyle, yazıyı sonlandırıyorum. İslam’ın rolü ve hatta yapılan vefasızlığın büyüklüğüne bir de bu açıdan bakmalı. Bundan sonrası yorumsuzdur;

“… Bundan önce bir ateş çukurunun tam kenarında duruyordunuz. Kolayca içilen bir yudumluk su kadar önemsiz, aç insanın bir kerede yutacağı az bir lokma gibi değersizdiniz. Çabuk parlayıp hemen sönüveren saman alevi gibi dayanıksızdınız. Başka toplumların ayakları altında eziliyordunuz. Develerin kirlettikleri kirli su birikintilerini içiyordunuz ve tabaklanmamış bir deri parçasıydı yemeğiniz. İtilip kakılan, aşağılanan pespayelerdiniz. Çevrenizdeki toplumların sizi kapıp götürmelerinden korkuyordunuz. Arap kurtlarına lokma olduktan ve Ehli Kitabın azgınlarına tutsak düştükten sonra Allah sizi Muhammed’le (saa) kurtardı. Onlar ne zaman savaş ateşini yakmak istedilerse, Allah onu söndürdü.”