Bismillahirrahmanirrahim 

   ‘Annemiz’ hakkında birkaç söz yeterli olmaz, devam etmeli.

Allah’ın adıyla başladık. O Allah ki, ondan gayrisi methedilmeye layık değildir, o Allah ki ondan gayrisi sevilmeye layık değildir. Allah için sevmeli. Allah’ın rengiyle renklenenleri sev ki O’na ulaşasın. Bizzat Allah’ın rengiyle boyanmış fakat bir hane var cihanda. O evin de bir hanımı vardı, fazla değil.  

  Eğer bir kimseye cihandaki bütün gam ve kederi bir evde cem etmesi için kudret bahşedilse, Fatıma’nın hanesindeki hüzünden daha fazlasını bir yere toplayamaz. 

  Allah, kızların en musibetlisini verdi, en musibetli babaya. Çünkü Fatıma peygamberlerin en çok imtihan görmüş peygamberinin ‘Anne’sidir ve ‘Musibetler Anası’nın da.  

  En çok imtihan görmüş evet, beşerin idrak sahasını geçecek imtihanlar, geçelim, geçmeli. Peki Zehra Peygamberin annesi mi kızı mı? Her ikisi de.  Peki, nasıl oluyor bu? Kâmilen derk edecek bir tek Emirul Muminin var âlemde. Umumun da kabul ettiği üzere ‘Ümmü Ebiha’ kelimesiyle adlandırdı Allah Resulü: ‘Babasının Annesi’. Fatıma âlemin en büyük muammasıdır. 

  Musibetler Anası’nın da anasıdır, dedik. Kimin cesareti var Zeynebin hüznünü sayacak? ‘Eman ez delé Zeyneb’; Zeyneb’in gönlünden amân! Zemin ve âsuman o anlarda sarsılıyordu, ama o ‘Allahın Arslanı’ misali, musibetler mukabilinde dimdik durdu. Ama O’nun kalbinin tufanları insanoğlunun dayanacağı cinsten değil. 

  Bu, hitap güzelliği olsun diye yazılmadı, bir hakikatin beyanıdır bu.

Bundan yirmi küsur yıl önce, merhum İmam’ın vefatında, o ülkede bulunan var mıydı aranızda? Ya da bulunan kimseler size hiç anlattı  mı, ne oldu gerçekten orada? Bana anlattılar. Küçük bir kıyamet olmuştu. Bir mahşer meydanını andırıyordu adeta. İnsanlar neye uğradıklarını şaşırmışlardı. Ne yapmalı, nereye gitmeli, kime sığınmalıydı? Milyonlar feryat etti, ağladı, inledi. Belki kırk gün boyunca, hemen her yer kapalı, hemen her yer siyah, hüzün ıstırap neymiş anladı o millet. Benim sözüm ise hemen burada. İmam kendisini bir hizmetçi olarak görüyordu, Âlemin Hüccet’inin. Hizmetçinin ölümüyle dünya yüzümüze kararmıştı. Peki Allah’ın yeryüzündeki halifesinin vefatını hayal edin.

  Zeynep, Beş Masum’un rıhletini derk etti, hem de bizim gibi uzaktan değil. Yakından, en yakından… Ve o beş masum hilkatin en üstün beş varlığıydı ve sıradan bir şekilde dünyadan gitmediler, hepsinin hikayesi yaratılışın en elemli hikayesidir. Zulmün, mazlumiyetin tarihini baştan sona gördü. Sonda Kerbelayı yaşadı, sonra Şam… 

  Kerbela demişken, Hüseynin annesi kimdi sahiden? Kerbela sahnesinin sahibesi kimdi? Musibet mi dediniz. 

  Reva mıydı sahiden bütün masum evlatlarının mazlumane katledilmeleri? O evlatlar ki varlık semasının en parlak yıldızlarıydılar, o evlatlar ki Allah’ın dininin rükunlarıydılar.

İmam Zeynel Abidin; ‘Peygamber, Ehli Beyt’e itaat edin yerine onlara zulüm edin deseydi bundan daha fazlasını yapamazlardı’ dediği zulümler Fatıma’yla başlamıştır. İşte bu sebepten mazlumiyetin asıl tarihi O’nunla alakalıdır. Ve bundan dolayı olsa gerek, Hazreti Sadık: “ Bu musibeti anarken ağlamayan göz, aydınlık yüzü görmesin” demiştir. 

  Bazı meseleler tatmalıktır diyordu, biri, bir minberde. Fatıma’nın musibetini hiç kimse derk edemez demişti. Çünkü anlamak ve derk etmeye kabil bir şey değil bu.

  Ve Ali’nin hüznünü de, Fatıma’nın ardından. ‘Senden ayrılmak bana çok zor geliyor’ demişti. “Bu musibet yürekleri dağlayan, ciğerleri parçalayan acı bir musibettir! Bu musibet, tesellisi olmayan ve yatışmayan bir musibettir, hiçbir acı olay bunu telafi edemez.” 

  Bir kimse düşünün. Ordular onun ismiyle titriyor, dağ gibi zorlukların karşısında dağ gibi duruyor. Allah’ın dini onun eliyle ayağa kalkıyor. Beşeriyet âleminde ondan daha heybetli kimse tanınmıyor. Anlaması zor hakikaten. Fatıma –annem babam evladına feda olsun- kimdi ve dünyadan gitmesi ne kadar büyük bir olaydı ki bu kimse bu olayı işittiğinde ömründe ilk kez dize geliyor, yere yıkılıyor, feryat ediyor, kendinden geçiyor. Evet, Fatıma’nın  şehadet haberini cennet gençlerinin efendileri, babalarına yetiştirmişti. Mescitteydi o sıra Allah’ın Arslan’ı. Ali’nin mazlumiyeti de o günden itibaren başladı. 

  Fatımanın hüznü hakkında konuşmanın zamanı yoktur. Büyükler, arifler, bilenler, hatta her gün Fatıma’ya mersiye okusanız yeridir demişler. Kendi kendinize, bir köşede, birkaç dakika, kâfi. Yeniden Fatımayı ve Onunla alakalı her kesi ve her şeyi düşünün bu cümleyle karşılaşmanız mümkündür: Musibet pervane olmuş Fatıma’nın etrafında döner. Bütün günleri Eyyamı Fatımiye sayın. Çünkü din O’nsuz düşünülemez.