RAHMAN VE RAHİM  ALLAH’IN ADIYLA

GİRİŞ:
İnsanoğlunun, son dönemde özellikle yaşadığı çevrede yer edinme ve söz sahibi olma gereksinimi artmış olup bu kavramlara sahip olabilmek için büyük mücadele verdiği görülmüştür. Nitekim insan, nefsinin esiri olduğundan habersiz, mutlak güce varmak için her şeyi göze alır. Maddiyat devrinin en lüks ve en şahane özelliklerine ulaşabilmek için manevi dünyadan uzaklaşmayı bile göze alanlar vardır aramızda. Ancak, yüce Rabbimizin buyurduğu gibi: “Dünya hayatı sadece bir oyundan ibarettir.”Bu oyunu ise maneviyatın hiçe sayıldığı bir zamanda, insanoğlu, en büyük düşmanı olan şeytan ile oynamaktadır maalesef. Devrimizin en büyük sorunu olan kuşak ve kültürel çatışmanın sonlanacağına inandığımız en kapsamlı yerin “üniversiteler” olduğunu düşünmekteyiz nedense. Ne yazık ki, insanoğluna yaptığı iş karşılığında peşin mükâfatı öneren “iblis ve dostları” maddi hayatta insanı sadece monoton ve makineleşmiş bir düzen içerisinde yaşatmak; bununla birlikte gençleri ve gençliği yaşadığı inançtan ve kültürden uzaklaştırabilmek için, kültürlerin buluşma noktası dediğimiz “üniversiteler” i kendi egemenliği altına almış, burada gençliği ve toplumun ahlak sistemini yıkmak için büyük bir çalışma içerisine girişmiştir.

ÜNİVERSİTE HER ŞEY MİDİR?

Kimimiz için bir diploma sahibi olmak veya en azından elinde bir meslek bulundurmak vazgeçilmez bir şart olmuştur günümüzde. İdealleri peşinde koşan birçok gencin bilinçaltına yerleştirilen tek şey; yaşamış olduğu sistemden ve toplumdan kurtulmanın tek yolunun “üniversite”’den geçtiğidir. Çocuklarına daha güzel bir gelecek hazırlamakla yükümlü olan aile bireyleri, çocuklarını manevi hayattan uzaklaştırıp maddiyat âleminde yok oluşa teslim ederken nedense her zaman kendi geçmişlerini göz önünde bulundurup, çocuklarına da güzel bir gelecek kurmalarını ümit ederler.

Fakat geçmişlerinden ve kültürel bağnazlıklarından kurtulamayan aile bireyleri gelecekte, çocuklarının nasıl bir tehlike ile karşılaşacaklarından maalesef habersizdirler. Üniversiteleri, gençliğin gözünde ilahlaştırıp ve vazgeçilemez bir hazine misali ona sahip olabilmek için tüm fedakârlığa ve tüm zahmetlere katlanmasını emreden kurumun önce “aile” olduğunu görmekteyiz. Üniversitenin her şey olduğunu düşünen gençlik ki, bu özelliğini veya düşüncesini aileden almıştır, sistematik bir örgütlenme içerisinde yok oluşa mahkûmdur.

SİSTEMATİK ÖRGÜTLENME(ÜNİVERSİTELER)

Mükemmel bir eğitim sistemi içerisinde topluma sağlıklı ve bilinçli bir fert yetiştirmeyi kendilerine misyon edinen bu kurumlar aslında tüm amaçlarından ziyade toplumu gelenek ve göreneklerinden soyutlayıp ahlak ve kültürel değerlerin hiçe sayıldığı yeni bir toplum anlayışına sürüklemektedirler. Üniversiteleri, medeniyetlerin ve kültürlerin birleşim noktası olduklarını ve bu kurumda saygı ve sevgi çerçevesi içerisinde hareket ettiklerini savunan kişilerin çoğunluğu genellikle aktif toplumdan sıkılmış ve pasif toplumu var etmek için çalışan kişilerdir. Böyle bir örgütlenmeyi mükemmel ve vazgeçilmez kılan şey ise şüphesiz gençlere sağlanılan olanak ve seçeneklerdir.
 

ÜNİVERSİTELERİN BİLİNMEYEN YÖNLERİ:

Şimdiye kadar sadece üniversiteyi kazanmaktan başka bir seçeneği olmayan genç, böyle bir yere geldikten sonra artık kendisini daha da ilerleteceğine inandığı işleri araştırmaya koyulur. Oysa sonradan kabul edeceği seçeneğin kendisine sistematik örgütlenme tarafından kabul ettirildiğini göremez ne yazık ki. Ama sistematik örgütlenme her şeyi önceden düşünmüştür. Birçok aktivite içerisinde ne ararsınız vardır gençlik için. Ve böyle bir seçenekten yararlanmak için öncelikli olarak gençliği, kabul ettiği değerlerden soyutlamak ve kendi sistemleri içerisinde bağımsız ve etkisiz bir eleman olarak yetiştirmeyi amaçlarlar.

 Böyle bir yerde bulunmak gençlerden birçok şeyler almaktadır ne yazık ki. Öncelikli olarak kendi şivenizi bırakmak şartı vardır ki, her ne kadar yer edinmek isteseniz de bunu yapmak zorundasınız. Ardından yavaş yavaş kılık kıyafete geçilir. Bu size böyle bir sistem içerisinde nasıl hareket edeceğinizi öğretir. Hatta nerede, nasıl oturup nasıl kalkılacağını bile gösterir. Ve artık sırada gençlik üzerinde hâkim olacak konular vardır. Gençliğin esir alındığı yerdir belki de “Gençlik kampları” ya da “Yaz okulları.” Normal okulun açık olduğu saatlerde sadece 4-5 saatlik ders programı olurken “Yaz okulları” nın birçok saati nedense sosyal aktivitelere ayarlanmıştır. Bir “Tiyatro” veya bir ”Yüzme Kursu” okul açıkken hiç bu kadar anlamlı veya mutluluk verici olarak gelmemiştir genç için. Veya bir gençlik kampında geceleyin kadın-erkek ilişkisinin şakalarla samimiyete döküldüğü sırada yıldızların gökyüzüne dizilimi hiç bu kadar güzel olmamıştı. (Sadece “Yaz Okulu” olarak ele almıyorum konuyu “Gençlik kampları ve seminerleri ile ilgili konuları da göz önünde bulundurmaktayım.)

Çünkü amaç gerçekten farklıdır.Bu sistem kan emicidir.Düşüncelerinin yavaşça değiştiğinden habersiz olan genç kendisi bir rüyadaymış gibi hisseder. Gençlere yönelik toplantılar, seminerler ve paneller, aslında gençliğin ahlak anlayışını yumuşatmak ve insanlar arası saygı ve sevgiyi yok etmeye yöneliktir. Sonrasında gençlik, önceki yaşantısını unutmaya çalışıp bu güzel ve etkileyici dünyaya kendini bırakır.Bu kuruma gelmeden önce bildikleri ve öğrendikleri her şeyi  “boş ve yararsız” olarak görür.Ve yeni bir kimlik ve yeni bir anlayışa sahip olmak için sistem zincirlerini bileklerine geçirir ve makineleşmiş bir düzen içerisinde beyinlerini geçmişi unutmak için devre dışı bırakırlar.