Bismillah…

Kısa bir süre önceydi bunları fark ettiğimde… Bir şehitliğe gitmiştim, bayraklarla bezenmiş ve sanki cennetin bir köşesi gibiydi… Şehadetlerini okuduğumda ve o fotoğraflarından yaşlarını gördüğümde içimi çok daha farklı bir hüzün sarmıştı… İlerledikçe insanı çok daha farklı bir his bürüyor doğrusu… Ben de etrafımdakiler gibi gözlerimde yaş, çevremi izliyordum…

 Ardından kulağıma gelen bir sinezen sesi benim şu an bu yazıyı yazmama vesile oldu gerçekten… Koskoca şehitlikte bir sinezen… Daha önce de duyduğum ama demek ki idrak edemediğim sözlermiş….Diyor bir Medine, bir baki, bir imam ki haremi yok…! Oturup başımı ellerimin arasına alarak ve hıçkırarak ağlamak istedim bir anda…. Evet, bizim sadece bir tane baki mezarlığımız var… Bir tane Medine‘miz var ve orda yatan bir tane Hasan‘ımız(aleyhisselam) var… Ama ne gariptir ki o imam bu şehitlikteki gibi bir kabri dahi yok… Şehitlerin üzerine yazılan dualar ve verilen değer…

 İçim daha fazla sızlamaya başladı olamazdı böyle bir şey… Kızdım sonra, çok kızdım… Kafamı kaldırıp baktığımda kalbindeki temizlikten ama hicapsızlığından ödün vermeyen o kızları gördüğümde içimi sanki kanla doldurmuşlar gibi geldi… Hazreti Zeynep(selamullahi aleyha)nın o Kerbela‘daki halini hatırladıkça hele… Veya Hazreti Rugeyye(aleyhisselam)ın:‘‘ Babamı alın ama başörtümü almayın.‘‘ sözünü hatırladıkça…! Bugün farklıydı sanki işte  beynime bir tokmakla vuruyorlardı… Kulağımda sürekli üstadın sözleri çınlıyordu… İmam Rıza(aleyhisselam) ın  doğum gününde bize neden onun garip olduğunu açıklarken söylemişti…O Şiaların içinde ama garip… Neydi bu sözdeki tefekküre bu kadar insanı iten sır…. Sonra kafamı kaldırdım bir kere daha üzerime binalar yıkılmış gibi oldu ve biraz daha ağlarken sessizce biraz daha fazla kızdım kendime bu yaşıma kadar bunların farkına varmadan nasıl yaşadım diye…

Şehadet şahidi şehitlerin şehadetine….

Üzerinden bir ay geçmiş olmasına rağmen o sahne ve o fikirler içine daldıkça dalıyor içim acıdıkça acıyordu…Diyordum Allah‘ın son elçisi diyor:‘‘ Zamanının imamını tanımadan ölen cahiliye ölümüyle ölmüş gibidir.‘‘ Sonra kızıyordum imam Hüseyin(aleyhisselam) ı tanımadan ölenlere veya imam Hasan(aleyhisselam)ı; sonra durdum öyle bir an ve birden kabir sıkması gibi sanki boğazıma düğümlenen bir düğüm, sanki bir ızdırap kapladı tüm bedenimi ve ruhumu…Dedim ya sen? Sen zamanının imamını ne kadar tanıyorsun? Sen onunla ne kadar irtibattasın? Sen onu nasıl garip bırakıyorsun hiç düşünüyor musun? Serzenişim kendime… Öfkem kendime… Acım ve yakarışım… Neydi peki zamanının imamını tanımak? Neydi onun kalbinde yer sahibi olmak ya da kendi kalbinde ona yer ayırmak… Biliyorum ki bu din İslam dini ve rahmet dini… Peygamberim rahmet peygamberi ve imamlarım rahmet imamları… Ben biliyorum ki ben tövbe etmesem de Hazreti Zehra(selamullahi aleyha) ateşi kesecek; ben biliyorum ki her cuma benim zamanımın imamı benim için istiğfar ediyor… İşte ben bu kadar güzel bir imamın zamanının gafil insanıyım… Bilmek… Gerçekten çok önemli ama amel etmek gerçekten zor doğrusu… Izdırabım daha da çoğalıyor artık ve bu bedenin temizliği için şehadet tek arzum…

Bir ölüm haberi aldığımda, ya da bir mezarlığa uğradığımda tüm gün kendime gelemememin nedenini şimdi daha iyi anlıyorum. Evet, itiraf ediyorum ben ölümden, ölmekten çok korkuyorum….

Ahh…Kulağıma yine aynı sine sesi geliyor…Sanki bir yakarış, sanki bir yalvarış, sanki bir tövbe çağrısı gibi…

İçim acıyor ama ne yapacağını bilmeyecek kadar cahilim… Evet, bütün bunları bir şehitlikte anladım… Toprağın bedenimi saracağı ama ruhumun azabını hissettiğimde anladım…Ölmeden önce ölmek istediğimde ve şehadeti arzularken neden bu kadar içten olduğunu anladım… Ben artık bu sevdaya sevdalandım..Kendi sevdasında değil başkalarının şehadetinde aradım buldum….

Ve benim hala bir Medine‘m var…Bir bakim var ama garibim bir tane değil…

Rabbim zamanımın imamını, fesad daha fazla çoğalmadan zuhurunu nasip etsin inşallah ve şehadet şerbetini onun askeri olarak içmeyi lütfetsin…

Zamanımızın imamını  garipleştirmemek ümidiyle…  

Vefa şahid…