Bismillah.

Cumhuriyeti bu topraklarda tesis edenlerin övündükleri birçok husus vardır. Bunlardan birisi de aradan geçen seksen yedi seneye rağmen hala dillerinden düşürmedikleri; “biz saltanatı kaldırdık” ifadesidir. Muayyen günlerde küçücük yavrularımıza titrete titrete okuttukları o hepsi birbirinin aynı olan şiirlerde değinilen  “cumhuriyeti kurduk, sultanı kovduk” benzeri ifadelerle yavrularımızın zihinlerine kazınılan padişah düşmanlığı, bunların övündükleri düsturlarından birisidir.  

Evet, Cumhuriyeti tesis edenler memleketten Padişah ve ailesini kovdular ama bunun yerine bu milletin başına onlarca, yüzlerce sultan musallat ettiler. Tek parti devrini yaşayanlar her halde daha iyi bileceklerdir. O devirlerde kırsaldaki bir jandarma çavuşu dahi millete efendilik taslamaktan geri kalmazdı. O günleri yaşayanların anıları saltanatın kalkıp da yerine neyin geldiğini çok güzel anlatır. Mevzu bu değil. Ben bizi yönetmek sevdasıyla ortaya çıkanlara değinmek istiyorum. Siyasi görüş, yönetim zihniyeti, bunların bir önemi yok bu yazı için. Her ortaya çıkan insan “millete hizmet için” politika sahnesine soyundu. Demireller, Ecevitler, Özallar vesaire hepsinin de halis niyeti sadece millete hizmetti, ülkeyi daha müreffeh bir hale getirmekti(!) Onların asla kendilerini düşünen bir yanları olmadı! Olamazdı. İster genel idare olsun isterse de yerel idare olsun tüm siyasetçiler sadece bize hizmet için elini taşın altına koydular, sadece beldelerine, memleketlerine, ülkelerine hizmet için ceplerinden milyonlar harcadılar. Vekil oldular, Belediye Reisi oldular, Belediye Meclis Üyesi oldular. Sadece hizmet için (!) 

Başlamadan

Yazının girişinde, yönetim mevkilerine gelenlerden sırf hakkı hakikati gözeterek çalışanların da varlığını kabul ettiğimi belirtmek isterim. Milletvekillerinden olsun, yerel yönetimlerde Belediye Meclis Üyeliklerinde olsun sadece halkının menfaatini düşünerek çalışanların da bulunduğunu tasdik etmekteyim. Bu millet için çalışanlardan Allah razı olacağı gibi millet de razı olacaktır. Göreve gelmeden evvel belli bir maddi birikime sahip olup da görev süresi bitince bu meblağın altına inenleri ya da yaşayış şartlarında hiçbir değişim olmadan göreve geldikleri gibi gidenleri de bu millet unutmayacaktır. Ne yazıktır ki, sözü edilen idarecileriniz bir elin parmaklarını geçmemektedir. Allah’ın bu insanların sayısını arttırmasını temenni etmekten öte vazifelerimiz olduğu unutulmamalıdır. Biz ne isek öyle yönetilmekteyiz. Bizler toplum olarak yiyici, beleşçi isek idarecilerimizden de fazlasını, bizden daha fazla faziletli olmalarını beklemek hayalcilik olacaktır.  

Harun Gibi Gelip Karun Gibi Gitmek

Bizim görevimiz başımıza getirdiğimiz idarecileri iyi tahlil etmektir. Bundan ötede bizim için yönetime talip olan insanların nasıl bir fazilet içinde olmalarını  istiyorsak bizler de o faziletleri sergileyen, kâl ehli değil hâl ehli adamlar olmak zorundayız.  

Gerçek olan şu ki, hiçbir yönetime talip olan aday, getirisinin fazla olduğunu bilmeden o masrafın altına girmeyecektir. İhalelerde ortada gezen rakamlar bazı  belediyelerde dudak uçuklatacak miktarlardadır. Bunların gayri meşru nemaları ise Belediye Meclis Üyelerine hukuk dışı getirim oluşturmaktadır. Ne yazık ki bu çarkın içine bulaşanların dini, itikadı, solcusu, sağcısı artık yoktur. Bir zamanların mücahit ağabeyleri Refah Partisi rüzgârıyla başlayan yerel yönetim ataklarında kaptıkları koltuklardan yeni partinin saflarına geçerek semirmeye devam etmektedir. Dindar kesimde çokça telaffuz edilen CHP zihniyeti olarak isimlenen hortumcu anlayışa bulaşmış mücahitler de azımsanmayacak sayıdadır.  

İstanbul, sadece İstanbul incelense; İSKİ, İGDAŞ, İBB ve diğer yerlerde dönen çarklar deşifre edilse ortaya neler çıkar? Ben iftira atmak karalamak için kalemi elime almadım. Bunlar her daim medyada dillendirilen ve dost sohbetlerinde anlatılan vakai adiyeden sayılan olaylar. Bu yazının amacı âcizane çözüm önerileri getirmek. Yıkıcı olmak, kara çalmak elbet çok kolay ama insan olanın vazifesi yol göstermektir diye düşünüyorum. Ara başlık bir gerçeğin ifadesidir. Harun gibi gelip Karun gibi gitmeyeceğim demişti, Saadet lideri Sayın Numan Kurtulmuş. Allah fırsat verirse kendisini de deneriz efendim. Ama camiamız bir vakitler mücahit söylemlerde bulunup şimdilerde o kardeşlere çok yukarılardan bakanlarla dolu değil midir?  

Şunu net ifade edeceğim. Ne kadar varlıklı olursa olsun, her kuruşunun hesabını alnı ak verebilen zenginlerimize bir lafımız olamaz. Yetmedi efendim.

İslami hassasiyetlere sahip zenginlerimiz (İslamcı ifadesini sevmiyorum) kendileri nasıl bir yaşam sürüyorlarsa elleri altında çalışan emek ve fikir sahibi kimselere de o şartlara haiz, hadi aynısından vazgeçeyim insanca yaşam şartlarını temin edecek ücreti veriyorsa yine lafımız olamaz. Bugün iş güç sahibi bir Müslüman kendi bineği olarak 80–90 bin liralık bir araç kullanıyorsa çalıştırdığı insanlar da en azında 8–10 bin liralık bir araç sahibi olmalıdır ve bu zenginimiz evladını Başakşehir’de şu kolejde okutuyorsa yanında çalışanlar da evlatları “baba okuldan şu kadar istediler” dediği zaman tebessümle çıkarıp verebilecek düzeyde olmalıdır. Ne mutlu bu zengin müslümana. Müslümanın zenginliğini dillerine dolayan insanlardan değilim ama zenginlik müslüman kimliği taşıyan, kendisine laf söyletmeyen insana dünya rahatlığından ziyade sorumluluk getirmelidir. Konuyu dallandırmadan ifade edeceğim. Kişi çok zengin olabilir, varlığını da hukuki zeminden temin etmiştir. Kişi zekâtını da veriyordur. Bitti mi?

Bu kardeşimizin yaşadığı  semtte, bu kardeşimiz çalıştırdığı işletmede bir tane aç varsa kendisini yeniden sorguya çekmesinde fayda vardır. Sayın İhsan Eliaçık “bu gün askeri ücretle adam çalıştıranların namaz kılmasına gerek yok” diye bir ifadesini okumuştum. Buna haddim yok ama… 

Denetim, Denetim

Yönetime talip olanların elbette bir hesapları, bir beklentileri olacaktır. Hiç kimse, hiçbir kurum hukukun pençesinden azade olmamalıdır. Yönetime, iktidara talip olanlar seçilir seçilmez mazbatalarını almadan iğneden ipliğe mal beyanında bulunmak zorunda olmalıdır. Yetmedi.

Bu seçilmişlerin, birinci derecede yakınları; evlatları, kan bağı olan akrabaları, evlilik bağı olan yakınlar; damat, gelin ve bunların aile fertleri de aynı hassasiyetle incelenmeli ve mal beyanlarında bulunmalıdır.

Yetmedi.

Göreve gelen insanımızın; bakan, başbakan, müsteşar, belediye reisi olan insanların birinci dereceden yakınları, kimler olabilir bu insanlar; evlatları, karısı ya da kocası, babası, anası, gelini, damadı, dünürü vs. Türkiye Cumhuriyeti hudutlarında yeni bir işe atılamayacaklardır. Manasız geldi dimi efendim. Sayın Cumhurbaşkanımızın babası sanırım tornacı idi. Bu kişi evladı görevde kaldığı süre zarfında aynı meşgalesine devam edebilecek ve düzenli geliri ne ise bu devam edecektir.  

Sayın Başbakanımızın oğulları, Sayın Erdoğan bu göreve geldikten sonra ticarete atıldı. Bir zamanlar bir iş adamının bursuyla okuyan bu evladımız Sayın Erdoğan’ın oğlu olmasaydı yine kendisine aynı imkânlar sunulur muydu? Ortada bir kanunsuzluk olmayabilir. Ama her hukuki olan eylem aynı zamanda ahlaki midir? Zina kanunen suç değildir, bu o fiili ahlaki yapacak mıdır? Sayın Unakıtan’ın oğluna tanınan devlet kıyakları hukuki olabilir, ahlaki midir? 

En hafifinden birileri bu insanların nüfuslarından istifade etmeye çalışacaklardır. İktidar sahiplerinin akrabası olmak o derece katlanılmaz hale getirilecek ki, bu insanlar en ufak bir şaibeye bulaşmamak için ne yapacaklarını şaşıracaklardır. Bir bakan evladı babası bakan olmadan evvel de bir iş adamıysa aynı mecrada çalışmaya devam edecek ama kazandığı her kuruşun hesabını zamanında verebilecek derecede tetikte olacaktır. Bu da beşeri kanunların yanında ilahi kanunların yani kişide mahfuz Allah korkusunun kuvvetiyle doğru orantılı olacaktır. Denetimden bunalan bu çevre bakan, başbakan vb. insanlara görevi bıraktırıp rahat bir nefes alabilmek için baskı yapar hale gelecek ki, o makamlar gerçekten hizmet ehline kalacak. Hiçbir mevki baba mirası olamayacak. 

Makam Sahibi Olanların Yakınları

Ülkede görülen siyasal ahlaksızlıklar daha ziyade mevki sahiplerinin birebir işin içinde olduğu yolsuzluklar olarak karşımıza çıkmamaktadır. Senelerdir basına intikal eder olaylarda genelde mevki sahiplerinin yakınlarının adları geçer. Birileri onların nüfuz alanından istifade ederek haksız ve fahiş kazanç peşindedirler. Bu sebeple yukarıdaki görüşü savunmaktayım. Ülkede makam sahiplerinin birinci derecede yakınlarının özel ve devlet sektöründe çalışmalarına müsaade edilmeyecek. Ya ne yapılacak, bir görüşü söyler iktidar taraftarları, ben katılmıyorum. Başbakan yakını ticaret yapamaz mı? Bakanın damadı ise elini ayağını bir şeye sürmeyecek mi? Benzeri savunmalar her iktidar taraftarı çevrede dillendirilmektedir. Adam gibi yapacaksa yapsın diyesin gelir ama olmuyor işte. Birileri bir yerlerini yırtarak, çalışarak didinerek sermaye sahibi olurken, bulundukları mevkilere haklarıyla emekleriyle gelmişken, birileri de bir gecede değişen kanunlarla mısırdan parayı götürebiliyorsa adam gibi olmuyor işler.  

Devlet, bakan ve başbakan, yüksek seviyede bürokrat yakınlarına asgari geçim şartlarında maaş verebilir. Bu insanlar devlet imkânlarıyla ülke dâhilinde ulaşım, konaklama hizmetlerinden istifade edebilirler ama kamuda ya da özel sektörde çalışamazlar.  Bir yerlere girip de danışmanlık adı altında anlamsız maaşlar alamazlar. Ne yapabilirler? 

Elbette cemiyetin istifadesine olacak şekilde bu insanlardan istifade edilebilir. Mesleği müsait olanlar eğitim camiasında çalışabilirler, öğretmenlik, doçent ya da profesör payeleri olan sahalarında ilmi araştırmalarda bulunabilirler. Edebiyat ile iştigal edebilirler ve buralardan edindikleri kazançlar nispetinde devletten aldıkları maaş kesilir. Eminim ki yolsuzluklarla mücadele için birçok kalem ve fikir sahibi insanların daha da faydalı fikirleri olacaktır. Hangi yolla olursa olsun ülkede suiistimallerin, yolsuzlukların önüne geçilmeli fakir fukaranın hakkı bir yerlere kaptırılmamalıdır.  

Türkiye öyle bir toplum yapısına sahip olmalıdır ki, başbakanından kaymakamına kadar bir devletlinin yakını, tanıdığı, arkadaşı olmak o insanlar için katlanılması  zor bir hale gelmelidir. Kimse bir milletvekilinin yakını olduğu için sevinemez hale gelmelidir. O zaman toplum da bu mevkiler cazibesini biraz olsun yitirecek ve sadece hizmet ehlinin talep ettiği, hak edenin gelip görev aldığı yerler olacaktır. Yönetim mercileri parası, nüfusu olanın değil, yetkisi, dirayeti olanların elinde olacak, her bir yönetici Ali misali, Ömer misali işine sarılacaktır.  

Devlet

Devlet halkındır. Devlet “devletlûların” değildir. Devlet halkın hizmetine, refahına, hayrına çalışan bir sistemin genel adıdır. Ya da öyle olmak zorundadır. Vatandaşın refahı için devlet vardır. Biz nasıl bir devlet istiyoruz. Nasıl yöneticiler talep ediyoruz ki, bu devlet çarkını Allah’a da kullarına da alınlarının akıyla hesabını verecekleri bir biçimde döndürsünler. Bizler başımızda ağalar, beyler, kodamanlar, sömürücüler, yiyiciler istemiyoruz; Ali misali, Ömer misali yöneticiler, Recep Yazıcıoğlu gibi devlet adamları istiyoruz. (Allah cümlesine rahmet eylesin)   

Devlet çarkının temel meselesi halkı olacak. Devlet halkının;

—Barınma sorununu

—Sağlık sorununu

—Eğitim sorununu ivedilikler çözecek. İnsanlar bu meseleleri dert etmeyecekler. Ve ülkede aç kalmayacak. Yoksul olabilir, fakir olabilir, trilyonluk zenginler olabilir halk içinde her sınıf insan olabilir ama halk içinde, ülke sınırlarında aç olmayacak. Açlık sorunu mazide, bir zamanlar diye anlatılan hikâyelerde olacak. Ülkenin bir yerinde aç olduğu öğrenildiğinde halk arasında, Mozambik’e kar yağmış, misali infial uyanacak. O gün ülkede hayat durma noktasına gelecek.  

“Yahu dedemler anlatırdı da bahsederler biz hiç görmemiştik” diyecekler. Devlet erkânı yerinden oynayacak. Ülkede sıkıyönetim havası esecek, herkes olamaz ülkede bir aç varmış diye hayrete düşecek. O aç vatandaşın bulunduğu beldede kıyametler kopacak, tahkikatlar başlatılacak, yerel idarecilerin kan beynine fırlayacak. Aç bir adam bulunduğu için kaymakamın görevine son verildi. Falan kasabada aç bir adama rast gelindiği için valilik tahkikat başlattı. Bu manşetlerle çıkacak ertesi günün gazeteleri. Bunları dert edinen devlet ve bunları dert edinen kendini bu meselelerin halline adayan devlet erkânı istiyoruz.

Yoksa kimin ne kadar kazandığı, kimin nerede tatile çıktığı, kimin ne marka araba aldığı  kimseyi ilgilendirmiyor efendim. Kimin oğlunun ne iş yaptığı, kimlerle alış veriş yaptığı da bizim meselemiz değildir. Yeter ki, adalet üzere yönetim olsun, yeter ki, onlara tanınan imtiyazlar her vatandaşa tanınsın. 

Biz sadece yöneticilerden adalet istiyoruz. 

Bilâl Atış

b.atis73@gmail.com