Bismillah...

Öyle olaylar cereyan ediyor ki memleketimde bir anda her şey alt üst oluyor. Düşünceler allak bullak oluyor. Yürekler yanıyor, ciğerler dağlanıyor. Otuz seneye yakındır nihayetlendirilemeyen bir terör belasının içinde insanımız ha bire yeni canlar veriyor. Ekonomik terör, trafik terörü, Darbeseverlerin doymak bilmeyen ihtirasları Anadolu insanını; Türküyle Kürdüyle, Ermeni vatandaşlarla dişlileri arasında ezip geçiyor. Devletin temelleri atılırken ilahlaştırılan Türk asabiyeti temelli sistem bu toprakların asli unsurlarını çok kısa bir zaman içinde kendine düşman ilan etti. Seksen seneden fazladır ülke hep terör havasında idare edilmeye çalışıldı ve aslına bakılırsa seksen sene zarfında devlet olarak vatandaşı mutlu eden, dişe dokunur bir icraat da ortaya konulamadı. Bir yerler yapılırken bir yerler hep yıkıldı.

Yazarlık

Türkiye’de yaşayıp biraz olsun gelişmelere duyarlı iseniz ve okur- yazar iseniz belki en kolay meslek, belki de en zor meslek, yazarlık, meslek demesem de bir uğraşı alanı. Kolay çünkü gelişmeler önünüze sürekli malzemeler koymaktadır. Ekonomik istikrarsızlık, mevsimlik işçilerin, tersane işçilerinin dramları, Güneydoğu ve Doğu Anadolu’muzun makûs kaderi ve sayısız sorumlunun sorumsuz davranışları, sınır güvenliğiyle sorumlu olan ağabeylerin iç güvenlik meselelerine fazlaca takmaları ve sonu gelmez meseleler size illaki bir şeyler yazdırır. Fakir fukara, garip guraba söylemiyle iktidara gelen eski milli görüşçülerin aslında hiçte milli olmadıklarını yandaşlarının milli hortumcu olduklarını görmek sizi yazar yapabilir. Mısır koçanlarından kâşaneler yapan bakan mahdumları, ele verip talkımı kendi salkım yiyen cemaat liderlerinin, yurtdışında deniz bisikletleriyle stres atan hoca efendilerin eylem ve söylemleri delirtmezse de yazar yapar efendim.

Ülkede yazarlık bir noktadan da zor uğraştır. Bir öykü tasarlarsınız, bir haftalık Orta Anadolu izlenimlerinizi kaleme almak hevesiyle notlar alırsınız. Bir tren seyahatinin hüznünü ve neşesini yazacaksınızdır belki de. Beyşehir Gölü’nün yıldan yıla kuruması dokunmuştur içinize bir iki dörtlüktür dolanır dilinize. Bir şiir yazacaksınız belki de? Buna imkân vermez işte, gelişmeler öyle mecralara sürükler ki sizi, bir türlü dönüp de arzularınızı aktaramazsınız kâğıtlara.

Beşinci defa vurulurken Aktütün ve solarken yalçın dağlarımızda akzambaklar, nasıl bir hikâye kaleme alabilirsin ki? Emekli asker Erdal Sarızeybek’i dinledikten sonra nasıl huzurlu uyuyabilirsin, nasıl dörtlükler damlar kâğıtlara? Türkiye Cumhuriyeti’nde yaşayıp yazar olmak gerçekten kolay ve bir o kadar da zor zanaat.

Sör Nevile Henderson

Yazarı besleyen en büyük kaynak kitaplarıdır. Gündemin hızla değiştiği ve sizin gündemi belirleyemediğiniz, kendi gündeminizi ortaya koyamadığınız bu ülkede basını ve yayınları takip etmek hem zor hem de masraflı olmaktadır.

Uzun yıllardır yeni kitap almıyorum diyebilirim. Çok mühim bir eser neşrolunursa mecburen alıp kütüphaneme koyuyorum. İlgi alanlarımla ilgili bazı yayınlar edinmek zorundayım. Bunun dışında sahaflardan ve eskicilerden alış veriş yapıyor ve zaman zaman paha biçilmez kitaplara sahip olabiliyorum. Bütçeme de fazla dokunmuyor. Kitapçı rafından alacağım bir kitap fiyatına yeri gelip on-on beş kitap satın alabiliyorum. Ne mevzuda olursa olsun bu eserler doyumsuz bir tat ile okunuyor. Bazen sahaflarda bunların bir kısmının artık bulunmadığı ilgililerce arandığını öğrenince daha bir keyifleniyorum.

Bu satırları yazmama sebep olan kitap Hitler Almanyası’nda İngiltere Sefiri olarak vazife yapan, savaş öncesi Almanya’yı iyi gözlemlemiş hariciyeci Sör Nevile Henderson’ın kaleme aldığı “Hitler İle İki Sene” adlı hatıratıdır. 1937 Mayısında Hitler Almanyası’nda vazifeye başlayan Henderson Nazi rejimini oldukça tarafsız analiz ediyor ve diktatörlük düzeninin olumlu yanlarını da sergileyen ifadeler kullanıyor eserinde.

9 Ekim gecesi (2008) bir özel kanalda Emekli Albay Erdal Sarızeybek’in anlattıklarını dinlerken kitaptaki bazı tespitler aklıma geldi. Ben belki yanlış izlenimler edinmiş olabilirim. Burada belki de ilgisiz tespitlerde bulunabilirim ama Sarızeybek ile Henderson’ı mukayese edince zihnimde bir tek düşünce netleşiyor; ordu, basın, hükümet dışı odaklar ve zinde güçler mi dersiniz ne dersiniz terörü bitirmek istemiyorlar. Kürt vatandaşlarımızla ilgili meseleleri huzurlu bir mecrada çözmek istemiyorlar.

Erdal Sarızeybek’in bir tespiti milyonların zihnini kurcalayan bir düşünceyi dillendirdi. Birinci Dünya Harbinin dört sene sürmesi, ikinci harbin altı senede sonlanması, onca yokluk ve zarurete rağmen milli mücadelenin dört sene zarfında zafere ulaşması göz önüne alınınca otuz seneye yaklaşan terörün bitirilememesi hiçbir özre yer bırakmıyor.

Hitler ile İki Sene isimli eserde yazarın birbirinden ilginç ifadeleri ve tespitleri var. Bendeki nüsha tarihsiz ve Semih Lütfi Kitapevi’nden çıkma bir eser.  Birinci Dünya Harbinden mağlup olarak çıkan ve ekonomisi, içtimai hayatı yerle bir olan bir ülkenin Adolf Hitler iktidarıyla dört sene içerisinde Avrupa’ya nizam veren bir durum alması İngiliz Sefiri’ni hayrete düşürmekte ve kitabında bunu incelemektedir.

“Hitler dört seneden beri iktidar mevkiinde idi. Bu müddet zarfında Almanya’ya askerlik, sanayi ve maneviyat sahasında muazzam ilerleyişler yaptırmıştı. Bu memlekette artık kuvvete müracaattan başka bir kanun yapılamayacağı tahakkuk etmiş bulunuyordu.” (s.45)

Dört sene zarfında Almanya eski arazi ve siyasal gücüne tekrar sahip oluyor. 1935’te Sarre arazisi, 1936’da Ahanaine ve Avusturya’nın Sudet bölgesi büyük Almanya dâhilinde ülkeye ilhak oluyor. Eserden anlaşılan şu ki, saf bir Alman ulusundan söz etmek de mümkün değil. Germenlerin değişik coğrafyalarda muhtelif etnik kimlik sergiledikleri gözleniyor.

“Göte’nin bile barbar diye vasfeylediği Prusyalıların büsbütün ayrı bir Avrupa tipi olduğu ve bu tipin de tahakküm seciyesiyle kendini bütün Almanya’ya saydırdığını kabul etmek lazımdır. Prusyalılar kuzeybatı, batı ve güney Alman halklarına nazaran daha sert ve daha kaba yapıdadırlar.” (s.5)

Sefirin ifadelerinden Alman toplumunun da zannedildiği gibi homojen bir yapıda olmadığı anlaşılıyor. Anadolu topraklarında yaşayan Türk ismi altında toplanan halkların etnik yapılarını görmeden hepsini bir potada eritmeye çalışan anlayış seksen senedir hüzünden başka bir şey vermemiştir. Bir tane sultanı başımızdan kovmakla övünen rejim başımıza sayısız sultanlar musallat etmiştir. Her bir bürokrat, her bir parti genel reisi, her bir vali, her bir karakol komutanı hizmet etmek için geldikleri halkı hizmetçi gibi gördü ve sürekli insanları küçük gören bir yönetim ortaya koydu. Türkiye, cumhuriyet adı altında bir yönetim sergilese de sistemin aslı çok partili bir diktatörlüktür. Halkın teveccühü ne doğrultuda şekillenirse şekillensin CHP ideolojisi ve ordu sürekli iktidardadır. Askerlerin kurduğu devlet 21. asırda yine aynı mantıkla vatandaşının üzerinde tahakküm kurmaktan vazgeçmemek için direnmektedir. İlginç olan bu mantıksızlık sivil taban da bulabilmektedir.

Diktatörlük

İktidar fikri kafalara vurduğu ve nüfuzlarını devam ettirmek arzu ve hırsı onları zulme ve yahut maceralara doğru sevk ettiği zaman diktatörler tebaaları için adsız bir maraz, komşu halklar için ise tehlike teşkil ederler.

Sözü yeniden yazara bırakalım.

“Esas itibariyle diktatörlükler devam ettikleri zaman mutlaka faydalı bir idare teşkil etmezler Mustafa Kemal eski bir devletin enkazı üzerine yeni bir Türkiye kurdu ve bundan dolayı Rumların tart ve ihracı hakkında yaptığı tedabir unutuldu ve affedildi.(yazarın değinmediği Dersim katliamı ile bölge insanının yok edilme planını ben ilave edeyim) Mustafa Kemal’in bu hareketi ile Hitler’e Almanya’da Yahudiler hakkında aynı şeyi yapabilme fikrini vermesi müspet değildir. Eğer Hitler tam zamanında durabilseydi bütün Avrupa kendisini büyük bir Alman olarak selamlardı.” (s.11)

Adolf Hitler dört yılda bir enkazdan Avrupa’ya nizam veren bir Almanya vücuda getirdi. Bu başarıda Alman milletinin şartsız desteği tartışılmaz. Kore hiç yoktan bir teknoloji devi haline geldi. Milli mücadele yıllarında bütün etnik unsurlarıyla Anadolu halkı düveli muazzamaya bu toprakları dar etmiş ve yepyeni bir devlet tesis etmişti. Sonraları Anadolu insanı tesis ettiği devletin altında kalsa da başarı halkındır.

Bugün her türlü donanıma sahip olan Türkiye Cumhuriyeti otuz seneye yakın bir sürede dâhili terörü bitirememiş ve gencecik yavrularını bu uğurda feda etmiştir. Bir askerin annesinin bağrı yandığı gibi dağda ölen adamın da annesinin bağrı yanıyor ve oğlunu bu noktaya getiren şartları sorguluyordur. On yıllardır ülkenin her yerinde Türkçe ve Kürtçe ahlar, feryadı figanlar göğü inletmekte Anadolu toprakları kan kokmaktadır. Geçen süre zarfında evlatlarımızı harman yeli gibi savuranlar ise istiflerini bozmadan timsah gözyaşlarıyla insanımızı avutmaktan öte gidememiştir.

Recep Tayip Erdoğan

Diktatörlüğü tasvip etmek, onu özendirmek elbette kimsenin arzusu değildir. Lakin Adolf Hitler’in Almanya’yı nereden nereye getirdiği tarihi bir vakadır. Hitler zamanında durmasını bilseydi karşımızda bambaşka bir Avrupa tarihini okuyor olabilirdik. “Kavgam” adlı kitabını okursak, Hitleri Hitler yapan şartları, Almanya’nın içinden geçtiği durumu daha iyi kavrayabiliriz. Hitler zulüm yoluyla ülkesinde egemenlik kurdu. Tarih kendisini büyük zalimlerle beraber anmakta bugün. Yazarın değindiği gibi zamanında durmasını bilseydi Alman ulusu için belki bambaşka bir gelecek zuhur edecekti. Toplumları idare etmek sorumluluğunu yüklenenler her şeyden önce adaletle hükmetmek zorundadırlar. Ama adalet onları aşırı merhamete kapılıp bazı noksanlıkları görmekten alı koymamalıdır. Hiçbir millet başındaki idarecisini zorla o makama getirmedi. İktidara talip olanlar o mevkinin halkın emaneti olduğunu asla unutmayacak ve halka galebe çalmak isteyenlerle mücadelede gerekirse güç kullanmasını bilecektir.

Halkın yarısına yakının oyu ile iktidara gelen AKP ve lideri sekiz senedir ülkede hükümetteler ve yerlere göklere sığmayacak, insanımızın hayallerini bile kuramadıkları icraatlara imza attılar. Bunlar övünme vesilesi elbet değildir, hükümetlerin vazifesidir halkına hizmet etmek. Bunca güzel icraatlara rağmen hala kardeşkanı durdurulamamışsa yapılanların da bir güzelliği kalmıyor. Başbakanın başlattığı “Kardeşlik Hareketi” namı diğer “ Demokratik Açılım” bu ülkenin kaderidir ve her şeye rağmen arkasında tavizsizce durulup uygulanmalıdır.

Recep Tayip Erdoğan bu ülkenin çocuğudur, tıpkı Hitlerin Almanya’nın evladı olduğu gibi ve Erdoğan birçok selefi gibi lojmanlarda seçkin muhitlerde yetişip de ülkenin başına getirilmemiştir. Ve hedefi güçlü ve huzurlu bir Türkiye’dir. Erdoğan’ı Hitler’den ayıran özellik belki de insaniyet boyutudur. Ama Erdoğan’a Hitler gibi bir duruş gerekmektedir. Bunca güce rağmen Aktütün’de, Tokat’ta evlatlarını kaybediyorsan, hala analar ağıtlar yakıyorsa, Erdoğan’a rey veren insanlar bu bayrağın altında tedirginlik hissediyorlarsa ve sorumlular ivedilikle adalet önüne çıkmıyorlarsa hükümet olmanın da bir rengi kalmıyor.

Kardeşlik Hareketi’nin ardında Erdoğan olarak, AKP olarak ve barış isteyen insanlar olarak dimdik durmak zorundayız. Bu ülkenin belki de son şansıdır. Aksi sedalara kulak vermek kayıp olacaktır. Hitler Almanyası’yla Erdoğan Türkiyesi’nin farkı belki de gerektiğinde çekinmeden kuvvet kullanabilme, masaya yumruğunu indire bilme gücünden geliyor. Sayın Erdoğan’dan Türkiye’deki derin güçlere, akan kandan nemalanan ahlaksızlara da “one minüte” deme yürekliliğini bekliyoruz.

Bilâl Atış

b.atis73@gmail.com