Bismillah…

Tarihler ekim 1917’i göstermekte. Soğuk kış günleridir.  Azerbaycan’da Bakü şehrinde, Ehl-i Beyt (as) aşığı huzurlu evde bir bebek dünyaya gözlerini açar. Ali Huseyn bey ile Mihriban hanımefendi mutlu izdivacından doğmuştur bu bebek. Ezan-ı Muhammediye (saa) mübarek çağrısı okunur küçücük kulaklarına. Hiç gidemediği ve hiç gidemeyeceği ancak gözyaşlarıyla Kutsal Meşhed kentinde medfun aziz İmam Rıza (as)ın güzel ismi küçük Ali Rıza ya konur. Ali Rıza isim babasının sanki kaderini paylaşmaya namzed bir yarendir. Mihriban hanımefendinin ahlaki, narin, nezaketli ve şevkatli kollarında Kuran-ı Mecid ve Ehl-i Beyt (as)ın kutlu yolunu öğrenir. İmam Ali (as)ın eşsiz eseri Nehcül-Belagayı öğrenir. Hatta yedi veya sekiz yaşlarında ilk iki hutbeyi ezberine alır. Ancak şimalden gelen şeytani fikir ve dehşetli taun girdabı dinlere olan düşmanlığıyla bolşevizm hakimiyet altına aldığı cumhuriyetler birliklerinde dinlere yasak koymuştur. Camiler, Kiliseler kapatılmış, Ortadoks hiristiyan dinadamları ve İslam din adamları tutuklanmış, hatta katledilmişlerdir. Ehl-i Beyt aşığı huzurlu yuvalarında dinlerini yaşamak imkansız hale gelmiştir. Ali Huseyn bey Ali Rızanın eğitimine önem vermektedir. O nu Ehl-i Beyt (as) aşkıyla yetiştirir. Yetişir ama komünizm taunu veba gibi her yanı sarmaktadır. Dini zer-ü zeber eden dinsizlik akımı önüne geleni sel gibi götürür. Zehra mutlu yuvanın ikinci müjdesi olur ama ,Mihriban hanım kanunlar gereği ve ekonomik zorunluluktan çalışmaya zorlanır. Çamaşırhanede çalışır. Zayıf ve narin vucudu buna pek fazla dayanamaz. Tüberküloz denen ince hastalıktan vefat eder. Ali Rıza ve Zehra artık yetimdir.Tıpkı hz.Betül-ü Zehranın (as) Huseyni,Hasanı,Zeynebi(as)yetim bıraktığı gibi. Yıllar geçer,1939 yılıdır. Asrın firavunu dünyayı talan edercesine ikinci dünya harbini başlatır. Hitler belası şeytanın her asırda insanlığın başına açtığı belaların zalimlerinden bir zalimdir. Zalim Hitler bu harbte milyonlarca mazlum insanın ölmesine neden olmuştur.Bu yıllarda Alman nazi ordusu, Moskova içlerine kadar uzanmış ve SSCB yi işgal etmeye başlamıştır.Kızıl ordu maalesef tüm coğrafyadaki gençleri askere almıştı. Ali Rıza bey de bu gençlerle askere gitmek zorundaydı. Zehrasını ve Babacığını bırakarak. Meçhule gidiyordu. Geri dönmeyeceği hissi vardı. Zehrasına o denli sarıldı ki adeta onu içine sığdırmak istedi. Anacığı Zehra’yı severken hz.Fatıma-ı Zehra’yı (as)hatırlar ve ağlardı. Korkarım bu Zehra da mazlum olsun derdi. Gizli ve dikkatli ibadetlerine rağmen Ali Rıza bey harb bölgesinde bolşeviklerce yakalandı. Kurşuna dizileceği bir anda Alman uçaklarının saldırısında idam mangasının ölümüyle kurtuldu. Alman siperlerine sığınarak kurtuldu. Babasının iyi eğitim verdiği Ali bey ingilizcesi sayesinde derdini anlatarak Alman komutanın yardımıyla Berline gönderildi. Artık ülkesine vatanına dönemedi. Gözyaşları yaşamının hiçbir karesinde dinmedi. Sonradan İslam’a girmesinde vesile olduğu Helga hanımla evlendi. O na Zehra isimini verdi. Bu evlilikten dört evlatları oldu. Muhammed Ali, Zeyneb, Hasan Mucteba, Betül.

Ali Rıza bey'i Erenköy Camii’nde tanıdım. Genelde öğlen namazları o civarda olur, namazlarımı eda etmeye çalışırdım. Mekteb-i Hak ile tanışmadığım yıllardı. Her namaz da onu görürdüm. Secde alanındaki, secde yerindeki toprağı(Kerbela TOPRAĞI), kıyamındaki huşusu, rukularındaki iki büklüm oluşu, uzun secdeleri ve edebi bende onu seyretme arzusu uyandırıyordu. Onunla tanışma isteğiyle ona karşı saygım artıyordu. Yüzündeki derin çizgileri bu yaşlı adamın keder dolu yaşamını ele veriyordu. Hep hüzün doluydu. Güldüğünü hiç görmedim. Hatta torunlarını gezdirirken rastladığım olur,gayet ciddi ve hüzünlü hali devam ederdi. Ama tevazu sahibi bir adamdı. Kibar ve nazikti. Azerbaycanlı olması hasebiyle şirinmi şirin Azeri lehçesiyle konuşurdu.Tanıştıktan sonra bana hep 'balacan' diye hitab ederdi. Bu hitab benimde Azeri Türkü olmam hisabıyla çok hoşuma giderdi. Çok yaşlanmış olmasına rağmen dim dikti. Uzun boyu, iri yarı cüssesi vardı. Allahu Ekber derken titrerdi. Ehl-i Beyt(as) aşkı onda kemal halindeydi. O günlerin fırsatını kaçırdığım için hala yanar yakılırım. Nehcül Belga’daki ilk iki hutbeyi merhum Mihriban hanımefendiden öğrendiği ve ezberlediği haliyle anlatırdı. Azeri Türkü olmam dolayısıyla bana dertlerini anlatır, Mekteble tanışmam gerektiğini söylerdi. Yaşlı haliyle Azerbaycana gitmiş ancak ne babasının mezarına ne de Zehra’sının izine rastlamamıştı. Yaşamı hüzünlü başlamış sonradan öğrendim hüzünlü bitmişti. Her sözü her anlatımının arsında ''vay Huseyn vay''  derdi.

Can Azerbaycanlı bu yiğit adamı hiç unutmuyorum. Mezarı sanırım Seyyid Ahmet’te olması muhtemel. Çünki evlatlarıyla hiç tanışamadım.Evinin nerde olduğunu da öğrenemedim. Sadece Erenköy semti olduğunu muhtemel camii civarında olduğunu tahmin ediyorum. Çevredeki esnaflar dahi bilmiyorlardı. Ancak Ehl-i Beyt (as)aşığı bu yiğit ve mümini artık fatihalarla yad ediyorum. Bu yazıyı kaleme almamın nedeni ise Can Azerbaycanlı yazar kardeşlerimin güzel sitemize teşrifleri. Onlara hoşgeldiniz diyorum. Onlardan ricam bu yiğit Ehl-i Beyt (as)yareni şia yı yadetmeleri.Onun kaybettiği  Mihriban anasına, bacısı Zehrasına, atası Ali Huseyn beyi yadetmeleri, fatihalarla onu anmaları. Ey aziz Ehl-i Beyt (as) dostları sizlerden ona ve yakınlarına Fatihalarınızı göndermenizi rica ediyorum.