Bismillah...
 
Bugün muharremin onu. Yani aşura günü. Peygamber Efendimizin (sav) ciğerparesinin hunharca katledildiği tarihin sene-i devriyesi. Bizim topraklarımızda ise aşura ne yazık ki damaklarımızda hoş bir lezzet bırakan tatlı ile özdeşleşmiş. 

Bugün yüreğim Allah Resulü’nün ciğer paresi, İmam Hüseyin'in acısıyla yanıyor. Ve bu hislerimi kimseyle paylaşamıyorum. Sünni bir cemiyettin Ehlibeyt Mektebine mensup bir ferdi olmanın yorgunluğunu bugün daha derinden hissettim. Çevremdeki avam insanlar "annen bu sene aşure yapacak mı?" diye soruyorlar. Ben dilim döndüğünce onlara bugünün bir matem ve acı günü, tatlı yeme günü olmadığını anlatmak için uğraşıyorum. Dini bilgileri olanlar ise konunun hemen dışına çıkıp Muhammed b. İdris eş-Şafii’ye atfedilen bir sözle önümü kesiyorlar. "Allah Onlar’ın kanına bizim ellerimizi bulaştırmadı. Biz de dillerimizi Onlar'ın kanına bulaştırmayalım." Ben bu sözün de sıhhatinden şüpheliyim. Nedeni ise Ehlibeyt sevgisini imandan bir cüz atfeden ve şiirlerinde devamlı Ehlibeyte olan aşkını dillendiren İmam Şafii hazretlerinin böyle bir yorumda bulunacağını tahmin edemiyorum. 

Acıların en büyüğü dirilişlerin en mükemmeline vesile oldu. İmamın (as) Kerbela'da akan kanı Dedesi'nin (sav) ektiği ve büyütüp yeşerttiği  ve yok olma tehlikesi ile karşılaşan fidanı suladı. İmam Hüseyin'in kanı Dini İslam’a ab-ı hayat oldu. Kerbela çöllerinde yeniden yeşeren iman fideleri bugün dört iklimde güçlü çınarlara dönüştü elhamdülillah. İmamların sonu gelmediği gibi ne yazık ki Yezitlerin de takipçileri tükenmedi. İman - Saltanat mücadelesi hala saltanatın gölgesi altında devam ediyor. Saltanat düşkünleri saltanatlarını İslamileştirmek adına hala Hüseyin (as) takipçilerine zulmü reva görmekten geri kalmıyorlar. Kerbela çölünde kan bugün de akıyor. Ve İmam’ın direnişi nesilden nesile ve gönülden gönüle devam ediyor. 

İmam Hüseyin (a.s) on yıl imamet etti. Yaklaşık altı ay dışında bu müddetin tümü Muaviye'nin hilafeti zamanında en zor koşullar, acı durumlar ve en ağır baskılar altında geçti. Çünkü birinci olarak dini yasalar toplumda değerini kaybetmiş, hükümetin istekleri, Allah ve Resulünün isteklerinin yerini almıştı. İkinci olarak da Muaviye ve dostları bütün mümkün yollara başvurarak Ehlibeyt'i ve taraftarlarını ezip Ali(a.s)'nin ismini yok etmek istiyorlardı. Ayrıca Muaviye oğlu Yezit’in hilafet temellerini atıp pekiştiriyordu. Halkın bir kısmı, hiçbir usule kayıtlı olmadığından Yezit’in hilafetine razı değillerdi. Muaviye de muhalefetlerin çoğalmasını önlemek için daha fazla baskılara başvuruyordu.
Kavmiyet duyguları akidelerine galip gelenler, akidelerini bir zırh gibi kuşanıp davasından asla taviz vermeyenlerle sürekli bir mücadelenin içinde. Arada da bu mücadeleden ganimet kapmak için dolanan sırtlanlar hala varlar. Dün, Nemrut ile İbrahim’in(as), Nuh ile kavminin, Musa (as) ile Firavunun, Yezit (Allah topuna lanet etsin)ile  İmam Huseyinin (as) mücadelesi İman ile küfrün, akidenin temelleri ile kavmiyet bağnazlığının mücadelesi idi. 

Bugün ise İmam Humeyni (ks) ile Şahın, Saidi Nursi ile Devletin mücadelesi,  Tunus’ta Gannuşi'nin Mısır'da İhvani Müslimin'in, Cezayir'de Irak’ta ve sayısız beldelerdeki mücadeleler özünde Kerbela’nın devamı değiller mi? O gün Kerbela kıyamı olmasaydı, İmam Hüseyin'in (as) direnişi olmasaydı, bugün Allah Resulü’nün bize tebliğ ettiği vahyin şekillendirdiği bir İslam yerine Muaviyelerin saltanatına kılıf olmuş bir saray İslamı var olurdu. 

Allah dinimizi saltanatlara kukla etmeyecek ve onu takdir olunan vakte kadar muhafaza edecektir. Bu dinin sahibi O dur. Rabbim sen bizi Yahudileşmekten ve İmamlarımızı yüz üstü bırakmaktan muhafaza eyle. Muharremi ve Aşurayı hakkımızda hüsnü şefaatçi eyle. Yezitlerin zulmünden Sana sığınıyoruz sen bizi dinine hadim eyle... 

Bilal Atış                                      10–01–1431
b.atis73@gmail.com