Kocaman açtığı gözleriyle Ceylan, bugün bu ülkede “savaşın simgesi” oldu.

Eğer savaş olmasaydı o küçük kız evinin önünde bir mermiyle vurulup parçalanmazdı.

Ceylan, binlerce insanı bizden kopartıp alan bu savaşın en masum ve en unutulmaz kurbanlarından biri olarak çakıldı herkesin hafızasına.

Onun yüzünü ve gözlerini kimse kolay kolay unutamayacak.

Her “savaş” dendiğinde hatırlayacağız onu.

Başbakan Erdoğan, “Kürt açılımından” ve barıştan söz ediyor.

Somut bir söz söyleyemiyor ama bütün toplumu ve geçmişi kucaklayacak konuşmalar yapıyor.

DTP Başkanı Ahmet Türk de barışın olmasını istiyor ama bu isteğini başarılı bir politika haline dönüştürmeyi beceremiyor.

Ne yazık ki Türk’ün partisi, Öcalan’ın defalarca “bu işi benim üstüme yıkmayın siz muhatap olun” demesine rağmen siyaset sahnesinde “barış açılımının” muhatabı olarak güçlü bir şekilde ayakta duramıyor.

Çocuk gibi “büyüklerimle konuşun” deyip kenara çekiliyor.

PKK’yı ya da Apo’yu adres gösteriyor.

Parlamento’da siyasi bir parti varken siyasi meseleleri konuşmak için neden bir muhatap aransın?

Barış, bazen savaştan daha fazla cesaret ve dirayet istiyor.

Ve, bu cesaretle bu dirayet DTP’de yok.

Erdoğan’ın da, AKP’nin de, Ahmet Türk’ün de, DTP’nin de samimiyetle barış istedikleri açıkça görülüyor bence.

Ama “savaş isteyenlerden” çekindikleri için somut adımlar atmakta zorlanıyorlar.

Bir yardıma ihtiyaçları var.

Ben, bugün savaşın simgesi haline gelen Ceylan’ın onlara yardım edebileceğini düşünüyorum.

Fazla bir şey yapmalarına gerek yok.

Erdoğan’la Türk birlikte gidip Ceylan’ın ailesine “başsağlığı” dilesinler.

Ne başka bir söz söylesinler, ne bir açıklama yapsınlar.

Sadece gidip “başınız sağolsun” desinler.

Bence Deniz Baykal’ı da davet etsinler bu ziyareti birlikte yapmak için.

Baykal, “barış” istemiyor biliyorum ama CHP’de samimiyetle barış isteyen, çocukların öldürülmesine karşı çıkan, içi acıyan insanlar var.

CHP’nin tabanı her şeye rağmen MHP’den farklı.

Baykal, evinin önünde vurulup öldürülen bir çocuğun ailesine neden “başsağlığı” dilemediğini tabanına anlatmakta güçlük çeker.

Hiç kimseyi suçlamalarına gerek yok.

Mermiyi kim attı, ne oldu tartışmalarına girmesinler.

Üçü birlikte gidip öldürülen bir çocuğun ailesine “acınız bizim acımız” desinler, yeter.

Bu üç lideri birarada o mezrada düşünün.

Türkiye’nin bütün havası değişir.

Emin olun sadece Türkiye değil bütün dünya dönüp bakar böyle bir jeste.

Baykal, Avrupalı solcular arasında çoktan kaybettiği prestijini yeniden kazanır.

Erdoğan’la Türk, vermek istedikleri mesajları hem ülkelerine hem dünyaya vermiş olurlar.

Savaşın simgesi olan Ceylan “barışın simgesi” olur.

Yapılamaz mı bu?

Üç lider, bir çocuğun ailesine birlikte başsağlığı dileyemez mi?

Bazen bir “jest” bütün sözlerden daha etkilidir, bazen bir “simge” bütün gerçeklerden daha güçlüdür.

Ceylan’dan daha masum bir barış simgesi yoktur yeryüzünde.

O mezraya gidecekler, o kadar.

Bu ziyaret, bütün ülkeyi değiştirir.

Yanılıyor muyum? Değiştirmez mi?

Keşke Deniz Baykal, “hadi” dese, diğer iki lideri o davet etse bu ziyarete, çoktandır kenarında kaldığı siyasete bu jestle güçlü biçimde, barışçı bir lider olarak dönse.

Bu tedirgin ülkeyi bir nebze huzura kavuşturacak jestin öncülüğünü üstlense.

Ne harika olur.

Savaşın bu masum kurbanı, barış için bir türlü yol bulmayanlara yardım edebilecek bir güce sahip bugün.

Gidin onun evine.

Gidin, annesine, babasına, kardeşlerine bir başsağlığı dileyin, aslında bütün ülkenin o çocuğa olan borcunu, ailesinin acısını biraz dindirerek siz ödeyin.

Baykal’ın böyle bir ziyarete katılmasını çok isterim, onun varlığı bu ziyarete başka bir zenginlik ve derinlik kazandırır.

Ama o gitmezse, böyle insani ve önemli bir jestten kaçınırsa, barışa hiçbir şekilde destek olmak istemezse, o zaman Erdoğan’la Türk gitsinler.

Bu ziyaretin yaratacağı insanca ve dostça hava, barışın yolunu açmakta herkese yardımcı olur.

Ceylan’a gidin... Ceylan, size barışı getirir.