Bismillahirrahmanirrahim,

              Evet; bir Cuma sabahı, sabah namazı vaktinde ansızın kapınız çalınsa! Ve o kapıyı çalan mübarek zat  zamanın imamı, İmam Mehdi(a.f) olsa ne  yapardınız?

              Acaba;  mübarek Cuma gecesini , televizyondaki lüzumsuz programları

izlemekten dolayı veya lüzumsuz chat odalarına takılmaktan ötürü ,  uyuklayarak

yatmamız sebebiyle, gözlerimizi ovuşturarak sinirli bir şekilde sen kimsin mi?

diyeceğiz. Sabahın bu vaktinde benim rahatımı bozarak uykumu böldün. Ben o uykumu ibadetim için  bile bölmezken! O mübarek zat kendini tanıttıktan sonra. Ey İmam! Ben seni hiç beklemiyordum. Zaten varlığına, bir gün geleceğine pek de inanmamıştım. Annem, babam ve çevrem senden hep bahsederlerdi. Ama senin bu kadar gerçek olduğunu hiç mi hiç düşünmemiştim mi diyeceğiz? Diyelim ki  o anda imamdan izin alıp lüzumsuz mecmuaları, kitapları saklayarak evimize bir çeki düzen vererek toparladık. Peki; dağınık, şüpheli, Allah’ı anmaktan gafil ve de imamın marifetinden yoksun olan gönüllerimizi nasıl toparlayacağız? İmamı evin içerisine davet edecek hali ve cesareti kendimizde bulabilecek miyiz? Ve imam bize bakarak şöyle buyursa: Ben senin gönlünde ve hayatında yoktum ki evine de gireyim diyerekten kapıyı yüzümüze kapatarak çıkıp gitse. Bu durum karşısında, utancımızdan başımızı aşağıya salarak  ne söyleyeceğimizi bilemeyecek  bir halde donup kalsak! Ne kadar utanç verici ve ne kadar üzücü bir durum değil mi?

               Veyahut; müminin gönlünün kıblesi, evlad-ı Hüseyn,  Eba Salih , Muntazar  olan Sahib-i Zaman aynı vakitte  kapımızı çaldığı zaman, bizler seccadenin başında iken ilahi münacatın meyvesi olan  göz yaşlarımızı silerekten yerimizden doğrulup, kısık bir sesle, kimsin? diyerek seslendiğimizde, karşıdaki ses : Ben senin Mevlanım! Ey bana gönlünü açan aç kapını buyurduğunda ve onu karşımızda gördüğümüzde  onun ayaklarına kapanıp, ayaklarına sarılarak; ah efendim!Sen misin gelen nerelerdeydin? Gönüllerimiz hicranınla yanmaktaydı. Ne büyük cezaydı herkesi görüp de seni görememek, sana selam gönderip de selamını alamamak serzenişiyle onu içeri buyur ederekten günahkar gözlerin göz yaşıyla ıslanan seccadeye buyur etsek. Büyük bir sevinçle koşarak hemen minik çocuklarımızı kaldırarak  yavrularım;bana hep sorduğunuz imamımız niye gelmiyor, sitemlerinize cevaben, kalkın o beklediğiniz hep sorduğunuz imamımız geldi desek.  Ve onun o mübarek bedeninin arkasında ailece namazın gerçeğini görerek ve namazın  hazzını almayı yaşayaraktan onunla beraber, Ferec ve Ahd dualarını zemzeme etsek. İbadet bittikten sonra onunla bir tanıdık bir dost gibi hasbihal ederek, İmam Hüseyin için yazdığımız bir şiiri okuyaraktan beraber ağlayarak, ezadar olsak. Mahcup ama sevinçli bir şekilde onu ve ehlibeyti tanımak için  kütüphanede bulunan kitapları ona göstersek. İmam, evin maneviyatını gördükten sonra sen bana zaten sır değildin diye seslense. Halbuki  ben seninle gönül diliyle konuşuyordum buyurarak, başımıza el çekerek alnımızdan öperek şöyle buyursa: Senin beni tanıman, hatırlaman ,benim emrime uyman aslında benim de seni hatırlamam demekti. Sen beni hatırlayıp seher vakitlerinde selam gönderirken, ağladığın zaman akıttığın  gözyaşların benim sana cevabımdı diye buyursa .Zaten ben sana hep aşinaydım dese. Ve imam bu misafirlikten ve ev sahibinden memnun kalarak ayrılırken bizlerin onu kapıya kadar sevinç gözyaşlarıyla  uğurlarken  İmama hitaben duygularımızı şöyle ifade etsek:

               Ey Fatıma’nın Yusuf’u, gel de sende yok olsun varlığımız. Seni anmakla, mübarek cemalini seyretmekle şad olsun gönlümüz. Sana bakmakla aydınlandı bu karanlık kalpler.Yalancı Leyla’lara bakan gönlüm ancak sana bakmakla surur ve sükut buldu. Sana olan iştiyakım ve arzum, annesini arayan bir yetim gibi her geçen dakika artmaktadır. Ey sahibimiz zuhur et de gülsün Al-i Muhammed’in yetimleri. Ey Mevlam! bir sabah çaldığında kapımı bilmelisin ki,  bu sabah cennet sabahlarından bir sabahtı bana . Benim cennetim sensin ey sahibim. Bizler ne karda günahkar olsak ve sana layık olamasak da, ne olur ey sahibimiz; elimizi bırakma, hayır dualarında bizleri de yad ederek, lütuf ve inayet eyle bizlere. Evet bu ne kadar sevinç ve onur verici bir uğurlamadır değil mi? Evet  bizler kendimize soralım; İmam-ı Zaman, Mevlamız ansızın bir Cuma sabahı çıkıp geldiğinde onu hangi hal üzere karşılarız?

                 Varlık Aleminin, mübarek zatında özetlendiği Adalet güneşinin bir an önce doğması umudu ile,  mübarek vücuduyla kainatı nurlandıran İmam Mehdi (a.f)’nin  kutlu doğum yıldönümünü  yolunu bekleyen bütün dostlarına tebrik arz ederim.