Huzurun, refahın, barışın halk arasında yayılmaya, insanların birbirlerine kardeş gözüyle bakmaya başladığı an; bugün. Darbelerin, müdahalelerin, tarifi yapılamayan dogmatik bir laik diktanın dayatılmaya başlandığı yer; Türkiye.

Belli bir azınlık yararına işlemekte olan ekonomik düzen Türkiye’de artık halk yararına değişim sergileyince bu süreç sert ve mesnetsiz direnişlerle karşı karşıya kalmaya başlamıştır. Türkiye üç tarafı denizlerle çevrili, maden kaynakları henüz yeterince işletilmemiş ve stratejik değeri büyük bir ülkedir. Hepsinden öte petrolün Ortadoğu’daki varlığı Türkiye’nin de önemini arttırmaktadır. Bu nedenle dünyanın emperyalist ülkeleri Türkiye üzerinde bir takım oyunlar tezgahlamaktadır. Bu oyunlar sırası geldiğinde peşi sıra sahneye konmaktadır.

’60 ihtilali, ’80 darbesi, 28 Şubat müdahalesi ve bunlara zemin hazırlayan gençlik olayları, öğrenci çatışmaları, sokaklarında dolaşılamayan şehirlerin oluşması, birden bire ortaya çıkan din bezirgânları, devamlı emperyalizmin ektiği fitne tohumlarının eseri ve emperyalist menfaat müdahalelerine hazırlanan zeminlerdir. Emperyalist ülkeler bir ülkenin kaynaklarını kendi yararlarına kullanabilmek için o ülkede yerli işbirlikçileri bulmak zorundadırlar. Bugün bu işbirlikçilerinin kim olduğunu anlamak zor olmasa gerek. Kim mensubu olduğu toplumun sahip olduğu maddi ve manevi değerleri savunmuyor ve üstelik bunların aleyhine hareket ediyorsa o bir işbirlikçidir. Dışarıdan devşirilen sistemler ancak o cemiyetin görüşlerini yansıtır. Oysa milletimizin mutluluğu için kendi değerlerimizden beslenen sistemler tesis edilmek zorundadır. Bu girişimler ise devletin bidayetinden beri hep irtica yaftasıyla bastırılmıştır.

28 Şubat öncesi hükümet ortağı olan Refah Partisi’nin milli siyaset ve milli ekonomi hamlesi irtica tehdidi denilerek devrin zinde güçlerince engellenmeye çalışılmış ülkenin etkin medyası da bunlara çanak tutmuştur. Hatırlanırsa eğer, Habitat zirvesi için Türkiye’ye gelen Siyonist rejim Cumhurbaşkanı Weizmen  Erbakan’ın başbakan olması üzerine yaptığı değerlendirmede, “ Türkiye’ye daveti kabul etmemin bir sebebi de bu konuları soruşturmak, Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’i çok iyi tanıyorum, ve onun elindeki bütün gücü kullanarak böyle bir gelişmeyi önleyeceğini umuyorum. Ordunun da kenarda bekleyeceğini sanmıyorum” demişti. (1)

Aynı dönemde Libya liderinin Erbakan’a  söyledikleri için içişlerine müdahale diye kıyameti koparan askeri ve hariciye bürokrasisi ve devrin medyası Weizmen’ın bu sözleri karşısındaki ketum tavrı  konumuza güzel bir numune teşkil edecektir. Nasıl ki, bir ferdin ayakkabısı bir diğerine uymuyor, zorlanınca da sıkıntı hasıl ediyorsa milli bünyemize uymayan sistemler de toplumumuzun her kesiminde rahatsızlıklara sebebiyet vermektedir.

Her sistem insanı mutlu etmek, ulusları kalkındırmak amacını güder. İnsanlar cemiyet halinde yaşarlar. Cemiyetler adeta canlı birer organizmayı hatırlatırlar. İnsana hitap ettiğini iddia eden sistemler de insani değerleri çok iyi bilmek zorundadırlar. İnsan ne sosyalist söylemlerin iddia ettiği gibi maddeden ibarettir ne de bazı söylemlerin iddiası üzere tamamen manevi hasretler ile donatılmıştır. İnsan denilen mahluk maddi ve manevi değerlerden mürekkep bir bütündür.

Cemiyetimizi diğer uluslardan ayıran, bize özgü, bir takım hasletler vardır. O halde dünya milletlerinden bir ya da bir kaçına uygulanmış ve müsbet neticeler vermiş bir sistem ancak o insanların bünyesi için uygun olacaktır. Başarı kazanması bizde de aynı etkiyi verecek demek değildir. Türkiye’de yaşayan insanların sosyal yapısına uymayacaktır. Bizi biz yapan, asırlarca beraber yaşatan değerlere zıt bir ideolojiyi bünyemizde tatbik etmek en doğru ifadeyle zulümdür. Anadolu üzerinde, Orta Doğu üzerinde asırlardan gelen bir kültür ve ilim birikimi mevcuttur. Bu birikim Avrupa’ya ışık olmuş, modern bilimin gelişmesine zemin hazırlamıştır. Bu toprakların terbiyesiyle ve bizi millet yapan, ümmet yapan cevher ile mesut olabiliriz. İthal doktrinler, yabancı patentli söylemler ile insanımızın  mutlu olmasını nasıl bekleyebiliriz?

Sorunun kaynağı bünyede değildir. Batı hayranlığı 1839 Tanzimat Fermanı ile zehir olarak bu milletin bünyesine enjekte olunmaya başladı. Mustafa Reşit Paşa gibi batı hayranı Osmanlı sadrazamlarının geliştirdiği hareket o günden başlayarak cemiyet yapımızı mahvetmeye koyuldu. Sorun daha büyük bir tarihsel açılımla şöyle ifade edilebilinir;

Kanuni’nin Attığı Temel

Osmanlı döneminde 1535 ten yani Kanuni’nin ilk kapitülasyonlara evet dediği andan itibaren Anadolu toprakları dolaylı olarak emperyalizmin güdümü altına girmiştir. Batıda feodalizmin yıkılıp sanayi devrimiyle burjuvanın ön plana çıktığı ve bugünkü kapitalist devletlerin filizlenmeye başladığı bir dönemde Osmanlı hala feodal yapısını sürdürmekteydi. Zaman içerisinde Osmanlı şehirleri sermaye sahibi yabancıların hareket sahası haline geldi. Sermaye ile gelen yabancılaşma beraberinde kültürünü de getirerek Osmanlı seçkinlerini milli değerlerinden uzaklaştırdı.

Milletine ve milletinin değerlerine yabancı zümre geçmişten gelen efendicilik alışkanlığıyla bugün halkın gelişim göstermesini, özüne ve ülkesine sahip çıkmasını hazmedememektedir. İnsanına vatandaş nazarıyla bakmaya alışamayan seçilmişler hala tebaa zihniyetinde bir idarenin özlemi içindeler. Halkların menfaatine, ülkenin yarınları için iyi olacak her adıma takoz koymak ve mevcut durumlarını sürdürme kavgasındadırlar.

İnsanların inançlarının baskı altına alınması, kredi perdesi altında faiz zulmüyle ezilen insanlar, ana lisanlarını konuşamayan, ana lisanlarıyla kendini ifade ettiği için horlanan insanlar, köylerinden yurtlarından sürülen halk, başlarını örten inançlı kızlar ve bir çok içtimai sıkıntı bu zümrenin saltanatını kaybetme kaygısının sonuçlarıdır.

Tarihi milletler değil sınıflar yazmıştır. Tarih sınıfların çatışmasının mahsulüdür. Kölelerin Roma’daki iktidara karşı yürüttükleri hareket hangi milletin hareketidir? 1979 senesinde İran’da vuku bulan, İslam sisteminin yeniden iktidar olması için gerçekleşen devrim hareketini sadece Farslılara ait bir hareket olarak görebilir miyiz?  Ankara’daki bürokratik iktidar da  tebaasının talep ettiği özgürlük seslerine ne zamana değin sağır kalabilecektir. Halk desteği ile gelen iktidarlar hakim güç odaklarıyla uzlaşma kaygısı taşıdıkça bu derin savaş devam edecektir.

Tarih tekerrürden ibaret değildir. Toplumlar ders almadıkları için bir vaka ikinci kez tarih sahnesinde cereyan etmektedir. Bir eserde okumuştum; “ Eğer ilk uygulama trajedi olmuşsa, ikincisinin mutlaka komedi olacağı” söyleniyordu. Bünyemize yabancı sistemler hep trajedi ile nihayetlendi. Son gayretlerinin de komedi olacağını ümit ediyorum.

Bilal Atış

b.atis73@gmail.com

1) Alptekin Dursunoğlu, Dördüncü Dünya Savaşı ve Ortadoğu, s.189