Bismillahirrahmanirrahim,                

           Bilindiği üzere  idrak ettiğimiz  bu günler, 2006 yılının  temmuz ayında 33 gün süren Hizbullah’ın  gasıp Siyonistleri büyük bir yenilgiye uğrattıkları  ve ilahi bir zaferle sonuçlanan Lübnan zaferinin yıldönümü günleridir. Savaştan kısa bir zaman sonra 2007 yılında bir grup kafile ile Şam ziyaretinde bulunmuştuk. Bu  ziyaret sırasında  Lübnan’ın Şam ile sınır ve aradaki mesafenin   çok yakın olması sebebiyle kafile başkanının da önceden yaptığı görüşmeler neticesinde savaş sonrası  Lübnan’ı ziyaret etme imkanı bulmuştuk İlahi  yardımlarla zaferle sonuçlanan 33 günlük  Lübnan savaşının hemen akabinde gerçekleştirdiğimiz bu ziyaretten edindiğim izlenimlerinden bu zaferin yıl dönümünde bazı anekdotlar aktarmak  istiyorum.

         Suriye–Lübnan sınırında 2-3 saatlik bir beklemeden ve pasaport kontrolünden sonra Lübnan’a geçmiştik. Bilindiği gibi Beyrut, Orta doğunun  Paris’i olarak ifade edilir. Gerçekten de  fiziksel görüntü olarak, tabiat güzellikleri açısından  Lübnan şehri övüldüğü kadar vardı.Yüz ölçümü bakımından küçük bir şehir olan Beyrut’un etrafını 2 saat gibi kısa bir zamanda arabayla  gezerek bitirdik.Tabiat güzelliği açısından bir doğa harikası olan bu kent  gelişmişlik yönünden de oldukça modern görünümlü  bu şehirdi. Dinler ve milletler açısından   kozmopolitik bir yapıya sahip olan   Beyrut’ta  bu şehrin en güzel yerlerine ve en iyi imkanlarına    Dürziler, Hıristiyanlar v.b gruplar   sahiplerdi. Özellikle Şiaların yaşadığı bölgeler,  yaşantı açısından mazlumuyetleri burada da bütün açıklığıyla gösteriyordu.

           Beyrut’un sahil kenarından geçerken  yanımızdaki mihmandar Seyyid Hasan Narsallahın,  canlı yayında Hizbullah’ın füzeyle vurarak imha ettiği  Siyonistlerin savaş gemisinin vurulduğu yeri bizleri göstermesi  kafiledekilerin mutluluğuna ve sevincine  sebep olmuştu. Hizbullah tarafından vurularak imha edilen    bu gemi askeri yönden büyük stratejik hedefti. Ayrıca bu geminin vuruluşunun canlı yayında Siyonistlerin izlemesi sebebiyle onların morallerini bozarak , üzerlerinde  psikolojik baskı oluşturması ve Hizbullah’ın askeri ve vuruş gücünü göstererek, teknolojiye olan hakimiyetlerini göstermesi  açısından çok önemliydi. Bu savaşta hiçbir sınır tanımayan gasıp Siyonistlerin bombalayarak  yıktıkları ve kullanılmaz hale getirdikleri köprüler, yollar ve binalar o zamanda büyük ve hummalı  bir çalışmayla özellikle İslami İran’ın yardımlarıyla yeniden onarılmaya ve imar edilmeye çalışılıyordu.Tabi ki bu gördüğümüz görüntüler de bizleri üzen görüntülerdi. Yolculuğumuz sırasında yolumuz üzerinde bulunana Beka vadisinden geçerken de bu yerin ismindeki gibi sadece bir vadi değil de yeşillikler içerisinde büyük bir şehir olduğunu görüyorduk.

        Lübnan’ın merkezi Beyrut’tan  sonraki ziyaret yerimiz savaşın çok çetin geçtiği cephelerden biri olan   meşhur Baalbek şehriydi. Oradakilerden öğrendiğimiz kadarıyla bu şehrin  halkı geçmişte müşrik bir halk imiş ve  taptıkları putun ismi de Baalbek olduğu için bu isimle anılmış. Tabi gel zaman git zaman  bu müşrik toplum yok olarak  bugün ise bu belde  İslam’ın bir kalesi haline gelen bir şehir olup, bu ümmetin yiğit ve fedakar evlatlarının yetiştiği bir merkez haline gelmiştir. Bu halklardaki değişen bu durumda, halleri en iyi hale çeviren yüce yaratanın büyük ayetlerinden ve lütfundan başka bir şeyde olmasa gerek .Yine öğrendiğimiz kadarı ile de tarih boyunca en çok Peygamberlerin teşrif ederek şereflendirdiği  orta doğudaki bölge   Lübnan ve civar yerlermiş.Bu özelliği ile de Lübnan  bir çok peygambere ev sahipliği yapmasının yanında  yine bu bölge tarih sürecinde   bir çok büyük Şia alimlerinin yetiştiği, İslam’a hizmet ettikleri  bir yer ve ilim açısından da bereket kaynağı   olmuştur. Baalbek şehri küçük bir şehir olmasına rağmen imar gelişmişliği  bakımından   ve sosyal   yaşantısıyla büyük bir şehir havası veriyordu. Bu beldeye girdiğimizde şehrin maneviyatını bütün derinliklerimize kadar hissederek bu şehirde  hiç yabancılık hissetmedik. Sokaklar ve caddeler İslam’ın büyük fedakar ve yiğit şehit evlatların resimleriyle  direkleri süslenmişti. Sokakları ve caddeleri şehitlerin nurlu  resimleri aydınlatıyordu. Buralara gelmek, şehit şehri olan buradaki bu manevi havayı solumak bizler için tarif edilmez bir saadetti.

            Evet, Beyrut’tan  sonra ikinci ve son durağımız olan Baalbek şehrindeki misafir olacağımız eve gelmiştik. Bu şehirde savaşın ve yıkımların  etkisi kendini çoktan umuda ve sevince bırakmıştı. Siyonistler, her ne kadar burada evleri yıkarak, masum insanları şehit etmiş olsalar da insanların hayata olan  bağlıklarını, umutlarını, mücadele ruhunu yıkamamışlar. Lübnanlıların, yemek ve giyim kültür açısından Türk kültürüne oldukça yakın bir kültürleri var. Samimi ve candan  bir karşılamadan sonra yemeklerimizi yedik ve sonra da sohbete geçtik. Sohbetimizde ulemadan, komutanlardan ve de Lübnan ordusunda görevli bir  komutan ve ev sahibi  vardı. Çoğu insan gibi ben de hep merak etmişimdir Hizbullah’ı Hizbullah yapan neydi? Bu insanları başarılı kılan sebepler nelerdir diye? Bu ziyaret  benim için  büyük bir fırsat olmuştu, bu soruların cevabın bulmak için. İlk gözlemimde şunu gördüm ki; bu insanların en büyük özellikleri inançlarındaki  samimiyetleri, ihlasları  özellikle de yaşamlarındaki mütevazilikleri, ümmet olma bilincini ve cemaatleşmeyi başarmalarıydı. Görev bilincinin tam olarak yerleşmesinden dolayı alimin konuşması gereken yerde alim konuşuyor, komutanın konuşması gereken yerde komutan, herkes konuşacağı yeri ve zamanı çok iyi biliyordu.

          Bir ara tabiri caizse  oldukça sıska, kısa boylu birisi savaş anılarından bahsediyordu. Bu şahıs konuşurken ve birden  gözüm eline ilişti. Dikkatli baktığımda  bu şahısın  baş parmağı yoktu.Tabi sonra öğrendim ki bu ufak tefek ve zayıf olan yiğit ve kahraman  kişi, Hizbullah’ın güneyde Siyonistlere karşı savaşan, onlara kabus yaşatan  büyük ve cesur komutanlarındanmış. Orada şu gerçeği yakından müşahede ettik ki mesele öyle sadece cüsse, iri yarı olmak meselesi değilmiş. Mesele öncelikle  yürek ve inanç meselesiymiş. Bu komutanı yanımızdaki kafile başkanının  tanıtmasından sonra ,  Rehberin bu yiğitler için savaş sırasındaki beyanatlarında buyurduğu ‘Sizlerin o pazularınızdan ,ellerinizden öperim’ beyanları aklıma geldi. Rehberin öptüğü bu canlı şehidin mübarek ellerinden ben niye öpmeyim diyerekten, ayrılırken savaşta kaybettiği o kopuk olan parmaktan oldukça  mütevazi olan bu komutanın bütün engellemelerine rağmen öpmeyi başarmıştım!

          Bu komutanla  yaptığımız sohbet de  savaş sırasında Siyonistlerin de dile getirdikleri bizler insan dışı varlıklarla, çok büyük bir orduyla  savaşıyorduk gibi  açıklamalarını sorarak, ne gibi ilahi yardımlarla karşılaştıklarını  ve bu savaşta  ilahi yardımların nasıl tezahür ettiğine dair    yaşananlardan bize biraz bahsetmesi ricasında bulunduk. Kendiside ricamızı kırmayarak  yaşadıkları birkaç anekdotu bizimle paylaştı.

         İlk bahsettiği olay İslam İnkilabı rehberi Ayetullah  Hamanei’nin ,Seyyid Hasan Nasrullah’a savaşın daha başındayken gönderdiği mektupla alakalıydı. Savaşın hemen başında, Rehberin, Seyyid Nasrallaha mektup göndererek bu mektubunda daha savaşın başında zaferi kutlayarak Seyyide zaferin çok yakın olduğu müjdesini veriyor olmasıdır.Tabi çok çetin geçen bu savaşın neticesinde savaş Rehberin de müjdelediği gibi Hizbullah’ın büyük bir zaferiyle neticelendi. Savaştan sonra Seyyid Nasrallah bu kez, Rehbere bir mektup yazarak, rehberin daha savaşın başında nasıl böyle isabetli bir öngörüde bulunarak zaferi müjdelediğinin hikmetini sorar. Rehberin, Seyyidin yazdığı bu mektubun cevabı oldukça, kısa ve manidardır. Rehberin cevabı şudur:’Sana sadece şunu söyleyebilirim ki ,o zafer müjdesi benim müjdem değildi! Tabi bizim bu söz karşında söyleyeceğimiz tek bir sözümüz vardı: Allahu Ekber, Allahu Ekber, Allahu Ekber..

        Komutanın anlattığı   ikinci anekdotu ise şöyleydi: Baalbek’e yakın bir köyde bizim orda iki tane savaşçımız vardı. Oraya Siyonistler büyük bir kuvvetle saldırıya geçerler, bu iki yiğit tek başlarına bu Siyonistlere karşı kahramanca savaşırlar, ama savaş sonrasında Siyonist askerler şöyle bir beyanatta  bulunuyorlar ki, o iki  kişinin savaştıkları köyde bizler bir orduya karşı savaşıyorduk! O iki kişi  ilahi yadımlarla Siyonistlere bir ordu olarak görünerek onların kalplerine korku salarak Siyonistlerin amaçlarına ulaşmalarını engellemişti.

         Komutanın anlattığı üçüncü anekdot ise, komutanın bahsettiğine göre bir Hizbullah eri gece yarısı  uyurken  bir rüya görüyor. Rüyasında birisi ona gelerek  kalkması ve şehrin 500 metre ilerisine  gitmesini, çünkü Siyonistlerin oraya geleceklerini söylüyor. Bu savaşçı bu rüyayla uykusundan uyanır. Kalktığında bu rüyanın boş bir rüya olmadığına karar vererek gidip olayı arkadaşlarına  anlatır. Sonra bir grup arkadaşıyla  silahlarını alarak  gecenin yarısında  rüyasında belirtilen yere giderler. Bunların oraya varmasından kısa bir süre sonra Siyonist özel birlikleri  büyük bir asker gurubuyla  hava indirme harekatı yapmaya başlar. Hizbullah savaşçıları önceden siper alarak mevzilendiklerinden dolayı Siyonist askerler helikopterden  iner inmez yaylım ateşi ile onları ateş altına alarak epey Siyonist öldürürler. Gecenin yarısında böyle bir şey beklemeyen Siyonistler şoke olurlar. Bu çatışma sabah ezanına kadar devam eder. Hizbullah savaşçılarının çatışma uzun sürmesinden dolayı mermileri de bitmek üzereyken bunlar artık sonumuz geldi diye düşünürken arkalarına dönüp baktıklarında sandıklar dolusu mermi ve mühümmat görürler! Bunlarla baş edemeyecekleri anlayan ve  sağ kalan  Siyonistler büyük bir zayiat vererek Siyonist cesetleri alarak helikopterle bölgeden uzaklaşırlar.

        Komutanın anlattığı dördüncü  hadise  ise şöyle gerçekleşir: Siyonistler, Baalbek’te önde gelen Hizbullah’ın liderlerine suikast yapmak için Lübnan askeri kılığında ve Lübnan ordusuna ait görünümlü araçla kontrol noktasına kadar gelirler. Bu suikastin gerçekleşmesi için   her şey muntazam  düşünülmüş ama Siyonistlerce bir şeyi unutulmuştu. O göz ardı edilen şey Hizbullah erlerinin keskin zekası, dikkatli ve dakik olmalarıydı. Kontrol noktasında 18 yaşlarında olan bu genç Hizbullah  savaşçısının bunları arama yapması sırasında çok önemli bir ayrıntıyı  fark ederek bu Siyonistlerin işini orda bitirir. Bu ayrıntı  Siyonistlerin konuştukları Arapça aksanının Lübnan aksanıyla farklı olması detayıymış..Bu Arapça dilindeki aksan( konuşma şeklinden) farkından bunların Lübnan ordusuna ait askerler olmadığını  anlayan genç savaşçı o anda Siyonistleri  arabanın içinde  öldürerek  büyük bir suikasti önlemeyi başarıyor.Yine bu savaşta Siyonistlerinin ellerinin kılıçla kesildiği ama bu savaşta kılıcın kullanılmadığı dikkate alındığında  ilahi yardımların boyutlarını  gözler önüne sermektedir.Tabi bunlar bu savaştaki ilahi yardımlardan bir kaçıdır.Bizim komutanla olan sohbetimiz bittiğinde bize şöyle buyurdular: Siyonistlerle yaptığımız bu savaşlar küçük savaşlardır .Ama finalde Siyonistlerle büyük bir savaşımız olacak ve o savaşa bütün bize gönül verenleri davet edeceğiz! .

          Bu sohbetten sonrada, Hizbullah’ın önde gelen liderlerinden  Ayetullah Yezderbeg ile bir görüşme de bulunduk .Ayetullah Yezderbeg, bizlerin buralardan  kalkıp oralara kadar gitmemizi İmam-ı Zamanın bir müjdesi! olarak beyan  ettiler. Bizlere  özellikle Müslümanlar arası vahdete çok önem vermemiz tavsiyesinde bulunarak  vahdet anlayışının kendilerine büyük kazanımları sağladığını buyurdular. En son olarak da Kerbela   vakıasından sonra esir alınan  Ehlibeyt kafilesinin geçiş noktalarından birinde  şehit olan Seyyide bir kız çocuğunun  Rehber Hamanei tarafından yaptırılan   mübarek kabrini ziyaret ederek akşamleyin Lübnan’dan ayrılıyoruz.