‘Eğer bir kalp dünyaya esir olmaktan kurtulup hür olmazsa, dünyanın heva ve hevesine kapılırsa,bu esaretten kurtulmak için de hiç olmazsa azami  derecede bir gayret sarf etmezse bugünkü gibi Müslümanların hayatlarını etkileyen ve en tehlikeli afetlerden olan kalbi hastalıklar içinde boğulur kalır. İnsanın yaptığı her iş kendisi içindir. İşlediği her amel müspet ya da menfi kendisine tesir eder. Eğer namaz kılıyorsa bu kendi kulluğunun gereği olduğu içindir, tebliğde bulunuyorsa Allah adına vazifesini yapmış olmak içindir. Şayet cihat ediyorsa sorumluluğunu yerine getirip cehennem azabından korunmak içindir. Allah-u Teala dinini bugün yüceltmek dilerse bunu bugünkü Müslümanlar olmadan da yapabilir. Öyleyse Allah-u tealanın bize ihtiyacı yok. Ancak bizim Allah katında kabul görecek salih ameller işlemeye ihtiyacımız var.

      Bütün alışkanlıklarımız, bütün hayal kırıklıklarımız bunu idrak edememiş olmamamızdandır. Bütün hatalarımız, Kur’an-ı okuyup mesajını anlayamayışımızdandır.‘Allah kendisine kitabı, hükmü, peygamberliği verdiği insana, “Allah’ı bırakıp bana kulluk edin demek yaraşmaz. Fakat “Kitabı öğrettiğinize, okuduğunuza göre rabbe kul olun” demek yaraşır.’

Bütün işleri Rabbe has kılıp, ona kul olmadıktan sonra biz neden böyleyiz, nerede hata yaptık, niçin vahdet oluşturamadık, birbirimizi neden kırıyoruz, zilleti nasıl hak ettik? diye kara kara düşünmenizin ne anlamı olabilir?

Eğer İslam, bir şahsın nefsini tezkiye edememişse, kalbinin ıslahı için ona tesir edememişse, dünya sevgisini kalbinden çıkaramamışsa, bu kimsenin islamiyeti anlayamadığı, kavrayamadığı aşikardır. Hülasa Müslümanların bugün başlarına gelen tüm afet ve musibetler, bu büyük tehlikeden kaynaklanıyor. Eğer bu tehlikeler olmazsa kalplerinde sıdk ve ihlas olurdu. Bunları anlayabilseler, birbirlerine olan güvenleri artardı. Bu güvende en kısa zamanda birlik ve beraberliklerini sağlar, kısa yoldan yardımlaşmanın yani vahdetin pratik fayda ve nimetlerini tadarlardı. İran’da yaşanan secim sonrası karışıklıkları bu açıdan incelediğimizde sanki yeniden tarih tekerrür ediyor. Bunca yıllık ilimleriyle, ibadetleriyle ve fedakârlıklarıyla ün salmış şahsiyetler son yıllarda belki de  İslam Devriminin en güçlü döneminde böyle bir girişimde  bulunmaları hiçbir siyasi ve ahlaki kuralla izahı olmayacak bir durumdur.

Din mi siyasetin üzerindedir, yoksa siyaset mi dinin üzerindedir? Dini değerler ve otoriteler, dünya kan içicilerine hoş görünmek ya da sadece İran’ın milli menfaatlerini yüceltmek için feda edilebilir mi? Yüzyıllardan sonra kazanılmış,  milyonlarca insanın kanıyla ve bir ülkenin onca servetinin heba edilişiyle elde edilmiş ilahi nur olan, dünya mazlum ve mahrumlarının yegâne kurtuluş muştusu, bir takım dünyalık makam ve nefsi istekleri olan birilerinin heva ve hevesine asla terk edilemez, edilmemelidir.

Onca harici düşmanların yıkıcı faaliyetleri, tahmil edilmiş savaşları ve diğer tüm tehlikeler bertaraf edilmiş, artık düşmanın saldırısını beklemeyi değil, savunmadan çıkmış düşman kalelerinin önünde mevzilenerek, onların saldırılarını daha düşünce aşamasındayken yok etme kabiliyetine  erişmiş bu ilahi hediye, Talha’ların Zübeyir’lerin dünya perestlikleri uğruna kanunsuzlukları yaşamamalıydı.

 Dünya emperyalist güçleri ve onun  içerdeki uzantıları bir daha büyük bir yanılgıya düçar oldular. İçlerinde sakladıkları heva ve heveslerini kontrol edemeyen zevatı kullanarak Müminlerin emir’inin ve onun pak evlatları olan İmam Hasan(as) ve İmam Hüseyn’(as)in başlarına  ördükleri habis tezgahı tekrar güncelleştirerek yürürlüğe koydular. İslam’ın ve İran’ın Hizbullahi halkı hainlerin kurdukları  kapanı onların başına geçirdi. Tarihteki olaylarla aslında içerik açısından hiçbir farkı yok dikkatlice baktığımızda, olaylar, şahıslar vs. hepsi yerli yerinde, roller buna uygun  keza. Ancak düne benzemeyen  tek şey var. Hz Ali (as) Cemel’de, Sıffın’de yalnız bırakanlar, anlaşmaya zorlayanlar, zafere ramak kalmışken dönenler, İmam Hasan (as)’ı yalnız bırakarak barışa mecbur edenler, İmam Hüseyn’i(as) davet ettikten sonra yüz üstü bırakanlar yok artık. Aslında hiç yok değiller varlar, var olacaklar hep ama, artık İmamlarının  Rahmani takipçilerine sahip çıkan  onları savaşın hiçbir aşamasında yalnız bırakmayan Hizbullahi bir ümmet var. İlk duyduğumda uzun yıllar önce çok garbime gitmiş sindirememiştim, bir türlüde tevil edememiştim Rahmetli  İmam-ı Ümmettin şu sözünü : “İran’ın  Hizbullahi Halkı peygamberimizin bazı sahabelerinden de üstündür” sözünü.  Daha sonraki dönemlerde hep beraber gördük ki imamın irtihaliyle boş emeller peşinde koşanlar ilahi nurun söneceğini hesap ediyorlardı. Ama imamın sözünün gerçeği tezahür etti.  Hizbullahi halk imamın izinden, sözünden ayrılmadan onun işaretlerini değerlendirip hayata geçirdi. İlahi Rehberiyete teslim olarak, düşmaların habis emellerini boğazlarına kilitledi, Keşke Peygamberimizin vefatından sonra da onun sahabeleri aynı şeyi yapsalardı. İlahi önderliğe teslim olup, peygamberlerinin ilan ettiği vasilerine sahip çıksalardı. İşte İran’ın Hizbullahi halkının büyüklüğü burada yatmaktadır. İmam-ı Ümmetin o sözü bu günlerde tekrar tezahür ediyor ve o halk  Velayeti Fakih’ine sahip çıkıyor, onun izinden ve sözünden ayrılmayacağını  tüm dünyaya haykırıyor, Kendi gibi düşünen, yaşayan, inanan iliklerine kadar Rehberine bağlı, inançlarına sadık, dünya mazlumlarının gönlünde taht kurmuş, kudurmuş saldırganların korkulu rüyasını  tekrar icranın başına hükümete  getirmiştir. Bu olay yaşanmış ve tekerrürden ibaret sayılan tarihin yeniden yazılmasıdır. Hiçbir İlahi , insani ve yasal kurala dayanmayan boş propagandalar artık iş yapamaz, geçici bir takım kargaşa yaratsa da  güneş eskiden olduğundan daha çabuk doğuyor ufuklardan. Resulullah’ın yanında yer almış onca fedakârlıklar yapmış, canını malını ortaya koymuş nicelerinin akıbeti hepimizce malum değil mi acaba? Belamı Baura’yı hatırlayın. Hiç kimsenin, hiç birimizin akıbeti belli değil, insanın önceki yaptıkları güzel işler değerlidir, ancak sonuna kadar götürebilirse. Dün yaptıklarımız bu günkü halimizle değerlendirilir aksi halde dünle yaşanmaz, insanda sadece dünüyle değerli olmaz, Allah hepimizin akıbetini hayırlı kılsın, Nefsi heva ve heveslerimizi kontrol edebilme liyakat  ve cesaretini bizlere ilham etsin.

      İsrail oğullarının, diğer ümmetlerin ve  Peygamberimiz ümmetinin tarihi serüveni hepimiz için aydınlık yolun işaretleriyle doludur. Yeter ki gereken dersleri çıkarıp, güncelleştirelim ve günümüz dünyasında oynanan oyunları zamanı geçmeden değerlendirme kabiliyetine sahip olalım. Göreceğiz  ki her  olay tekrardan ibaret,  her birey ya da kurumlar kendilerine ya ilahi bir rol almışlar onu oynuyorlar ya da şeytani bir rol benimseyerek,  bu dünya sahnesi ki bir tiyatro sahnesinden farksızdır o rollerine devam ediyorlar. Bizler Rabbimizin bulunun dediği yerlerde sahnede olalım, olmayın  kaybolun dediği rollerden de uzak duralım. Eğer birilerinin habis niyetlerine yem olacaksak kirli tezgahlarına alet olacaksak şahsi hak edişlerimizden bile  vazgeçerek, onurumuzla gururumuzla yerimizde oturalım. Her zaman sahnede rol almak gerekmez, bazen de izleyici  koltuklarında oturmak gerekiyor vesselam…

Mesut BORHAN