Ich sehe schöne,
große Bäume, 1000 bunte Blumen, verschiedene Schmetterlinge und fröhliche
Kinder. Ich sehe friedvolle vorbeiziehende Vögel, einen angenehmen Wind, die
zauberhafte Natur und eine große, lachende Sonne.
Ich sehe Liebe.
Ich mache meine Augen ganz, ganz fest zu und versuche dieses Bild an
meiner Erinnerung zu fesseln.
Ich stehe und sehe
mir die Welt an.
Ich sehe
Maschinen. Maschinendie mein schönes
Bild in meiner Erinnerung kaputt machen. Ich sehe kein Grün, sondern überall
Grau. Ich sehe nicht die lachende Sonne, sondern nurviele bunte Lichter.
Es macht mich traurig und ich will weg, doch das Grau ist überall. So
verschwinde ich im Grau.
Ich knie und sehe
mir die Welt an
Ich sehe die
Menschen, die in der Welt leben. Leben? Ich sehe eher wie sie sich lenken und
herumkommandieren lassen. Und nur das denken, was ihnen erlaubt ist zu denken.
Ich knie in der
Hoffnung unter dem Grau etwas Schönes zu sehen. Doch ich finde nichts. Denn
unter dem Grau finde ich nur die dunkle, düstere, schwarze Leere.
Ich will nicht
glauben. Ich will es nicht!
Glauben, dass die Menschheit verloren ist.
Wo sind denn die
lachenden Gesichter? Sie sind verdeckt hinter den leuchtenden Kisten.
Keiner weiß, was
hier vor sich geht. Denn sie haben alle ausdruckslose Gesichter und taube
Ohren.
Wo ist denn das
Mitgefühl der Menschen geblieben? Warum tut niemand was gegen diesen Regen?
Die Wolken sind über mir,
doch es regnet nicht, ich werde jetzt schneller gehen, weil ich weiß der Weg
ist Pflicht. Denn ich sehne mich nach mehr Liebe… (Kopfmacha)
Mein Gesicht ist ganz nass. Ich weine, mach meine
Augen zu und gehe…
Türkçe tercümesi
Merhaba, ben Hayat 8 Yasindayim.
Dünyayi seyredmeyi cok seviyorum.
Güzel, Büyük Agaclar, bin cesit rengarenk Cicekler, cesit cesit
Kelebekler ve neseli Cocuklar görüyorum. Baris sevinc dolu göcen
Kuslar, rahatlatan Rüzgar, Büyülü Doga ve büyük gülen bir Günes
görüyorum.
Sevgi görüyorum.
Gözlerimi simsiki Kapatip bu görüntüleri hafizama baglamaya calisiyorum.
Durup Dünyayi takip ediyorum
Makineler, hafizamdaki görüntüyü yikan makineler görüyorum.Yesillik
yerine heryerde grilik görüyorum, gülen günesin yerine bir sürü degisik
renkler görüyorum.
Üzülüyorum gitmek istiyorum ama o grilik heryerde var, bende griler arasinda kayboluyorum.
Eyiliyorum ve Dünyayi takip ediyorum.
Bakiyorum ve Dünyada yasiyan Insanlari görüyorum, yasiyorlarmi?
Kendileri nasil sürükletiyorlar ve yönlendiklerini görüyorum. Ve sadece
izin verileni düsündüklerini görüyorum.
Umutla icinde eyilip griler icinde güzellik ariyorum. Ama birsey
bulamiyorum. Cünkü grilerin altinda sirf karanlik, ürpetici bosluk
buluyorum.
Inanmak istemiyorum. Istemiyorum!
Insanligin kayboldugunu, inanmak !
O gülen yüzler nerede?
Burada neler oluyor, kimsenin haberi yok. Cünkü hepisinin yüzlerin ifadesiz ve kulaklari duymuyor.
Insanlarin duyarligi nerede kaldi? Niye kimse bu yagmura karsi ugras göstermiyor?
Eksi, aci, umutsuz, sonsuz Yagmur.....
Yüzüm islak. Agliyorum, gözlerimi kapatip devam yürüyorum...
Bulutlar üzerimde, ama yagmur yagmiyor, simdi daha hizlı yürüyecegim,
cünkü biliyorum bu yol zorunlu. Çünkü sevgiye daha cok özlemim var…
Beachten Sie, dass alles im Leben wie zu Fuß im Regen und vielleicht auch ein Gedanke wird eine Verbindung mit dem Leben von vielen. Ihre Gesundheit...
#FFFFFF">
sehriyar
23-06-2009, 00:24:18
#FFFFFF">
Merhaba, ben Hayat 8 Yasindayim.
Dünyayi seyredmeyi cok seviyorum.
Güzel, Büyük Agaclar, bin cesit rengarenk Cicekler, cesit cesit Kelebekler ve neseli Cocuklar görüyorum. Baris sevinc dolu göcen Kuslar, rahatlatan Rüzgar, Büyülü Doga ve büyük gülen bir Günes görüyorum.
Sevgi görüyorum.
Gözlerimi simsiki Kapatip bu görüntüleri hafizama baglamaya calisiyorum.
Durup Dünyayi takip ediyorum
Makineler, hafizamdaki görüntüyü yikan makineler görüyorum.Yesillik yerine heryerde grilik görüyorum, gülen günesin yerine bir sürü degisik renkler görüyorum.
Üzülüyorum gitmek istiyorum ama o grilik heryerde var, bende griler arasinda kayboluyorum.
Eyiliyorum ve Dünyayi takip ediyorum.
Bakiyorum ve Dünyada yasiyan Insanlari görüyorum, yasiyorlarmi? Kendileri nasil sürükletiyorlar ve yönlendiklerini görüyorum. Ve sadece izin verileni düsündüklerini görüyorum.
Umutla icinde eyilip griler icinde güzellik ariyorum. Ama birsey bulamiyorum. Cünkü grilerin altinda sirf karanlik, ürpetici bosluk buluyorum.
Inanmak istemiyorum. Istemiyorum!
Insanligin kayboldugunu, inanmak !
O gülen yüzler nerede?
Burada neler oluyor, kimsenin haberi yok. Cünkü hepisinin yüzlerin ifadesiz ve kulaklari duymuyor.
Insanlarin duyarligi nerede kaldi? Niye kimse bu yagmura karsi ugras göstermiyor?
Eksi, aci, umutsuz, sonsuz Yagmur.....
Yüzüm islak. Agliyorum, gözlerimi kapatip devam yürüyorum...
Bulutlar üzerimde, ama yagmur yagmiyor, simdi daha hizlı yürüyecegim, cünkü biliyorum bu yol zorunlu. Çünkü sevgiye daha cok özlemim var…
Yazarlar ve makalelerin
Yayınlanan haberlerin yorumları sadece yorum sahibini bağlar. Bu konuda
rast haber merkezi'nin hiçbir sorumluluğu yoktur
rasthaber.com’da yayınlanan harici linkler ayrı bir sayfada açilir.harici linklerin içeriğinden rasthaber.com hiçbir şekilde sorumlu değildir
rasthaber.com’da yayınlanan yazı ve yorumlardan yazarları sorumludur.