Kısa bir süre evvel göç etti biri. Nereye? Bekâ yurduna. Öz vatanına. Ney’in, kamışlığı. Bir asra yakındır, sızlar dururmuş. Şikayet edermiş, bilirsiniz: ‘Ayrılıktan’. Aslından uzak kalan ‘vuslat’ı arar. Uzun gurbetten sonra, o gece ‘Şeb-i Arus’uydu onun. Ne mutlu ona, ne mutlu! İzzetli yaşadı ve izzetle öldü. Yücelerden bir yüceydi, gitti Beheşt’ine. Kim? Muhammed Taki Behçet. Yani? Yani âşık. Heyhât, ne tılsımlı, ne esrarlı bir kelime. Başka, onun vasıflarını kuşatacak ve en iyi şekilde özetleyecek bir kelime daha söylenebilir mi? Elbette: abd, kul demek. Bir beşerin yükseleceği en yüksek payedir, kâmilen ‘Abdullah’ olmak. Emin olun bir kahramanı kaybettik. Müslümanların teselli kaynağıydı. Bir Ayetullah Behçet’imiz vardı zira.

     Mevlevî’den misal verdik. Ney, insanı kâmilin remzidir derler. Uzun uzadıya, Mesnevi’yle yorum yapılabilir. Geçelim. Zira ‘Pişkinin halinden anlamaz hiçbir ham, sözü kısa kesmek gerek vesselam.’

     Hakkında daha fazla şey yazmayacağım. Hem ne kadar biliyoruz ki? Ben bir noktaya temas etmek istiyorum ki, hem kendimde hem birçoğunda müşahede ettiğim bir hâlet-i rûhiyedir. Öyle ya sorulur, ne üzerine?

     Arz edeyim. Ayetullah Behçet’in vefat haberini ilk duyduğunuzda ne hissettiniz? Ağladınız mı? Hüzünlendiniz mi? Üzüldünüz mü?

     Dindar olan ve Ehlibeyt Mektebine candan bağlı kimselerin cevabını biliyorum. Daha mühimini soruyorum şimdi: Neden? Evet, soru bu kadar basit.

     Evet, üzüldük, hüzünlendik; O’nun gidişiyle burçlarımızda çok büyük bir gedik açıldı. Evet farkına vardık belki, gidişiyle birçok şey eskisi gibi olmayacak. ‘Âlimin ölümü, âlemin ölümü gibidir’; işittik, anladık, ikrar ettik. E’lem müçtehitlerimizdendi. Mektebin hazinesiydi, yitirdik. Semanın parlak yıldızıydı, kaydı, gördük.

     Fakat, biz Ona mı ağladık? Bizzat O’nun için miydi hüznümüz? “Dustu Hudâ, pîşi Hudâ’st émrûz”: Allah dostu, Allah yanında bugün. Öyleyse kime? Mektebi kaygıyı az önce arz ettim, belki en önemlisi o, lakin daha farklı bir şey var, bu vefat dolayısıyla.

     Geçen senelerde Cevad Tebrizî, Lenkeranî gibi abide şahsiyetleri, rehberlerimizi kaybetmiştik. Onların vefat ‘haberlerinde’ olmayan bir şeydi bu. Nedendir tam açıklayamıyorum. Ayetullah Behçet’i çok tanımamamıza rağmen, (Türkçede hiçbir eseri yok), çokça rivayetler, Onu gören dost ve yakınlarımızın anlattıkları, hakkında yazılanlar ve bence en önemlisi, Onun nurani simasında ‘hissettiklerimiz’, bizlerle O’nun arasında bir bağ kuruyor.

     Yine de bahsetmek istediğim şey, tam olarak bu değil. Onun simasında, kendimizi görüyoruz. Fakat çok daha farklı şekilde. Biz bu cenazede hep kendimize ağladık. Kendimize, geçen ömrümüze hayıflandık.

Ney, ‘Herkes zannınca yar oldu bana, -ama kimse- içimdeki sırları aramadı’ diye feryat ediyordu. O neredeydi, biz neredeyiz? O nasıl yaşadı, biz nasıl yaşıyoruz? Gülün ıtrını alabiliyor muyuz? Bülbülün sesi geliyor mu kulağımıza? Kalp meydanımızda güzellik, fazilet ve ah, o ulvî aşk mı koşturuyor, yoksa…

     Behçet aynasına bakan dehşete düşmeli. Maskeler çıkarılıp, yüzlerin ortaya çıkacağı vakit, yakındır.