Bizler genellikle kendi haklılığımızı, başkalarının haksızlıklarını ve yanlışlarını gündeme getirerek ispat etmeye çalışıyoruz. Bu tarihsel süreç anlamında da böyledir. Ehlibeyt(as)’ın Hakkaniyetini savunurken ilahi deliller yerine zaman zaman onlara karşı yapılan zulümleri haksızlıkları, daha birçok sistemli yürütülen faaliyetlerden bahsediyoruz. Bunlar olmamış mı? elbette olmuştur tarihte eşi benzeri olmayan zülüm, haksızlık, katliam ve siyasi linçleri yaşamışlardır. Hem bizzat kendileri hem de onları seven taraftarları, akla hayale gelmeyecek olayları yaşamışlardır. Bunlar kendi yerinde değerlendirilecek insanların vicdanlarında yerini bulacaktır.

Şiiler sürekli başkalarının hatalarında mı kendi hakkaniyetlerini arayacaklardır yoksa yaptıkları işlerle, sürdürdükleri hayatla daha neti itikat ve amelleriyle mi hakkaniyetlerini ilan etmeliler? Hiçbir ilmi sorunun cevapsız kalmayacağı bir mektebe mensup olmak itikadı hakkaniyetimiz için yeterli değil mi acaba?  Başta Resulullah(as) ve bütün imamlarımız, onların ardından gelen müctehidlerimiz, ahlak ve irfan üstatları ağız birliği yapmışçasına az söz çok amel diye sürekli nasihat etmişler bizlere. Bizler ise yapılacak onlarca hem ferdi anlamda hem de toplumsal anlamda salih ameller dururken, tarihsel olayların içinde boğulmuş başkalarına laf yetiştirme peşinde ömür çürütüyoruz. Amele yansımayan her ne iş varsa bizlerde.

 Rehberimizin yıllarca üzerinde durduğu nifak ve başkalarının kutsallarına hakaret etmeyi men eden nasihatlerine kulak tıkayarak amelsiz bol sözlü münazara ve tartışmalara bayılan bir hal almışız. Evrensel değerlere sahip olan ve evrensel hedefler önüne koyan insanlar elbette geçmişten gereken dersleri alarak ama sözü az ameli çok olmalıdırlar. İlahi öğretiler, akıl bilim öncülüğündeki amelin değeri binlerce saat konuşmadan, tartışmadan çok daha değerli ve etkileyicidir. Herkese sormak istiyorum tarihsel vakaları anlatarak başkalarının kutsal bildikleri şahıslara hakaret ederek yaptıkları haksızlıkları anlatarak bir kişiyi ikna eden birisi var mı acaba?!

 Ehlibeyt mektebiyle müşerref olan insanlara bakıyoruz, hikâyelerini dinliyoruz hiç birinde mektebe yönelişleri bu durumlarda olmamış, genelinde ilmi hakikatler ve ilahi şahsiyetlerin hayatları, davranışları etkisi altında kalarak yönelişleri başlamış, diğer konuları kendileri kendi iç dünyalarında muhasebe ederek çözmüşler. Artık bu işlere bir son vermenin zamanı gelmişte geçiyor, bu treni kaçırmaya kimsenin hakkı yok.

 Öncelikle izlediğimiz yötemleri yeniden masaya yatırmalı öz nefislerimizde muhasebe etmeliyiz. Ardından ülkemizde ilmi kariyeri, aksiyoner yapısı itibariyle hatt-ı İmam çizgisindeki âlimlerimizin önderliğinde hem ferdi hem de toplumsal faydalar yapacak hayır işler peşinde koşmalıyız. Tabi ülkemizde bir büyük sorun da sürekli söylenen vahdet konusudur başka ekol ve mekteplerle vahdete paralel olarak Şiilerin vahdeti nasıl olacak bunun çaresi aranmalı bu konuda çalışmalar yapılmalıdır. Buna da yine önce ülkemizdeki âlimlerin vahdeti, asgari müştereklerde birleşme, ortak hareket etmeleriyle başlanmalıdır. Kendi içinde vahdeti sağladığımızda başkalarıyla daha kolay vahdet kurabiliriz. Fettullah Gülen’in Müslümanları bırakıp ta başka din ve ekollerle diyalog kurma çalışmalarına dönmesin bizim işimiz de.

Aynı dil aynı söylem oluşturamadığımız müddetçe boşa kürek sallarız. Bu birliktelik kurulduktan sonra amel ve hayır işlerde yarışla ancak hedefimize ulaşırız. Hz. Ayetullah Hacı şeyh Muhammed Taki Behcet (kaddesellahu nefseh'uz zekiyye)nin kıymetli tavsiyesinde bizlere açık yol işaretleri vardır. “Öğrenmek ve öğretmek, amelden dolayı uygun görülmüştür ve amelden bağımsız değildir. Bunu anlamamız için ve buna yönelmemiz için şöyle buyrulmuştur:
“ Dilinizin dışında Allah’a davet edenler olunuz! “

 
Amel ile söyleyin ve amelden öğrenin ve amelle dinleyici olun! amelden netice almamız gerekiyor; amelin neticesiz kalması ve de neticenin amel dışında elde edilmesi mümkün değildir. Bildiklerimizle amel edelim, bilmediklerimize gelince duraklayıp temkinli olalım ki pişman olmayacağımızı kesinleştirelim.
Birbirimize bakmayalım (uymayalım), daha doğrusu şeriat defterine bakalım ve amel veya terk etmeyi onun uyumuyla yapalım.”

Bırakalım artık çok konuşmayı az amelle işe başlayalım, aramızdaki nifak ve çekememezlikleri bir kenara koyalım. Elimizde ilahi evrensel değerler, hiç bir eksik ve noksanı olmayan öğretiler ve ilahi önderimiz mevcutken başkalarının yanlışlarıyla doğruluğumuzu ispatlamanın peşinde koşmayalım. Amellerimizle hem kendi ahiretimizi kazanalım hem de mektebimizin hakkaniyetini günümüze ve çağlar ötesine taşıma gayret ve azminde olalım. Biz gerçekten Resul ve ehlibeyt sevdalısı mıyız, onlara izci mi olmak istiyoruz. Öyleyse bir yerden başlayalım, birbirimizin hatalarını kardeşçe bir hediye verircesine önümüze koyalım. Bakalım Mevla ne eyler,  neylerse güzel eyler…

Mesut Borhan