Türkiye'de iki devlet var. Birisi bizim bildiğimiz konvansiyonel devlet. İkincisi devlete benzeyen bir yapılanma. Bu derin devlet. Derin devletin mahiyeti pek bilinmiyor ama günlük hayatımızda fertler olarak varlığını hissediyoruz. Tabii devletin bir takım kuralları var. Anayasal düzen dairesinda bir işleyişi var. Derin devletinde kendisine mahsus yapılanması var. Birkere derin devlet kendisini Anayasal sistemden, hukuktan, demokrasinin gereklerinden üstün görüyor. Kendisini bir ideolojiyle tarif ediyor. Mesela ''Atatürkçüyüz'' diyor. Ne var ki, hareket tarzının Atatürkçülükle alakası yok.

   Atatürkçülük Mustafa Kemal'in fikirlerini yaşama geçirmek ise, dine saygılı, yeniliklere açık, ülkesi muassır devletler seviyesinde, milli sanayisi, tarımı fevkalade gelişmiş, halkı dünya şartlarına göre bölgenin en ferah içinde yaşayan insanları vb. bir Türkiye Cumhuriyeti olması gerekirdi. Masonik yapılanmayı ülkeden defeden, tam bağımsız bir devlet anlayışı içerisinde yeni ülkenin temellerini atan Atatürk'ün takipçileri ülkeyi her alanda bağımlı bir hale getirdiler. Türk halkı ezilen bir sınıf olarak ufak bir ''beyaz'' azınlığın elinde inim inim inledi.

   Batılı devletlerde böyle bir yapılanma hissedilince ülkedeki münevverler, düşünürler araştırmalara koyulur. Halkın önüne gayet ciddi eserler konularak toplum aydınlatılır. Türkiye'de beyaz kalem erbabı statikonun rüzgarında devamlı surette ideolojinin hizmetinde yazar dururlar.

Sağduyu sahibi kalem erbabının da sesi bastırılır geniş kitlelere yansıtılmaz. Gerçeği dillendirenler gerici, yobaz yaftasıyle karalanırlar.

   Devletle sistemi ayrı değerlendirmek gerekir. Türkiye'de bir devlet vardır bir de siyasi sistem vardır.  Bunları ayrı tutmak gerekir. Bugün statikocular sistemden nemalanan beyaz Türkler devletle sistemi özdeş hale getirmişlerdir. Ve de savunması kolay olsun diye zulümlerini ''Atatürkçülük'' perdesine bürümüşlerdir. Bunlar Atatürkçü değidirler. Mustafa Kemal'in hatırasına en fazla zararı bunlar vermektedirler.

   Bu noktada iğnenin bir ucunu da kendimize batırmakta yarar vardır. Kemalizim ve Atatürk ideolajisinin Mustafa Kemal'in şahsı ve fikir yapısına verdiği benzer hataları ne yazık ki islami kesimde de görmekteyiz. İslami kesimde bir takım cemaatler kendilerini İslam diniyle özdeş hale getirdiler. İslam dini birtakım gurupların, cemaatlerin, hiziblerin, tarikatlerin üzerindedir. Sözgelimi Şafilik İslam dini ile özdeş değildir. Herhangibir tarikat İslam demek değildir. İslamın içindedirler ama İslam demek değildir.

   İslam dini içerisinde hiç bir yanlışın asla barınamayacağı bir nizamdir. Ama İslam adına yola çıkan oluşumların, gurupların yanlış hareketleri İslam'a mal olmaktadır. Bunların kusurları yüce dinimize gölge düşürmemelidir.

   Anayasal kurallar çerçevesinde işleyen devlet ve kendi kurallarını kendisi koyan ve ideolojisini halka zorla dayatan derin devlet. İkisini birbirne karıştırmamak gerek.Sapla samanı iyi ayırmalıyız. Ülke imkanlarından azemi derecede istifade eden masonik oluşumlar medya ve sermaye gücüyle Anadolu halkının kanını emdi. Ne zaman ki birileri halka bunların gerçek yüzünü göstermeye kalkışsa gerici dediler, yobaz dediler. Yeri geldi devlet düşmanı olarak etiketlediler. Tekerlerine çomak sokanı kendi fikir yapılarından da olsa infaz etmekten çekinmediler. Derin devletle iyi ilişkiler kuranlar da kahraman oldu, devletini seven adam oldu.

   Derin devlet çarklarını çok iyi işletiyor. Dün devletine, medeniyetine sövenler halka tepeden bakanlar bugün vatan sever oldular. Geçmişde Beka'da eşkiyayı selamlayanlar bugün Lozan fatihi oldular. Dünün koministleri, din diyanet düşmanları ulusalcı kimlikleriyle karşımızda. Yangın yeri kül duman ortalık toz tuman. Sapla samanı iyi ayırmamız gerek.

Bilal Atış

b.atis73@gmail.com