Bismillahirrahmanirrahim

Hikmet yurdunun padişahı: ‘Yaratıklarına yarattıklarıyla tecelli eden Allah’a hamdolsun.’ diyerek başlıyor bir hutbesine. ‘’Lebbeyk’’ diyelim mevlâmıza ve biz de arzda ve semada nişaneleri dimdik ayakta olana hamd edelim.

Evet, âlemlerin rabbi olan Allah’a hamdolsun. (1/1) Âlemlerin içinde bir ‘âlem’ olan beşerin,  beşeriyet mahfilinin seçkinleri olan Ehlibeytin ve onların göz nuru olan Zeynep’in Rabbidir o. Allah’ın, Resul’e ve ‘emir sahiplerine’ ne de kıymetli hediyesidir. Kızı olmakla kendisini ziynetlendiren Ali’ye Zeynep’i bahşeden Allah’a,  dahası Hüseyn’e,  Zeynep’i bahşeden ve sonra bütün Hüseynîlere Zeynep’i bahşeden Allah’a hamd ederiz. Kutlu mektebimizin, izzetli bir şekilde hâlâ var olmasını kimlere borçluyuz? ‘Zeynep’le az da olsa haşrolmuş bir gönül, muhabbet ateşiyle dolmamışsa yazıklar olsun ona! Zeynep’i görmeyen göz kör olsun, duymayan kulak sağır olsun, anlamayan akıl, tutulsun! Yalancı ve iftiracıların düzmeceleri Zeynep’i unutturamadı. Zalimlerin zulmü yıldırmadı onu. Kargaların çirkin sesleri, aşk gülzârının bülbül-ü şeydasını, susturamadı. Daha neler söylenir, neler anlatılır onun hakkında. Şiir ülkesinin Zeynep vadisinden, taze ve ‘aşina’, büyüklerimizin beslediği çiçeklerle ıtırlanalım.

I.

Ey, bu yola bağlanmış azizân, Hüseyn’in ‘lisan-ı hâli’ Zeynep’e ne diyor:

‘Bacı can aşkımın var belası

Ey sabır mülkümün aşinası’

Aşk ve bela… Aşk u Bela… Kerbubelâ… Fuzûli, ‘Ya Reb belâ-yi eşg ile kıl aşina meni/ Bir dem belâyi eşgden etme cüdâ meni’ dememiş miydi? Hüseyn aşkı çilelidir, çetindir, ulvîdir, ilâhidir.

‘Zeynep’in ay güzel Kerbela’sı’

Aşk sahrasıdır Kerbela. İlâhi Aşkın, Hüseyni tecelligâhı.  Yûsuf’un kuyusu, İbrahim’in ateşi, Adem için Arafat, Musa için Tûr . Zeynep için, Kerbelâ.

II.

Erbein’e gidelim bir de. Zeynep’in ‘lisân-ı hâli’ ne demiş Hüseynine:

‘Kim görmüş deste gülü

Zincirle bağlasınlar

Bahçıvanın bağrını

Vahşice dağlasınlar’

Heyhât, tarih yazmış mı bir kere daha, böyle bir elemi? Allah biliyor ya, Kerbela’dan nasıl ayrılmıştı.

‘Gidiyorum kolu bağlı ben bu çölden

Nasıl ayrılayım bunca kızıl gülden

Elveda güller elveda, Zeynebem men’

Güller bağlanmış zincire. Vahiy evinin nâdide gülü olan Zeynep, o ‘Mücahide’, o yiğitlik âbidesi nasıl kükremişti, Kûfe’nin ihanet dolu sokaklarında, kan kokan sarayında. Nasıl da haykırmıştı hakikati, Şam’ın küfür dolu sarayında, yüzleri kara, o ebedi lanetlilere.

‘Ama yılmadı bacın

Zalimlere kükredi

Hutbelerimle gardaş

Yezidiler titredi’

Babası Haydar ‘Şîr-i Hudâ’ydı. ‘La Fetâ meydanının güzel at binicisi.’ Zülfikar’la dünyayı/ Etti Merhep’lere dar.’

‘Bense bağlı kolumla

Büktüm küfrün belini

Hutbelerimle kestim

Zalimlerin dilini’

Gök gürledi, nehirler taştı, mahlûkat kulak kesildi, gören göz gördü, duyan kulak işitti. İbret aldı, bâsiret sahipleri.

‘Aşk olsun ki Zehra’ya, böyle bir kız doğurdu

Can kurban Murtaza’ya, O’nu aşkla yoğurdu’

III.

Ali, Zehra’sının ıtrını kimden alıyordu?

‘Kim ne diyecek desin

Sen ikinci Zehra’sın’

Zeyn-ul Eb: Babasının ziyneti. Ali’ye ziynet olmak, irfan mertebesinde nerede olduğuna dair ufak bir fikir verebilir. Zeynep’in mektebinde okumalı. Zeynep bir deryâdır, bu deryâda gark olunca ‘hayat’ bulunur.

‘Zeynep ey ölmüş bedenlerde İsa’nın nefesi’

Bütün Risâlet hanedanı kimin varlığıyla teselli buluyordu, sıkıntısında kime başvuruyordu? Beş imamımıza destek veren, zamanı geldiğinde onlara kol kanat geren, onları koruyan, onlara kendisini adayan,  kimdi? ‘Kerbela Kerbela’da kalırdı’ o, olmasaydı. İşte bundandır;

‘Dillere destan oldu

O’nun ahde vefası’ 

IV.

“Zeynep ey tarihlerin eşsiz kalan efsanesi”

Pençe-i Âli Abâ. Allah’tan başkası onları hakkıyla tanıyamadı. Konuşan dil, yazan kalem,  bitirebilir mi methiyelerini?  Bir ömür onlara adandıkça müstesnâdır. Zeynep’in bütün bir insanlık içerisindeki harikulâde yerini düşünün ki, bu beş ‘şânı yüce’nin hepsinin eğitiminden geçmiştir. Kimseye ama kimseye nasip olmamıştır ve olmayacaktır, kıyamete değin: Beş masumun, ‘hikmet’ ailesinin hususî muhatabı olmak. Ki onlar gelmiş bütün masumların içerisindeki en yüceleridir. Ve Zeynep’in bunların da ötesindeki makamını tahayyül edin ki, Kerbela’da ‘Risâlet ve İmâmet Emanetleri’nin koruyuculuğunu üstlenmişti. Yormayalım kendimizi, Zeynep’i ‘bilen bilir.’

“Keşke yığsa âlem kuvvetini hep

Verse ümmete bir daha bir Zeynep.”