Bismillahirrahmanirrahim

      Çok farklı bir dünyanın önündeyim. Öyle bir dünya ki, adı yok anlatılsın; öyle bir dünya ki, yaşayayım desem yaşansın.

      13 yıl öncesine dayanan bir yaşam. Hayatının seyrinde birçok güzelliği olan

ve o güzellikleriyle insanlara kucak açan bir dünya.

      Yaşamayı yaşamaya çalışan yaşam ile birlikteyim. Ona her bakışımda başka âlemlere dalıyorum.

        13 yıl önce ailesiyle birlikte insanlara örnek olan bir dünya. Ay yüzlü çocukları, iman dolu eşiyle, anlamlı bir aile hayatı. Eşi çevresindeki herkes tarafından takdir edilen sohbetleriyle Allah’ı yaşayan, yaşatan bir alimdi. Yaşadığı şehirde, evine gelen insanları  konuşmasıyla, davranışlarıyla aydınlatıyordu.

         Küçük yaşlardayken bu yola baş koymuştu. Sevgiyi özüyle yaşamak için ,yüreğindeki sevgiyi bu yola taşımıştı. Eşiyle tanımıştı ilk sevgiyi. Tanıştığı ilk sevgiyi ilahi aşkla harmanlayabilmişti. Sevgi gerçek aşkla buluşmuştu artık. Tertemiz olan çocukluk aşkı Allah aşkıyla buluşup evliliğe taşınmıştı.

       Sonra karanlık görünen yolda ışık olan gerçek aşkı bulmak için koyuldu Allah’ın yoluna.

Yıllarca Allah’ı tanımak için medresede ilim almaya başladı. Gün geçtikçe öğrendiği ilmi yaşamına daha çok yerleştiriyordu.. Allah’ın ilmiyle artık bir tek kendisini değil başkalarını da aydınlatıyordu.

        Sonrasını da eşinden dinleyelim:

       “Benim âlimim,sen bana ve çevremizdeki insanlara o kadar çok güzellik yaşattın ki, hangi birini anlatsam…

-         Kolay kolay onu hiçbir şey üzmezdi –Allah’ı yaşayamamaktan başka-. Eğer birisi ondan bir şey istemişse ve işin içinde Allah rızası varsa kesinlikle o işi hallederdi. Nefsi için bir şey yapmayı sevmezdi. Çocuğunun ondan istediklerinde bile Allah rızası arardı.

-          

       Bir gece hiç uyuyamamıştı. Böyle huzursuz olduğu çok nadirdi.  ‘Neden böyle keyifsizsin diye sorunca?’ dedi ki: ‘Oğlum  benden para istedi. Parayı ona nasıl vereceğimi düşünüyorum.’ ‘niye?’ dedim ‘Paran mı yok?’ ‘Hayır’ dedi. ‘Benden alacağı parayı Allah’ın rızası olmayan bir işte harcayacak. Onun için parayı ona vermek istemiyorum.

       Çok sabırlıydı. Hiç kimseyle münakaşa etmeyi sevmezdi. Evinde birileri ona hakaret etse ona bile sabrederdi. Bir gün gözlerimle şahit oldum.  Evimizde haksız yere çok ağır hakaretlere maruz kalmasına rağmen o susmayı tercih etti. Çünkü o evindeki misafiri kırmazdı.

     Çok fazla maddi geliri olmamasına rağmen yüreği çok zengindi. O isterdi ki, sofrasının başında hep birileri olsun. Çünkü misafir bereketti.

      Bulunduğu yere küçük, büyük, yaşlı, genç kim gelseydi ayağa kalkarak o kişiyi karşılardı.

Eğer kalabalık bir ortamda ise onun yeri hep kapının yanı idi. Kapının yanında oturarak mütevaziliğini orada da gösterirdi.

       Yemek adabı da bir başkaydı. Ben hep biraz daha fazla yemek yesin diye uğraşır dururdum. O ise doyduktan sonra bir lokma bile fazladan yemezdi. Bir gün: ‘Neden tabağındaki yemeğin hepsini bitirmiyorsun?’ diye sitem ettim. O da bana : ‘Ben bedenimi ayakta tutmak için yemek yiyorum nefsimi doyurmak için değil. Onun için benden fazla yemek yememi isteme.

     Her gece karanlık aydınlığa bırakmak isterken yerini onu arardım yanımda. Karanlığın aydınlığa gidişinde, ben de olmak isterdim onun yolculuğunda.Gecenin karanlığı yıldızlarla,    Allahın varlığına şahitlik ederken ,doğan güneşle aydınlanan her günde,beni de alsın isterdim gönlünün penceresine.

        Benim âlimim! Yine gizemli bir gecede seni ararken yanı başımda sen yoktun yanımda. Sessizliğin içinde, sessizce seni ararken evde, kapıdan süzen loş bir ışığa doğru yöneldim. Kalpleri yumuşatan ‘Allah!’ feryadınla, göğe yükselen ellerinle, Allah’ı yaşayan yüreğinle gece namazı kılıyordun. Seni rahatsız etmemek için oradan ayrıldım.

       Bir gün ona: ‘Basiret gözü açılmış insanlardan bahseder misin?’ dedim. O anlatırken onu görüyordum karşımda. Konuşmanın arasında dedim ki: ‘Bu özelliklerin hepsini sende görüyorum.’ O da gülümseyerek: ‘Nerede bende o iman…’ dedi. ‘Her gecenin karanlığında Allah’ı zikrederek şahit oluyorsun Allah’ın güzelliklerine’ dedim. Anlamıştı artık gece namazlarından benim haberim olduğunu. Keşke söylemeseydim de yine nurlandırsaydı evimi o özel ibadetleriyle. O günden sonra bir daha onu gece namazı kılarken evde görmedim. Ertesi gecenin karanlığında yine ararken onu yanımda, yaklaştım pencereye doğru caminin mihrabının önünden loş bir ışık sızıyordu dışarıya. Benim âlimim evdekileri rahatsız etmemek için gece namazlarını camide kılmaya başlamıştı.” Bunun gibi nice güzellikleri vardı diyerek sözlerini bitirdi.

        Evet, böyle bir dünyayı tanıyamamanın acısını yaşıyorum. Ben o âlimin güzelliklerine gözlerimle şahit olamadım; ama duyduklarım onu bana anlatıyordu.

        Onu yıllar önce bir arkadaşın dilinden duymuştum. Arkadaşım çok büyük bir âlimimizi kaza sonucu çocuklarıyla birlikte kaybettik. Kazadan kurtulan eşi şu anda Iğdır’da yalnız yaşıyor. Hem bedenen hem de ruhen çökmüş durumda.

        Sordum: “Kimdir bu âlim?”

        Arkadaşım: “İzmir’in Bayraklı Camii’nde âlimlik yapan Ataman KOÇ.” diye cevap verdi. Çok sevilen bir âlimdi. Ben ve benim gibi birçok üniversiteli arkadaşım ondan çok şey öğrendik. Onunla çok sık görüşür onun ilminden faydalanırdık. O her şeyiyle farklı bir âlimdi. Sadece diliyle değil kalbiyle de tebliğ ederdi. Onun yanında Allah’ı hissetmek çok kolaydı. Her şeyiyle Allah’ı hatırlatan büyük bir âlimdi. Oturuşunda,duruşunda yürüyüşünde, konuşmasında Allah’ı görmek mümkündü. Keşke biz de onun gibi olabilsek, Allah’ı tanıyıp, yaşamımıza yerleştirebilsek.

                Bütün bu duyduklarımdan sonra  büyük âlimi biraz daha araştırdım. Kime sorduysam mükemmel bir âlimdi dedi.

             Onun emaneti olan eşini en kısa zamanda ziyarete gittim. Kazadan 3 yıl geçmesine rağmen sanki olay dün yaşanmış gibiydi. İlk görüşmemizde ondan çok etkilendim. Karşımda tükendi tükenecek bir ruh ve beden vardı. Bakışları, davranışları donuk haldeydi. Sadece bedeni bizlerin yanındaydı. Elimle ellerine dokundum, buz gibiydi. Sanki kaza ile birlikte bedenindeki vücut sıcaklığı kaybolmuştu. Ona nasıl davranacağımı bilemiyordum. Tek bildiğim şey büyük bir âlimin emanetinin korunması idi.Elimden gelen her şeyi yapmalıydım. Çünkü o ilerlediğim yolda yardıma ihtiyacı olan mümin bir ablamdı. Mümin müminin kardeşiydi. Nasıl onlar yıllarca insanları kardeş diyerek kucakladıysa biz de onu sımsıkı kucaklamalıydık. Onun  çaresizliği ümitsizliğime yol açmıyordu. Desteğe ihtiyacı olan ablamın yanında olmak aksine bana güç veriyordu. O günden sonra birkaç arkadaşla birlikte onu ziyaret etmeye başladık. Manevi desteğimizle yalnız olmadığını, ihtiyacı olduğunda yanında olacağımızı hissettirdik. İçinde bulunduğu yalnızlık haletinden kurtarmak için bir şeyler yapmaya çalışıyorduk. Yapılan hiçbir şey boşa gitmiyordu. Biz samimi oldukça, ablamız bedenindeki soğukluğu üzerinden atıyordu.. Her defasında onu biraz daha iyi görüyordum. Böyle bir âlimin eşi bizlere emanetti. Çünkü  büyük âlim bizlere ışık olmak için bedeniyle yüreğiyle bu yola baş koymuştu.

        Ablamız sohbet etmeyi pek sevmezdi. Eşi dışındaki hiçbir sohbetten zevk almıyordu. Hatta sıkılıyordu. Eşi hakkında sohbet ederken adeta hayata yeniden dönüyordu.

         Sordum: “Abla neden onunla ilgili sohbet ederken bu kadar mutlu oluyorsun?”

         Şöyle dedi: “Çünkü eşim bana bu âlemin gerçek yüzünü tanıttı. Çünkü o bana doğruları gösterdi. Yaşamıma anlam kazandırdı. Şu an ayakta durabiliyorsam onu yanımda hissedişimdendir. Onunla tanıdığım güzellikleri onunla yaşayabiliyorum.

          Ben eşimin sevgisiyle doğdum onun sevgisiyle büyüdüm ve olgunlaştım onunla da öleceğim.   

     Ve bugün,

Kaza sonucu yok olan bir dünyanın günü. Bambaşka bir dünyayı yaşayan acı yürek. Yapayalnız yaşadığı küçük görünen evinde, aslında çok büyük olan bir dünya…

               Anlatıyor bana ben sordukça ona:

“Nasılsın abla, yaşam nasıl devam ediyor ailesiz?”

Cevap veriyor: “Ben ailesiz değilim ki, benim çocuklarım benim âlimim yaşıyor. Onlar benle birlikteler.”

“Nasıl birlikteler abla?”

Dalıyor düşüncelere derinden ve ekliyor: “Her sabah yeni bir güne başladığımda, selam veriyorum hepsine teker teker. ‘Selamun aleyküm Fatıma kızım, selamun aleyküm, Muhsin oğlum, selamun aleyküm benim âlimim.’

 Sonra hep beraber kahvaltı yapıyoruz. Ben onların kahvaltıda ne istediklerini biliyorum, onların isteklerine göre kahvaltı hazırlıyorum ve hep beraber kahvaltı yaparak güne başlıyoruz.

           Allah’a mahsus olan yalnızlık insana güzel değerler katabilir mi? Uzaktan küçük gibi görünen dünyasında koskoca bir dünya saklanabilir mi?

          Öyle gizemli bir dünya ki, sadece o izin verdiğinde o dünyanın penceresinden içeri sızabiliyorsun. Öyle sevgi dolu bir dünya ki, hissedebilirsen, kapısından içeri girebiliyorsun.

        Yalnızlık bu kadar mı zor ve güzel olabilir? Yanında kimselerin olmayışı onu yalnız yaşamaya itmiş. Öyle güzel bir dünyanın yok oluşu ve yalnızlık. İşte hayatın gerçeği, işte gerçekler. Etrafında insanlar pervane misali dönerlerken bir anda şem`in yok oluşu. Evet, kim derdi ki iki evladını, âlim olan kocasını bir anda kaybedeceğini.

   Ve bir anda yalnızlığa itileceğini…

 Yalnızlığın içinde seyre dalıyorum seni. Düşüncede o kadar çok çelişki yaşanıyor ki. Ne hikmet vardı ki ne idin ne oldun. Ne güzellik vardı ki güzellikten güzelliğe yürüdün.

       Zahir yaşamda batini yaşamak ne kadar zor değil mi? Herkes gibi varsın bu âlemin içinde ve yaşıyorsun. Zahirde var olup batinde yaşamak…

      Hayatı görmek mümkün uzaklara bakışında… Daha benim göremediğim, görüp de tasvir edemediğim dünyanda neler yaşıyorsun?

      Gerçekler, gerçek gerçekler…

    Yalan görünüp de acı olan gerçekler.

  Yalnızlığı yaşaman sana o kadar büyük güçler vermiş ki, seni görünce senden güç alıyorum. Çünkü sen var olmayanı var etmeye çalışıyorsun.

 Eşinin, çocuklarının sevgisini yalnız olan büyük dünyanda yaşatıyorsun. Her sabah gözlerini yeni bir güne açtığında, adımlarını yeni bir güne attığında, her gece gözlerini karanlığa çevirdiğinde yaşatıyorsun sevgiyi küçük yürekte, büyük dünyanda.

                                                                                                                              ÜLKÜ ARAS